Kraj:

12 września odbędzie się w Al Manie II Kongres lewicowej "Hizb at-Tadżdid" [PO] o czym dzisiaj rano na konferencji prasowej poinformowała Przewodnicząca partii Pani Rania ar Hasse pełniąca funkcję Ministra Bezpieczeństwa Narodowego i Administracji [MBNiA] w Rządzie Jedności Narodowej [RJN].

Podczas Kongresu "PO" zostaną wyłonione "nowe" władze partii i wszystko wskazuje na to, że przewodniczącą "Hizb at-Tadżdid" pozostanie Pani Hasse, która nie ma żadnego kontrkandydata. Delegaci na kongres zatwierdzą również program wyborczy oraz kandydatów partii w wyborach parlamentarnych do Madżlis el-Mustaszarin VII kadencji.

Redaktor Naczelny /-/

A su manera, Néstor Kirchner, pareciera ser una persona que busca la unidad y no la fragmentación de los distintos sectores de la vida política, económica y social de la Argentina, el conflicto con el campo y la reciente quema de vagones del ferrocarril Sarmiento, son dos claros ejemplos de su política de unidad nacional.

Históricamente, las cuatro entidades del sector agropecuario ( SRA, CRA, Coninagro y FAA), nacieron y crecieron cada una por su lado y representando distintos intereses, la mayor de las veces contrapuestos entre ellos y los diferentes gobiernos se manejaron siempre, "utilizando" esta falta de unidad para negociar por separado, evitando medidas y paros conjuntos...la segmentación permitió que los efectos de las recurrentes protestas, no tuvieran envergadura y que los paros fueran aislados, circunscriptos y de poca duración en general...de hecho era insólito pensar que en la inauguración de la muestra anual de la rural, hubiese invitados de las otras entidades, más increible resultaba pensar que los presidentes de las cuatro entidades, cortasen la cinta inaugural, luego de haber enfrentado, juntos, al gobierno nacional, durante más de cuatro meses.

Pero apareció Néstor Kirchner y lo logró, los unió y les aconsejó que interviniesen en política, constituyendo un partido propio, y en la actualidad la Mesa de Enlace en conjunto y por separado lo están pensando y evaluando de cara al 2009...Kirchner lo hizo !!!

Históricamente, los sectores de la izquierda política argentina, no creían en la participación electoral por considerar a las elecciones como "un acto burgués" que no servía para nada y que sólo legalizaba a las clases dominantes aliadas al imperialismo y al capitalismo, hasta que a partir del retorno a la democracia aceptaron participar y cada reunión de cuatro dirigentes armaba su propio sello, con la consiguiente sangría electoral y bajo porcentaje de votos, y por ende con casi nula representatividad en los órganos de la democracia (legislaturas y ejecutivos municipales, provinciales y nacional), los dirigentes de la izquierda siempre eran más propensos a romper que a construir una expresión política unificada que contuviese las ambiciones personales y los fundamentalismos teóricos, tan en boga como estériles entre los dirigentes del sector...pero no contaban, con la aparición del querido Néstor, via Anibal F. y Randazzo, se encargó de reunir en la misma foto, al acusarlos de saboteadores, al PO de Pitrola, al MST de Vilma Ripoll, al Proyecto del Sur de Pino Solanas y al Quebracho de Espeche, y en las últimas horas, aparte de recurrir todos ellos a la Justicia (que conduce Aníbal F.), empezaron a pensar y a darse cuenta que si no tienen un gesto de grandeza y de viveza y se unen, están perdidos...al vincularlos a la quema de los vagones del ferrocarril Sarmiento, el gobierno los "unió" (por hoy, al menos) y esto Kirchner lo hizo !!!

Querido Néstor, que mal hacen y que poca visión tienen los que te critican, si vos estás uniendo a la derecha y a la izquierda con un claro objetivo, con una sólida idea, con una firme decisión...que te hagan mierda, hermano, no se si lo vas a lograr pero que lo intentás, lo intentás...pensalo mientras ves en esta lluviosa tarde el triunfo de Argentina frente a Paraguay...son las 12.42 y me la juego..aurevoir, mes amis!!!

Bedenk zelf nog meer vragen, blader nu eens door je agenda tot vandaag en kijk eens terug vanaf vandaag naar die dag. 5. Wat valt je op? 6. Welk proces heb je doorgemaakt? 7. Wat vond je leuk, niet leuk, goed en niet goed? Hetzelfde kan je doen voor de komende honderd dagen. 8. Wat ga je doen? 9. Waarom? 10. Welke bijdrage levert dat aan je levensdoel, levensopdracht, het realiseren van je doelstellingen in leven, wonen en werken? Tien zinnige vragen die je kunt aanvullen en die je ook voor meerdere periodes van honderd dagen terug en naar de toekomst toe aan jezelf kunt stellen.

Vandaag 6 september is het honderd dagen geleden dat ik met dit persoonlijk weblog begon.

Ik schreef in totaal honderd artikelen en 88 weblichtjes en kreeg bijna honderd reacties. De rubrieken “Over Bert-Jan” “In het zonnetje” en “Weblichtjes” werden het meest bekeken. Van de artikelen werden “Duurzaam solliciteren...” / “De schande van de armoede” / “Wie wil er met mij lunchen voor het goede doel” en “Van zelfbedrog naar Zelfrealisatie” het meest gelezen. In de rubriek politiek vind je 48 artikelen, bij bewustwordingspsychologie 46 en bewustwordingsmanagement 36, bij leiderschap en management 37, bij ondernemerschap 35, bij duurzaamheid 19, bij globalisering, economie en levensbeschouwing elk 18 artikelen, bij HRM / P&O en loopbaan respectievelijk 16, 11 en 15, bij diversiteit, gezondheidszorg en innovatie elk 10 en bij onderwijs zeven. Dit even om iets over het proces aan te geven.

Het is merendeels een spontaan verlopend proces, waarbij het geen toeval is dat ik tot nu toe voornamelijk organisatiegericht schrijf. Tevens haak ik bewust in op de actualiteit en laat ik me door het hier-en-nu ook inspireren. In de komende honderd dagen zullen er meer artikelen verschijnen over levensbeschouwing, wetenschap en onderwijs, en kunst en cultuur en richt ik me ook meer op de particulieren.

Bij de start had ik bewust een twintigtal weblichtjes “op voorraad”, maar ze zijn dagelijks aan mijn hart en brein ontsproten. Als ik ze chronologisch de revue laat passeren, zijn ze deels een weergave van mijn eigen proces en geven ze aan wat mij bezighoudt en bezighield. Mooi om te zien en boeiend om te ervaren.

Ik hoop de komende honderd dagen op gemiddeld tien reacties per dag uit te komen. Het doel is immers dat dit weblog een uitwisselingsplatform wordt voor de zeven maatschappelijke disciplines en particulieren. Ter verbieding, verdieping en verbreding. Tip: Lees ook eens een artikel buiten je eigen belangstellingssfeer. Verzoek: Schroom niet te reageren en om verzoeken in te dienen. Als ik aan het verzoek kan voldoen, dan schrijf ik erover.

De ruim vierduizend unieke bezoekers bedank ik bij deze heel hartelijk en daarmee ook jou. Voor de belangstelling en zeker voor de schriftelijke en mondelinge reacties. Zullen we er samen iets moois van maken, door nog meer bezoekers en reacties te bewerkstelligen? Voor je verwijzingen ben ik je erkentelijk. En vertel s.v.p. eens: Wat heeft jouw honderd dagen evaluatie voor jou opgeleverd ?

AQUI!!!

Minister Grad wraz z cała Platformą Obywatelską zostali przymuszeni przez swoich kolegów z Unii Europejskiej do likwidacji kilkudziesięciu tysięcy miejsc pracy w krajowym przemyśle stoczniowym i kooperantach. W tym samym czasie stocznie niemieckie przeżywają rozkwit.

To nic, że RFN zasilił inkorporowane landy astronomicznymi kwotami sięgającymi setek miliardów marek/euro. To nic, ze połowa przemysłu NRD zaistniała na wolnym rynku tylko dzięki dotacjom budżetowym rządu Niemiec. To nic, ze enerdowskie stocznie otrzymały gigantyczną pomoc państwa. Na celowniku Unii europejskiej jest dziś biedna Polska i jej stocznie.

W normalnym kraju próba likwidacji stu tysięcy miejsc pracy przez jakąkolwiek organizację zewnętrzna byłoby traktowana na równi z wypowiedzeniem wojny. Oczywiście zostałoby to załatwione kanałami dyplomatycznymi, a Komisja Europejska usłyszałaby stanowcze „nie!". Skoro Niemcy i Francja nie zostały ukarane za zbyt wysoki deficyt budżetu, skoro zachodnia Europa na potęgę pomaga swoim firmom prywatnym, dlaczego Polska nie ma prawa wspierać stoczni. Dla każdego jest jasne, że lepiej dopłacać 20% do biznesu niż płacić 150% na zasiłki dla bezrobotnych, pomoc społeczną czy wzmocnienie posterunków Policji w miejscach opanowanych przez wyrzuconych z pracy sfrustrowanych ludzi i ich bezdomne dzieci. Wie to każdy rozsądny rząd. Na nasze nieszczęście te oczywiste prawdy są stale negowane przez cyniczna klikę zaczadzoną liberalną pseudoideologią.

Komisja Europejska długo czekała na zmianę ekipy rządzącej w Polsce. Każdy wie, że rząd Jarosława Kaczyńskiego wykorzystałby wszystkie środki, aby zachować stocznie przy życiu. Komisja zdaje sobie sprawę, że Zachód ulokował w Polsce duże kapitały i nasz kraj jest źródłem pokaźnych zysków dla niemieckich czy francuskich korporacji. Stąd nasza pozycja przetargowa jest całkiem dobra. Z pewnością nie jesteśmy tylko petentem, który na kolanach prosi o dofinansowanie powiatowej drogi czy oczyszczalni ścieków. Zresztą, przedstawianie Europy jako wielkiej „dobrodziejki" Polski jest jednym z największych kłamstw medialnych jakimi epatuje się naiwne społeczeństwo. Dla każdego, kto choć przez chwile otarł się o biznes czy kontaktował z instytucjami na Zachodzie jest jasne, że akcesja Polski do Unii była tylko transakcją wymiany. Otrzymaliśmy pomoc finansową obwarowaną zresztą różnymi warunkami, w zamian za całkowite otwarcie rynku i opanowanie go przez zagraniczne koncerny oraz możliwość korzystania z kompetentnej i taniej siły roboczej. Tylko takie spojrzenie na gospodarkę ma sens i tylko taka interpretacja zdarzeń może nas naprowadzić na właściwe wnioski.

Jest bardzo prawdopodobne, że geodeta, który, decyzją premiera Tuska, został ministrem Skarbu, sam nie zdaje sobie sprawy w jakiej grze bierze udział. To zresztą dość typowe dla tego rządu, bo prawdziwych fachowców jest w nim jak na lekarstwo. Zamiast tego mamy wszechogarniający PR, który w sprawie stoczni sięgnął już swojego apogeum. Stawianie byłego ministra Jasińskiego przed Trybunałem Stanu jest oczywiście tylko zagrywka polityczną, bo zarzuty będzie można bardzo łatwo odeprzeć. Bezczelność Platformy Obywatelskiej polega na tym, że jej działacze od początku lat dziewięćdziesiątych sami byli wyznawcami likwidacji wszystkiego co polskie w przemyśle i poddania kraju masowej prywatyzacji. Skoro dziś oskarżają Jasińskiego o to, że nie przyjął jakiejś oferty kupna stoczni (zarzuty wyglądają zresztą na dęte), niech ukrzyżują swoich działaczy takich, jak Lewandowski, Tusk, Bielecki czy Merkel, za których panowania miliony ludzi straciły pracę i tysiące polskich zakładów zostały po prostu rozkradzione.

Dobrze, ze do debaty o stoczniach PiS wystawił Jacka Kurskiego, który dość skutecznie odpierał ataki PO. Jest jednak w tej sprawie jeszcze wiele do zrobienia, a opinia publiczna musi zostać skutecznie poinformowana o rzeczywistych mechanizmach politycznych, które mogą spowodować upadek stoczni. W świadomości społecznej zanikł obraz PO jako kontynuatorski KLD. Dziś jest bardzo ważne, aby wreszcie przypomnieć ludziom jak szkodliwe dla Polski są rządy pozerów i dyletantów i dlaczego jeszcze 6 lat temu wielu rodzin nie było stać na zakup czekolady czy kilograma szynki.

Sejmowa komisja etyki postanowiła wczoraj nie karać Janusza Palikota, posła PO, za wypowiedzi dla "Polski", w których mówił o tym, że prezydent Lech Kaczyński ma problemy z żoną, a posłowie Prawa i Sprawiedliwości to kryptogeje. - To źle świadczy o komisji. Taka decyzja pokazuje jej upolitycznienie - komentują posłowie PiS.

[za: "Polska Dziennik Łódzki", 5.09.2008]

Poseł Palikot - oględnie mówiąc - do moich ulubieńców nie należy. Ten platformiany odpowiednik Jacka Kurskiego zasłużył na tę moją niechęć swoim zamiłowaniem do pomówień, wygłupów przed kamerami i w ogóle wszystkiego, co nie jest pracą kierowanej przez niego komisji. Ale w tym akurat wypadku będę go bronił.

Bo gdyby posłowie PiS chcieli być konsekwentni, musieliby zwrócić się do komisji etyki o ukaranie jeszcze jednej osoby. Mijają bowiem równo dwa lata, jak bawiąc z wizytą w Brukseli, pewien pan wygłosił następujące zdanie:

Nie ma dla nich [gejów] ograniczeń w awansie politycznym. W Polsce ludzie tej opcji zajmują wysokie stanowiska w życiu publicznym, i żeby było jasne: to są ludzie także prawej strony, nie tylko lewej.

Tak się zabawnie złożyło, że ów pan był wówczas premierem, zaś prezesem PiS pozostaje do dzisiaj. Żaden poseł PiS nie złożył skargi? Dziwne, doprawdy.

Napisał: Roman

P.S.: Artykuł o pośle Palikocie zainspirował mnie do tego stopnia, że poświęcę mu szerszy komentarz. Ale to już w przyszłym tygodniu.

Our Correspondent, Wales On Sunday

A TOURIST claims he was attacked by a giant Teletubby.

The 35-year-old IT worker from London says he was punched on the head by Po, the red Teletubby, in Porthcawl’s Streets Nightclub.

He followed the man but could only find two other Teletubbies. Laa-Laa – a man from Pyle – told police he did not know Po, while Dipsy refused to give any details.

Detective Sergeant Richard Jones said: “Police are treating this matter seriously.”

The incident happened last Sunday at 1am.

I understand that the Noo-Noo is gathering evidence at the scene. 

Rząd wynajął firmy, które przygotowują upadłość stoczni

Jego zdaniem to potwierdza wcześniejsze obawy związków zawodowych, że nie ma szans na dotrzymanie wyznaczonego prez Komisję Europejską na 12 września terminu prywatyzacji. Związkowiec powiedział, że informacja o przygotowaniach do upadłości i zaangażowaniu do tego firm - bezpośrednio przez rząd lub za pośrednictwem stoczni, jest pewna. Marek Lewandowski podkreślił, że bierze za nią pełną odpowiedzialność.

Wiceprzewodniczący Solidarności w Stoczni Gdynia Aleksander Kozicki zwraca uwagę, że już pojawiły się w mediach pierwsze artykuły, które mają przygotować opinię publiczną do upadłości polskiego sektora okrętowego. Dodał, że samymi działaniami nastawionymi na przekonanie opinii publicznej nie uda się przejść do porządku dziennego nad upadkiem polskich stoczni. Aleksander Kozicki zapowiedział podjęcie przez pracowników stoczni różnych form protestu przeciwko działaniom ministerstwa skarbu.

O formie protestu związki zawodowe zdecydują jeszcze w tym tygodniu.

Jak można podsumować cały miniony czas panowania PO? Najlepszym określeniem byłoby chyba "To wina PiSu", albowiem na każdym niemal kroku słyszymy te zarzuty.

Pojawił się pierwszy strajk, to byłą wina PiSu, pojawiły i kolejne... także przez PiS. Benzyna podrożała przez PiS, gospodarka na świecie także osłabła z winy partii Kaczyńskich. To wytłumaczenie nigdy się nie przedawni. Mija już niemal rok, a nadal słyszymy, że każda niemal afera to wina PiS. Nawet bojkot TVN to wina PiS, które obraża się za pokazywanie "faktów" oraz "rzetelnych" informacji.

Podpisanie umowy o tarczę z Amerykanami to także PiS? Oczywiście, że nie. Przynajmniej nie w mniemaniu PO. Przypisywanie sobie sukcesów, a oponentom porażek, to obecna taktyka rządu. Zgoda na tarczę to zasługa Tuska (a co tam jakiś Waszczykowski, co on wie), ale gdyby Rosja zaatakowała Polskę, czyja byłaby to wina? Oczywiście PiS, które nie szczędzi krytyki Rosji. A co z Gruzją? Kto jej pomógł? Oczywiście premier Tusk. A co zrobił Kaczyński? Atakował Rosję. Ot i całą mądrość ludowa przekazywana za pomocą mediów wprost z kancelarii premiera z jego sztabu zaangażowanego w kreowanie jego wizerunku.

Najbardziej dotkliwy dla kraju jest jednak autentyczny brak działań obecnego rządu, w wyniku czego gospodarka zaczyna hamować, ofiary ostatniej wichury nie mają jeszcze pomocy od państwa, a strajkujący ludzie, których ciągle przybywa nie odczuwają obiecanego irlandzkiego cudu. PO niemal roku stało się to tak dotkliwe dla wielu ludzi, że spotkanie na ulicy ludzi chwalących PO jest coraz trudniejsze. Nawet w telewizji coraz mniej pochwał, a krytyka staje się coraz ostrzejsza.

Kulminacją ostatniego roku rządów jest sprawa stoczni, która wisiała na włosku i tylko prośba (powiedziałbym, że na kolanach) premiera Tuska w Brukseli wydłużyła termin do września. Do tego czasu obecny rząd miał złożyć plan wyjścia z sytuacji. Zostało nam jeszcze 8 dni, a rząd najwyraźniej przypomniał sobie o problemie. To nic, że miał rok na pracę nad tym projektem. To nic, że przed wakacjami na kolanach szliśmy do Brukseli. Czasu najwyraźniej było za mało. I zgadnijcie, gdzie rząd w całej tej sytuacji widzi winnego. Najprawdopodobniej zgadliście. To wszystko wina PiS.

I to nic, że ówczesny premier Kaczyński wydłużył (do wspomnianych wyżej wakacji) termin sprywatyzowania wszystkich trzech stoczni. To nic, że nie robił tego na kolanach. Również wcale nie jest ważne, że jeszcze w czerwcu tego roku rząd PO miał w ręku propozycję z Kuwejtu, który chciał przejąć wszystkie trzy upadające stocznie i prosił o umożliwienie tego działania w trybie 2 miesięcy. Wszystko to nic nie znaczy, a wiecie dlaczego?

Bo to wszystko jest winą PiSu.

Kraj:

Książę Shanii Cristo at Rabani pełniący funkcję Ministra Spraw Zagranicznych w Rządzie Jedności Narodowej Premiera Szejka Ajatullaha Osamy bin Ramzaniego poinformował dzisiaj niespodziewanie, że zamierza opuścić Sułtanat Al Rajn z powodu jego zdaniem złej atmosfery panującej w państwie.

Oświadczeniem Księcia Rabaniego zaskoczonych jest wielu rajńskich polityków w tym i sam Premier Szejk Ramzani, którzy nie rozumieją co miał na myśli Jego Ekscelencja wypowiadając te słowa i dlaczego zamierza opuścić Sułtanat Al Rajn.

Z informacji przekazanych redakcji "Dar Al-Hayat" wynika, że zarówno urzędujący Premier RJN jak i czołowi lewicowi politycy w tym Przewodnicząca "PO" i MBNiA Pani Rania ar Hasse będą namawiały Księcia Shanii Cristo at Rbaniego do pozostania w Al Rajn.

Redaktor Naczelny /-/

ben is po, becos he went "eh-oh".

and i am blogging AGAIN for the third time in a row since i created this thing becos he has abandoned me, yet again.. poor me... now i know why i created this thing, to amuse myself each time he dumps me in a corner.... grrrrrrrrrrrr

tinky winky, dipsy, laa laa, po... teletubbies, teletubbies, say hello! *big hugggg* i swear i still have po somewhere, otherwise i might have given it to one of the kids... once upon a time there were stories going around that the teletubby dolls were spooked, well, the talking ones i think. apparently they came alive at night and scared the hell out of the kids.

yea right.

]]> http://gegenjay.wordpress.com/?p=748 Tue, 02 Sep 2008 22:01:51 +0000 kilogram13 http://gegenjay.wordpress.com/?p=748 (iskry.pl)

Po spotkaniu Steinmeier zażądał od państw UE wycofania się z  twardego kursu wobec Rosji. We wspólnym komunikacie znalazło się zdanie: „ministrowie zgodzili się, że trzeba położyć kres próbom wykorzystywania sytuacji , jaka powstała wokół Gruzji do zwiększania napięć  w Europie przez spekulacje na temat nieistniejących zagrożeń wobec innych postsowieckich państw.”

Niemiecka rządowa sieć telewizyjno-radiowa „Deutsche Welle” dodała następujące zdanie na temat  stanowiska kanclerz Angeli Merkel: „... ze swej strony czyni ona wysiłki, by przekonać Polskę, jednego z liderów grupy krajów wzywających do zdecydowanego potępienia Rosji, aby wsparła wspólny europejski front w rosyjsko-gruzińskim konflikcie”.

W niedzielę( 31 sierpnia), tuż przed szczytem UE, min. spraw zagr. Niemiec F.W. Steinmeier zasygnalizował, że Niemcy nie zgodzą się na żadne sankcje wobec Rosji. „Europa sama wyrządziłaby sobie szkodę, gdyby nazbyt emocjonalnie zatrzasnęła drzwi, przez które chce rychło przejść”.

W poniedziałek, 1 września  – w czasie gdy szefowie europejskich państw usiłowali, zresztą z powodzeniem, zamienić Brukselę w symbol nowego Monachium – min. Siergiej Ławrow spotkał się z rosyjskimi  studentami. A oto fragmenty jego wystąpienia: „Moskwa nie pozwoli nikomu poróżnić jej z Niemcami, a stosunki rosyjsko-niemieckie stanowią jedną z najważniejszych osi  budowy nowej Europy. Rosyjsko-niemieckie pojednanie jest jednym z najważniejszych czynników w dziele budowy nowej Europy i nikomu nie pozwolimy wbić klina między nasze narody - mówił Ławrow. -  Niektórzy próbują dziś wzbudzić w nas lęk przed Niemcami, twierdząc, że jeśli zostaną one wyjęte z NATO-wskiej klatki, ponownie zagrożą całej Europie - powiedział szef rosyjskiej dyplomacji.”

Rosyjscy komentatorzy  uznali, że wypowiedź  Ławrowa jest zawoalowaną polemikę z Europą Wschodnią, być może z Polską, gdzie nastroje antyniemieckie są równie silne jak nastroje antyrosyjskie - powiedział politolog Fiodor Łukjanow, redaktor naczelny pisma "Rossija w globalnoj politikie".  (...) „Utworzenie NATO miało na celu uniemożliwienie Niemcom odgrywania roli lidera w świecie po II wojnie światowej. Dziś to Niemcy najbardziej sprzeciwiają się rozszerzeniu NATO na byłe republiki postradzieckie, Ukrainę i Gruzję.”

„Ławrow usiłuje grać na różnicach poglądów w łonie UE i wskazać uprzywilejowanego partnera dla Rosji – Niemcy” - dodał Nikołaj Pietrow z moskiewskiego Centrum Carnegie.  Wniosek jest oczywisty – Rosja przyrzeka Niemcom specjalne stosunki, jeśli wyłamią się z frontu państw NATO. Co dostaną w zamian? Może Koenigsberg, a może coś więcej – np. rolę lidera we współczesnym  świecie.  Kreml kusi Berlin perspektywą powrotu do statusu mocarstwa.

Propozycja osi Berlin – Moskwa złożona akurat w dniu 1 września  nabiera szczególnie wyrazistego posmaku. Trzeba być idiotą, żeby nie dostrzec ukrytego podtekstu tej propozycji. Ofiarą osi padnie oczywiście Polska – to ona ma być premią za sojusz Niemiec i Rosji.

Również w poniedziałek 1 września Polska dostała z Moskwy wyraźny sygnał, że właśnie zaczyna się ostra jazda po bandzie: „Od 2 do 4 września nastąpi przerwa, a potem ograniczenie dostaw gazu rurociągiem Jamał z powodu planowych prac remontowych na terytorium Polski i Niemiec - poinformował w poniedziałek w komunikacie rosyjski monopolista gazowy Gazprom.”

Warszawa znów znalazła się miedzy rosyjskim młotem i niemieckim kowadłem. Mamy dwa wyjścia: po pierwsze, możemy skapitulować, jak chcieliby Rosjanie i Niemcy. Zimą 2008 – 2009 będzie ciepło, ale za to nasze dzieci będą uczyły się w niemieckich i rosyjskich szkołach. O epizodzie polskiej niepodległości  po 1990 r. będziemy czytać tylko w rosyjskich i niemieckich podręcznikach.

Ale możliwy jest wciąż scenariusz drugi. Polacy mogą udzielić poparcia prezydentowi RP, który żąda zwołania nadzwyczajnego szczytu UE na 8 września. Istnieją duże szanse, że pod naciskiem USA i W. Brytanii, przy silnym wsparciu krajów bałtyckich (Szwecja, Finlandia, Litwa, Łotwa i Estonia) Bruksela wycofa się z haniebnej kapitulacji przed Kremlem.

Gdybyśmy nie wybrali tej drugiej opcji, musielibyśmy niedługo walczyć – tak samo jak dziś walczą  Gruzini. W końcu i tak wygralibyśmy tę wojnę, bo Rosja nawet w spółce z Niemcami nie podoła Stanom Zjednoczonym. Niestety, zapłacilibyśmy za to kolejną ofiarą polskiej  krwi. Jak zawsze przelanej w walce z naszymi dwoma odwiecznymi wrogami – Rosją i Niemcami. Na szczęście jest to scenariusz mało realny - Niemcy i tak ugną się pod presją USA i krajów skandynawskich. Ale bardzo wiele zależy tu od twardej postawy Polski. Staliśmy się języczkiem u wagi w europejskiej polityce.

Rozsądek podpowiada – trzeba wesprzeć póki czas twardą politykę, której rzecznikiem jest prezydent Kaczyński. Każdy inny wariant groziłby narodową tragedią. Nie trzeba dodawać, że rzecznikiem kapitulacji stał się Donald Tusk. Na naszych oczach doszło właśnie do bankructwa jego polityki, której centralnym elementem jest uległosć wobec Berlina. 1 września 2008 jest datą katastrofy rządów Platformy. [źródło]

Autor: Rewizor

Wpis jest poważny i uważam, że każdy w miarę możłiwości powinien pomóc w jego rozpowszechnieniu. Nie każdy zna te fakty, a to ostatni gwizdek, aby pokazać, że historia lubi się powtarzać. Dlatego zamieszczam ten post na swoim blogu. Rozpowszechniajcie go jeśli możecie, Polacy muszą zrozumieć zagrożenie.

Just after I was reading Jon's post last week talking about the need for B2B transactions to be synchronized and not simply digitized, I received the latest copy of RFID Journal and was intrigued by the article on the last page by Kevin Ashton. Kevin was co-founder and Executive Director of the Auto-ID Center so has been with RFID since the very early days of the “hype cycle” and was talking about creating a “Google” for physical “things” that would utilize RFID to allow searching on a global basis for any item in any process within the supply chain. This concept of “ThingsNet” is not new but the spin Kevin put on it by extrapolating the “Google” capability to search and order global abstract information to an analogous capability for physical goods is very powerful.

We all know that the disconnect between the B2B transactional processes and the movement of the physical goods, whether it be a missing ASN, an ASN without a PO, or a shipment that doesn’t match what the ASN indicated would be sent, has profound results on the bottom line of the affected businesses. If every item in the supply chain was both tagged and searchable, as Kevin posits, these disconnects would disappear because we’d be able to immediately identify inconsistencies between the transactional information and movement of the physical goods. What also struck me, of course, was how incredibly dependent this would all be on assuring that the information about the physical items, especially the product identification data, was accurate or even more errors—and resultant business loss—will occur. Synchronization of the underlying information to assure accuracy will be equally critical to the synchronization of resultant transaction flows if the world Kevin hypothesized is to become a functional reality.

Mało tego. Wysoce edukowany i jakże kulturalny redaktor Lis podpuszcza  byłego prezydenta, pewnego wąsacza, aby ten jeszcze bardziej się otworzył, i w jeszcze pospolitszy sposób obrażał obecnego prezydenta.

Ja wiem, Panie redaktorze, jakie perełki słowne potrafi rzucać przed nas, proste wieprze, nasz były prezydent... Nie trzeba go zachęcać do nowych popisów. To nie służy niczemu dobremu, może poza zwiększeniem sensacyjności Pana programu. Wieczorny program publicystyczny ma inne cele, niż pokazywanie ludziom jatki z udziałem znanych polityków. Pewnie to Kurski miał wypaść najgorzej w tym programie? Nie udało się.
---
Grażyna Łobaszewska "Za szybą" (1979)

Stiamo lavorando sullo sviluppo del libro, del libro per bambini, sul documentario.

Abbiamo appena spedito il trailer all'Idfa di Amsterdam. Ieri abbiamo registrato una puntata con Lineablu della Rai. Credo andrà in onda questo sabato o il prossimo. Eravamo con Roland e poi siamo tornati in Certosa con il buio e massacrati dalle zanzare. Venezia fa schifo con tutte questi taxi e barche a motore che la assediano e la inquinano. Persino in canal grande ci sono onde. ma possibile che si sia così imbecilli da permettere a 400 persone (i taxisti in particolare, o perlomeno quelli che non rispettano i limiti)  di rovinare il patrimonio di una umanità intera?  Che stupidità, mancanza di lungimiranza, di etica di buonsenso...

Quante occasioni perse. Io ci provo a dare il buon esempio e tanti altri ma se non ci aiutano le istituzioni, i cittadini.

A presto

Come state voi tutti amici miei che ho incontrato sul Po?

Siamo arrivati a 18.500 visite   Grazie ancora!!

Rokita chce na łamach gazety "podjąć próbę regularnego używania ludzkiej władzy sądzenia do politycznej rzeczywistości: polskiej, ale nie tylko polskiej".

"Materia polityki bywa często bardzo trudna do jasnego osądzenia, niemal nieprzenikniona" - pisze były polityk.

"Ale z pewnością zobowiązać się mogę do komentatorskiej racjonalności i bezinteresowności. Bez tych dwu cnót nie da się poprawnie używać ludzkiej władzy sądzenia. Bez twardych rygorów racjonalności trudno bowiem mówić o logicznym zderzaniu faktów z zasadami. Tam zaś gdzie chodzi o jakiś interes - każda głoszona zasada staje się sama przez się z góry podejrzana" - podkreśla Jan Rokita na łamach "Dziennika".

Una porzione di spaghetti e qualche tonnellata di riso, grazie

No, non capite male, non mi devo mettere all'ingrasso in vista di qualche misconosciuto campionato di lotta greco-romana, sono solo andato a vedere il nuovo film d'animazione della DreamWorks Animations: KUNG FU PANDA!

E sì, gli spaghetti ed il riso del titolo si riferiscono a Po il protagonista di questa pellicola - un grosso esemplare di Ailuropoda melanoleuca, meglio conosciuto come panda gigante - che vive e lavora col padre (un oca!) presso la spaghetteria di famiglia in una delle più belle e caratteristiche pianure di tutta la Cina, che, con un impeto di originalità, gli autori hanno battezzato: "Valle della Pace".

Ora permettetemi un piccolo inciso: per tutto il film ho continuato a chiedermi "Ma perché in tutta la Cina medievale il 99,9% della popolazione è composta da maiali, oche e rinoceronti e il restante 0,01% conta una tigre, un leopardo bianco, una mantide, una gru, una scimmia, una vipera, un panda gigante, un panda rosso e una tartaruga?!?"

Si perché oltre a quello 0,01% di cui fanno parte Po ed i personaggi comprimari, il resto della popolazione è composta da oche e maiali oltre che qualche migliaio di rinoceronti-secondini.

Mah, mistero, come del resto rimane un grosso mistero come un oca possa essere il padre di un panda...

"Sei Pronto?" "Sono nato Pronto!"

Come dicevo, il grassottello Po vive e lavora col padre nella spaghetteria di famiglia ma, come nei migliori film d'animazione, questa situazione di stasi durerà per poco.

Fin da inizio film Po manifesta il suo grande amore per il kung fu (oltre che per il cibo), tanto che possiede le miniature dei 5 migliori lottatori di tutta la Cina: "Tigre, Scimmia, Mantide, Vipera e Gru" e fantastica sul suo futuro di grande maestro.

Pietra angolare delle vicende del film è il vecchio e saggio Maestro Oogway, un tartarugone con almeno un secolo sul guscio, che prevede il ritorno a Valle della Pace di Tai Lung, un potente leopardo bianco, corrotto dalla fame di potere.

E perché uno come Tai Lung deve andare proprio a Valle della Pace?

Semplice, perché il leopardone bianco è stato allevato ed istruito dal Maestro Shifu, una panda rosso tanto abile nel Kung Fu quanto incline all'incazzatura (ricorda tanto il Prof di "Mignolo col Prof"...), che bandì l'allievo vent'anni prima, dopo aver constatato la sua indole malvagia.

Per contrastare l'imminente minaccia di Tai Lung, Oogway annuncia a Shifu che è giunto il momento di nominare il guerriero più potente di tutti, quello che, migliore tra i migliori, potrà leggere la pergamena del Drago, scoprire il segreto del potere illimitato e diventare così il Guerriero Dragone.

La cerimonia, che culminerà con la scelta del futuro guerriero, ha inizio e sarà il punto di svolta della vita del simpatico protagonista, dato che verrà designato dal Maestro Oogway come il prescelto a diventare il Guerriero Dragone.

Toccherà al Maestro Shifu trasformare un grosso ed impacciato panda nel miglior esperto di kung fu della storia.

Skadoosh!

Non mi dilungo oltre nella trama, dato che non voglio rovinare la sorpresa a chi il film non l'ha ancora visto, piuttosto passo lesto al mio personalissimo commento su questa pellicola.

Il montaggio del film è ritmato e veloce, non ci si sofferma mai troppo sulla stessa scena o sullo stesso tema, anzi proprio la velocità di "srotolamento" della trama riesce a mantenere saldo l'interesse dei grandi mentre i più piccoli rimangono incollati davanti alle gag del simpatico panda pasticcione.

Un piacevole accorgimento che ho notato in questa pellicola da parte degli autori è che qui tutti fanno ridere, in Kung Fu Panda ogni personaggio è comico e mai totalmente serio: perfino il vecchio e saggio Oogway, il serissimo Shifu ed il malvagio Tai Lung strappano ben più che un sorriso (eccezzion fatta per Tigre che si prende sempre troppo sul serio).

Insomma l'universo di Kung Fu Panda è popolato da animali che non possono far a meno di far ridere lo spettatore; ovviamente il re incontrastato della risata è il protagonista Po, che per tutto il film non può far a meno di suscitare le risa di tutto il pubblico a forza di smorfie, cadute e tentativi di imitare i maestri di kung fu.

Va poi detto che buona parte delle risate provocate da Po sono in funzione della propria stazza che non gli permette certo agilità degne dei propri compagni, ma che per questo avvicina il protagonista agli spettatori.

Che dire quindi, ottimo film per passare una piacevole serata con gli amici, i genitori, la propria ragazza/o o chi volete voi; Kung Fu Panda è perfetto per passare una piacevolissima ora e mezza all'insegna delle risate e del buon umore, senza dimenticare, ovviamente, la morale finale.

Buona visione.

Skadoosh!

z

A VERY LONG TIME AWAITED RELEASE FROM DEXANDTHECITY
A true ravers anthem in every respect, this wonderful
full-throttle .zip package contains everything required
to give you, your crew, and your sound system a proper
in-your-face audio pounding!!!!
DEXANDTHECITY has raised the bar once again
for superb excellence in audio destruction and
mind-altering substance-based-sounds.

DOWNLOAD , BURN AND SHARE THIS SHIT WIZ YOUR
MOMMY, FRIENDS, PUPPIES, BOSS , WHATEVERR!!!!

DOWNLOAD1 / neirohe.net
DOWNLOAD2 / archive.org
details

++++++

THERE ARE ALSO AVILABILE 30 SPECIAL EXTRA UBER DIY CDR
RELEASES// YOU CAN BUY THEM AND FEED US FOR : 6$
IF YOU WANNA ONE
PLEASE CUMTACT

I haven't forgotten the clip of the horses
treading the asphalt. The buggies
arced through the cornfields, tipped
their brims toward us. The little ones,
facing backwards, watching the road
disappear, will never forget their origins.

I marvel, still, at the way those baby
hummingbirds nested in that tiny
soft lump, at the way the kittens became one
ball of fur each night, at the way,
each morning, the spider's web was rebuilt,
unchanged, spanning the handlebars between
our bikes.

I can't help but remember these things:
the tilt of the shed with the chimney,
the tilt of the windwhipped cornstalks,
the tilt of the doe's head, noticing me.

In time, I know,
I will forget. I will lose
these things, no matter how dear.
But lend me your hand now, while
a tilt is just a tilt. Let me marvel
while I still remember. Let me stagger,
reeling.

Film opowiadający o przygodach grubej pandy, która marzy o tym by zostać wielkim wojownikiem kung-fu.

Akcja filmu staje się doskonałym pretekstem dla przedstawienia znacznie głębszych prawd o życiu, osadzonych częściowo w filozofii Zen, w bardzo przyjemny i rozrywkowy a zarazem inspirujący sposób.
Gorąco polecam wszystkim którzy lubią dobrą zabawę okraszoną przyzwoitą porcją refleksji :)

Poniżej opisuję szczegółowo wydarzenia filmu - jeśli ktoś nie lubi spoilerów i chce sam zobaczyć ten film - nie polecam czytania :)
Na granatowo podaję moją interpretację fimu, zapraszam do komentowania - jeśli ktoś ma inne spostrzeżenia :)

-------------------------------------------------------------------

Główni bohaterowie :
- Po - gruba panda - bohater,  pracujący w barze z kluskami i marzący o ścieżce wojownika kung-fu, niespodziewanym obrotem rzeczy - wybrany na Smoczego Wojownika
- Wielki mistrz Oogway - wielki mistrz zakonu wojowników kunf-fu, mędrzec, pierwszy zwycięzca Tai Lunga
- Mistrz Shifu - uczeń Oogwaya i jego zastęca, szkolący przyszłego Smoczego Wojownika(dawniej również mistrz dla Tai Lunga)
- Zabójcza piątka -  uczniowie mistrza Shifu, potencjalni kandydaci do zaszczytnego tytułu Smoczego wojownika : Tygrysica, Modliszka, Żmija, Małpa i żuraw
- Tai Lung - adwersarz Po i "czarny charakter" filmu, były uczeń Shifu, któremu niegdyś odmówiono tytułu Smoczego Wojownika
-------------------------------------------------------------------
- Po u ojca

Przybrany ojciec Po wychował go mając nadzieję, że syn odziedziczy po nim bar z kluskami. Ale Po ma swoje własne marzenie. Pragnie być wojownikiem, a jego idolami są członkowie Zabójczej piątki, - uczniowie mistrza Shifu, o których nocami śni i z którymi przeżywa fantastyczne przygody.
Po czuje, że może być kimś więcej niż tylko sprzedawcą klusek, mimo że jest w tym całkiem dobry, jego myśli wybiegają daleko poza to czego życzy sobie jego ojciec.

Życie Po odbija wewnętrzny konflikt, pomiędzy tym co jest jego marzeniem a życiem jakie zostało dla niego "wybrane". Nie może rozwinąć skrzydeł, bo wiążą go zobowiązania i tradycje w jakich się urodził.  Jest nieszczęśliwy i zagubiony, ucieka więc w świat fantazji, snach o swej wielkości, o potędze. Nie ma odwagi powiedzieć że chce od życia czegoś więcej.

- Wizja Oogwaya

Oogway jest wielkim mistrzem zakonu wojowników kunf-fu, wiekowym, bardzo mądrym starcem.
Pewnego dnia Oogway wzywa do siebie swojego ucznia i prawą rękę, Shifu i wyznaje mu że miał wizje w której widział ich dawnego wychowanka, Tai Lunga, uciekającego z więzienia w którym przebywa za swoje zbrodnie.

Shifu panikuje, natychmiast rozkazuje posłańcowi lecieć do więzienia i nakazać podwojenie straży, nieświadom że poprzez swoją lękową reakcję - uruchamia ciąg zdarzeń które okażą się tak bardzo znaczące dla wszystkich, a przede wszystkim dla niego.
Mistrz Oogway decyduje, że nadeszła pora by wybrać wielkiego, Smoczego Wojownika, który ma ich wszystkich ocalić.

Cytat:
Oogway: Miałem wizję, Tai Lung powróci
Shifu: To niemożliwe, jest w więzieniu!
Oogway: Nic nie jest niemożliwe...
Shifu: /spanikowany - woła do posłańca/ Zeng!
Leć do więzienia i powiedz żeby podwoili straże, broń,wszystko podwoili! Tai lung nie wyjdzie z tego więzienia!
Zeng: Tak mistrzu Shifu!
Oogway: Niektórzy spotykają swoje przeznaczenie właśnie na tej drodze, której chcą uniknąć.
Shifu:/ nerwy/ Musimy coś zrobić, on będzie chciał się zemścić, on, on...
Oogway: Twój umysł jest wzburzony, przyjacielu, jak ta woda
/wskazuje na sadzawkę/ Kiedy woda jest wzburzona, trudno cokolwiek przez nią zobaczyć.
Kiedy się uspokoi, stanie się dla Ciebie przejrzysta, i wtedy wszystko zrozumiesz.

Bardzo ważny moment w filmie.
Pokazane jest, że tak naprawdę sami sprowadzamy na siebie nasze nieszczęścia. Niegdyś Shifu zamknął Tai Lunga. Teraz wypuszcza go jednak nie kto inny - jak właśnie on sam. Przez swój paniczny strach. Gdyby nie posłał Zenga celem wzmocnienia straży, Tai Lung by się nie wydostał.
- Im bardziej przed czymś uciekamy, tym szybciej to nas ściga.
Oogway próbuje wskazać Shifu, że przez swój gniew i zagubienie - nie widzi tego co naprawdę się z nim dzieje i sam sprowadza na siebie nadchodzące wydarzenia.
(Nie znaczy to jednak, że taki obrót wydarzeń jest negatywny - nie ma czegoś takiego, ponieważ finalnie właśnie na tej drodze, której najbardziej sie boi - znajdzie klucz do swego wyzwolenia i rozwiązanie problemu.)

- Po Wojownikiem!

Tajemniczym zbiegiem okoliczności, na Smoczego wojownika zostaje wybrany Po, który dość niespodziewanie pojawia się na festiwalu mającym na celu wybór wojownika. Zamiast sprzedawać kluski, w akompaniamencie ogni sztucznych wpada na środek areny, gdzie dostrzega go Oogway.
Oogway nie wierzy w przypadki.
Wskazuje na Po, jako wybrańca.

Cytat
Oogway: /do Shifu/ Ten kogo wybiorę, nie tylko sprowadzi pokój do doliny, ale przyniesie go także Tobie.
Oogway:/wskazując na Po/ Wszechświat wskazał Smoczego Wojownika!

Czasem niespodziewane rozwiązanie, niespodziewany obrót losu, okazuje się odpowiedzią na nasz problem. Trzeba tylko uwierzyć że to co się stało, nie stało się bez powodu i umiejętnie wykorzystać szansę.

- mistrz Shifu nie akceptuje Po

Dla mistrza Shifu jest to wielki szok, tak jak i dla jego uczniów, Zabójczej Piątki.
Shifu nie potrafi zaakceptować faktu, że "przypadkowy" osobnik, niewyszkolony w kung-fu, miałby pokonać tak potężnego przeciwnika jakim jest Tai-Lung.

Ego Shifu po raz kolejny doznaje ciosu. Niegdyś musiał znieść taką sama sytuację z poprzednim wychowankiem, Tai Lungiem - również nie wybranym na Smoczego wojownika. Teraz ponownie musi wykazać się pokorą i zrozumieniem wobec Oogwaya, chociaż naprawdę wszystko w nim się burzy.
Wewnetrznie sprzeciwia się wyborowi Ooogwaya, ponieważ nie potrafi dostrzec w nim głębszego sensu i uwolnić się od wyobrażeń na temat tego jak powinien wyglądać Smoczy wojownik.
Jest na prostej drodze do popełnienia kolejnego błędu, tego samego który niegdyś zapoczątkował jego problemy. Czyżby nic się nie nauczył?

- Mistrz Shifu upokarza Po

W rozmowie z Po, mistrz Shifu daje wyraz swojemu rozgoryczeniu i niechęci.
Uważa Po za niegodnego zaszczytnego miana Smoczego Wojownika, skrycie również uważając że zainwestował tak wiele w wyszkolenie Zabójczej Piątki, iż to właśnie ktoś z jego uczniów powinien zostać Smoczym Wojownikiem.
Shifu nie umie pogodzić się z takim obrotem sprawy, który odsunął kolejnych jego uczniów (wcześniej także Tai Lunga) od miana Smoczego Wojownika.

Gniew Shifu jest tak naprawdę gniewem jego - na siebie samego. "Czy znów zawiodłem? Czy znów się tak pomyliłem? Znów nie udało mi się wyszkolić Smoczego Wojownika?" Shifu to wydaje się zbyt upokarzające i bolesne, dlatego robi wszystko by to upokorzenie dać odczuć Po.
Po - z drugiej strony - całe życie miał do siebie żal za swoje marzenia, które tak bardzo nie pasowały do oczekiwań jego ojca. Czuł się w jakiś sposób zdrajcą, czuł że zawiódł ojca. Teraz przyjmuje upokarzające traktowanie ze strony Shifu, z pokorą, w jakiś sposób sam siebie karząc za sprzeniewierzenie się ojcu.

- Tai lung ucieka z wiezienia

Posłaniec  wysłany przez Shifu "przypadkowo" upuszcza piórko z którego pomocą Tai Lung wydostaje się z więzienia.
Potężny wojownik rozgramia wszystkich strażników i nakazuje posłańcowi dostarczyć Shifu wieści o swoim powrocie.

- Rozmowa Po z Oogwayem

Po daje wyraz swoim wątpliwościom w rozmowie z wielkim mistrzem Oogwayem.
Mistrz jednak ma zaufanie w los, który wskazał po jako Smoczego wojownika.

Cytat:
Po: Jak Shifu ma mnie wytrenować w Smoczego Wojownika?
Nie jestem jak ta piątka, nie mam szponów, skrzydeł, jadu... Nawet Modliszka ma to... coś.
Może powinienem odejść i wrócić do robienia klusek
OOgway:Odejść - nie odchodzić, kluski - nie ma klusek...
Jesteś zbyt przywiązany do tego co było i co będzie. Jest takie powiedzenie:
Wczoraj to historia, jutro to tajemnica, ale dzisiaj jest darem
Dlatego zwą go teraźniejszością.
(nieprzetłumaczalna gra słow : ang. Present - terażniejszość- znaczy także prezent, podarunek)

Oogway próbuje wytłumaczyć Po, by nie koncentrował się na nieznaczących sprawach, które tylko odciągają go od tego co powinien robić Tu i Teraz, a co jest tak naprawdę jego najwłaściwszą ścieżką.

- Historia mistrza Shifu

Poznajemy również historię mistrza Shifu, oraz dziejów jego pierwszego wychowanka.
Okazuje się że Shifu wychował Tai Lunga jak własnego syna, ucząc go Kung-Fu, przepełniony duma i bezkrytycznym zachwytem nad rewelacyjnymi osiągnięciami malucha.
W tym zachwycie - Shifu zapomina jednak o przekazaniu Tai Lungowi dystansu do siebie i umiejętności radzenia sobie z porażką.
Rozpieszczony Tai Lung - butnie przekonany, że należy mu się wszystko, domaga się Świętego Zwoju, który powinien otrzymać tylko Smoczy Wojownik.

Ale Wielki mistrz Oogway dostrzega mrok i dumę w sercu Tai Lunga i odmawia mu prawa do zwoju.
Dla Tai-Lunga to wielki cios w jego ego, z poczuciem zdrady ze strony Shifu (który nie wziął jego strony) - atakuje mieszkańców Doliny - próbując odbić zwój siłą.
Shifu nie jest w stanie stawić mu czoła.
Nie potrafi zniszczyć tego co sam stworzył. Jego próżność teraz zwraca się przeciwko niemu. Tai Lung pokonuje go z łatwością  i jest o krok od zdobycia zwoju.

Walka Oogwaya

Przed zdobyciem zwoju, Tai Lung musi pokonać jeszcze jednego przeciwnika.
Pojawia się przed nim Oogway.
Wielki mistrz z łatwością i spokojem powstrzymuje niesionego gniewem Tai Lunga - uderzając w odpowiednie punkty na jego ciele, paraliżuje go w ten sposób. (Akcja w stylu Kill Billa ;))
Tak właśnie Tai Lung ląduje w więzieniu.

Tai Lung reprezentuje mroczą energię gniewu i pomieszania -  a Oogway siłę spokoju i mądrości.
Shifu próbował pokonac gniew - gniewem.
Oogway wybrał skuteczniejszą ścieżkę.
Gniew znika jak za dotknięciem różdżki, w zestawieniu ze świadomością i mądrością.
Co ciekawe - Nie ma nawet mowy o walce, o zmaganiach!
Po prostu całkowicie się rozpuszcza. Nie ma prawa przy niej istnieć.

- Shifu rozmawia z Ooogwayem

Shifu otrzymuje wieści o ucieczce Tai Lunga i dzieli się swoimi rozterkami z wielkim mistrzem Oogwayem. Ma wątpliwości czy uda mu się wyszkolić Po na czas. Oogway prosi go o odrzucenie wątpliwości i uwierzenie w Po i los, który go wskazał.

Cytat
Shifu: Mistrzu, mistrzu! Bardzo złe wieści
Oogway: Shifu, niema czegoś takiego jak złe czy dobre wieści
Shifu: Mistrzu twoja wizja się sprawdziła, Tai Lung uciekł z więzienia, jest już w drodze
Oogway: To jest zła wiadomość ,tylko jeśli nie wierzysz, że Smoczy Wojownik go powstrzyma
Shifu: Panda, ta panda to nie Smoczy Wojownik, on nawet nie powinien tu być! To był przypadek!
Oogway: Nie ma przypadków...
Shifu: Tak wiem, już to mówiłeś dwa razy
Oogway:To też nie był przypadek. Stary przyjacielu, panda nigdy nie zmieni swojego przeznaczenia, ani ty swojego, jeśli nie porzucisz iluzji kontroli
Shifu: Iluzji?
Oogway: Tak, popatrz na to drzewo, nie mogę sprawić aby zakwitło, ani wydało owoc - zanim nadejdzie jego czas
Shifu: Ale są rzeczy, które możemy kontrolować /wściekle uderza w drzewo, spadają owoce/
Shifu: Moge kontrolować kiedy spadną owoce.  I mogę kontrolować jak posadzić nasionko. /wbija gniewnie nasionko w ziemię/ To nie jest iluzja mistrzu!
Oogway: Tak, ale niezależnie co zrobisz to nasionko i tak wykiełkuje w drzewo. Możesz chcieć mieć jabłoń, albo pomarańcz, ale będziesz mieć drzewo brzoskwiniowe.
Shifu: Ale brzoskwinia nie pokona Tai Lunga
Oogway: Może - może. Jeśli się nią zaopiekujesz, zadbasz, uwierzysz w nią...!/dotyka delikatnie ziemi/
Shifu: Ale jak? jak? Potrzebuje twojej pomocy mistrzu
Oogway:Nie, po prostu musisz uwierzyć,obiecaj mi Shifu, obiecaj, że uwierzysz...
Shifu:/poddaje się/ Spróbuję...
Oogway:Dobrze. Mój czas nadszedł, musisz kontynuować swoją podróż beze mnie.
Shifu: Co, co, co ty? Mistrzu, nie możesz mnie zostawić!
Oogway: /zamienia się w płatki kwiatu i rozpływa na wietrze/ Musisz wierzyć...
Shifu:/zasmucony/ Mistrzu!

Oogway próbuje przekonać mistrza Shifu by przestał wreszcie próbować walczyć, kontrolować wszystko i wszystkich dokoła, bo w końcu stało się to paranoją, która go niszczy.
To czego Shifu bał się tyle lat finalnie powróciło.
Shifu sądził, że może to zamknąć - wznosząc coraz wyższe mury, ale okazuje się że nie tędy droga. Teraz shifu musi wykazać się wiarą i zaufaniem - w miejsce walki, bo tylko światłem można rozjaśnić ciemność, nigdy - wnosząc jeszcze więcej ciemności.

- Shifu próbuje powstrzymać Po przed ucieczką w popłochu

Po dowiaduje się że nadszedł czas by stawił czoła Tai Lungowi, jako Smoczy Wojownik, jest pełen wątpliwości i nawet wskrzeszona przez Oogwaya - nadzieja Shifu, nie może rozpalić w nim wiary w możliwość swojego sukcesu. Po całkiem stracił wiarę w siebie.

Cytat
Shifu: /z przekonaniem/ Teraz chce żebyś zaufał swojemu mistrzowi, tak jak ja zaufałem swojemu
Po: Nie jesteś moim mistrzem, a ja nie jestem Smoczym Wojownikiem
Shifu: To dlaczego się nie wycofałeś? Wiedziałeś, że chce się ciebie pozbyć, a jednak zostałeś
Po:/zdesperowany/ Tak, zostałem, zostałem ponieważ zawsze kiedy próbowałeś rozwalić mi głowę, albo mówiłeś jak śmierdzę, bolało ....Ale nie bolało bardziej niż to co przeżywałem wcześniej, gdy codziennie uświadamiałem sobie, że jestem tylko... mną... Zostałem bo myślałem, że jeśli ktoś może mnie zmienić, sprawić żebym był kimś więcej, i to tylko ty- Najwspanialszy nauczyciel kung fu w całych Chinach...

Shifu nie wierzy jeszcze w pełni w Po, i jego wątpliwości wyczuwa także nasz zdesperowany bohater. Obydwu czeka ciężkie zadanie, wykroczenie poza siebie, poza takiego siebie, jakim było się do tej pory. Ich świat musi się zmienić, albo nie nadążą za wyzwaniem jakie przed nimi stoi i obaj polegną...

- nauka Po

Shifu odkrywa, że jedyne w czym naprawdę dobry jest Po to ...zdobywanie jedzenia :)
Postanawia wykorzystać tę właściwość Po i szkolić go na wojownika kung-fu.
Okazuje się to całkiem łatwe. Po jest bardzo pomysłowy w tym jak dostać się do miski z kluskami, i z wielką sprawnością walczy z Shifu, ujawniając swój nietypowy talent.

Rozwiązanie czasem czeka tam gdzie się go nie spodziewamy. Czasem warto wykorzystać coś - czego nigdy byśmy nie uznali za użyteczne. Trzeba otworzyć umysł na nowe i niestandardowe rozwiązania. Przywiązanie do tradycyjnej ścieżki rozwiązywania problemu, okazuje się uwsteczniające.
Shifu nie mógł szkolić Po tak jak szkolił poprzednich uczniów. A jednak...była inna - równie skuteczna droga! Wystarczyło zachować świeżość i perceptywność umysłu.

- Przekazanie zwoju Po

Przekazanie zwoju smoczego wojownika dla Po okazuje się rozczarowaniem dla wszystkich. Zwój jest pusty. W jego szklistej powierzchni odbija się tylko twarz Po i nic poza tym...Wszyscy są załamani i przekonani o rychłym końcu Doliny.

- Shifu decyduje się samodzielnie walczyć z Tai-Lungiem

Ponieważ Zabójcza Piątka została także pokonana przez Tai Lunga, Shifu decyduje się samodzielnie walczyć z Tai Lungiem. Wie o tym, że bez zwoju - tylko on jeden ma jakieś szanse na pokonanie potężnego mrocznego wojownika. Po i Zabójczą Piątkę odsyła z rozkazem ewakuowania mieszkańców Doliny.

Cytat
Po: Pusty
Shifu: Nie...Nie rozumiem
Po: Ok więc Oogway był po prostu szalonym, starym żółwiem
Shifu: Nie, Oogwey był rozsądniejszy od nas wszystkich
Po: Daj spokój spotkaliśmy się i wybrał mnie przypadkiem... Mówił... cały tan Smoczy Wojownik... ech, kogo ja oszukuje
Tygrysica: A kto powstrzyma Tai Lunga? On zniszczy wszystkich i wszystko
Shifu: Nie. Ewakuować Dolinę, musimy chronić mieszkańców od Tai Lunga
Tygrysica: A co z tobą mistrzu?
Shifu: Będę z nim walczył. To będzie cena za moją pomyłkę.

Shifu rozumie wreszcie, że nie może wiecznie uciekać przed swoim nemezis, swoim demonem, pod którego terrorem strachu  - żył przez 20 lat. Wie, że jeśli nie zrobi tego co powinno być zrobione, ucierpią niewinni dokoła niego - już nie tylko on sam.

- rozmowa Po z przybranym ojcem

Ojciec Po cieszy się na widok syna, ale tenże daleki jest od radości.
Ojciec postanawia zatem zdradzić synowi tajemnicą swojej nalewki, która cieszy się wielka sławą jako najsmaczniejsza w Dolinie.
Po zawsze wierzył, że jest w niej jakiś sekretny składnik, ale...ku jego zdumieniu ojciec twierdzi że nigdy go nie było. Że nalewkę przyrządzał bez żadnego składnika, a tylko wiara w jej niezwykłość sprawiała, że smakowała tak wybornie.
Ta informacja jest prawdziwym olśnieniem dla Po.
Decyduje się wrócić do klasztoru by podjąć walkę z Tai Lungiem. Wie już teraz że żaden zwój nie może mu pomóc w walce, że zawsze był tylko On sam i to w nim tkwiła moc.

Cytat
Ojciec: Po, przepraszam, że nie wyszło, po prostu tak miało być.  Zapomnij o wszystkim, twoje przeznaczenie wciąż czeka, robimy kluski, mamy to w żyłach
Po: No nie wiem, tak naprawdę czasami nie mogę uwierzyć, że jestem twoim synem
Ojciec: Po, chyba nadszedł czas żebym powiedział ci coś co powinieneś wiedzieć od dawna. Sekretny składnik mojej zupy z sekretnym składnikiem... Podejdź tu, sekretnym składnikiem jest.... nic!
Słyszałeś, nic, nie ma żadnego sekretnego składnika!
Po: Czekaj, zaraz, to po prostu zwykła zupa? Nie dodajesz jakiegoś specjalnego sosu?
Ojciec: Nie muszę, żeby zrobić coś specjalnego musisz po prostu uwierzyć, że to jest specjalne! Nie ma sekretnego składnika!

Wszyscy żyjemy w cieniu przekonania, że osiągnięcie pewnych rzeczy MUSI być trudne i wymagać niezwykłych zdolności. Tymczasem - najbardziej ograniczające jest przekonanie... że są jakieś ograniczenia.

- walka Tai Lunga z Shifu

Shifu toczy walkę z Tai Lungiem, ale ta walka z góry skazana jest na przegraną.

Shifu ma w swoim sercu poczucie winy - związane z tym jak nieumiejętnie pokierował wychowaniem Tai Lunga. W trakcie walki, gdy wściekły Tai Lung domaga się zwoju, Shifu niespodziewanie przeprasza Tai Lunga.
Jest świadom że gdy był zaślepiony przez własną dumę - tę samą dumę zaszczepił w sercu swego wychowanka.

Tai Lung mimo swojego gniewu, także pełen jest bólu i rozpaczy, on - jedyne czego kiedyś pragnął to zasłużyć na zachwyt i miłość swojego mistrza - być dla niego powodem do dumy.  Jednak to pragnienie przysłoniło mu wszystko inne, co było ważne w jego życiu i stało się ostatecznie destrukcyjną obsesją.

Gdy Shifu nie wstawił się za Tai Lungiem przez Oogwayem - wychowanek poczuł się okrutnie zdradzony i odrzucony.  Poczuł że niejako odebrano mu to do czego został stworzony i w co przecież - wiarę podsycał w nim sam Shifu.

Shifu nie ma już sił na kontynuowanie walki z tym co sam stworzył.
Wie , że teraz ponosi tylko konsekwencje swego błędu.

Tai Lung:/oskarzycielsko/ Gniłem w więzieniu - 20 lat - przez twoją słabość
Shifu: Posłuszeństwo mistrzowi - to nie słabość
Tai Lung: Wiedziałeś, że ja jestem Smoczym Wojownikiem
Zawsze wiedziałeś! Ale kiedy Oogway powiedział że jest inaczej, to co zrobiłeś?
/krzyczy/ Co zrobiłeś? Nic!
Shifu: Nie było ci pisane został Smoczym Wojownikiem, to nie moja wina.
Tai Lung: Nie twoja wina? Czyja zatem?
Kto wypełnił mi głowę marzeniami? Kto kazał mi trenować aż do bólu?
Kto ostatecznie odmówił mi wypełnienia mego przeznaczenia?
Shifu: To nie była moja decyzja!
Tai Lung: Teraz już jest. Daj mi Zwój.
Shifu: Prędzej zginę!
Tai Lung: Wszystko co zrobiłem, robiłem abyś był ze mnie dumny,/uderza Shifu z wściekłościa/ powiedz, że jesteś dumny Shifu!
Tai Lung: /ponownie uderza Shifu/Powiedz!
Shifu:/podnosi się z ziemi załamany/
Zawsze byłem z ciebie dumny, od początku byłem z ciebie dumny...Ty byłeś moją dumą... zaślepiło mnie to, za bardzo cię kochałem - by zobaczyć kim się stajesz!
Shifu:/z resygnacją/ Ja sprawiłem, że taki się stałeś...Przepraszam, przepraszam.
Tai Lung:/przez chwilę się waha, ale zaraz powraca jego gniew/ Nie chce twoich przeprosin, chce mój zwój!

Dla Shifu -  Tai Lung reprezentuje to z czym sam próbował zawsze walczyć i co usiłował stłumić (wsadzając metaforycznie do "więzienia") ale to powróciło z wielokrotnie większą mocą.
Wyrzuty sumienia i poczucie winy za swój błąd, teraz zwracają się przeciwko niemu.
Shifu nie ma sił walczyć z czymś co tak naprawdę jest także jego problemem, bo ogniem ognia nie pokona.
- jego własna próżność -  znajduje odbicie w próżności Tai Lung.
- Jego gniew( wiele razy wyładowywany wcześniej na innych, w tym na Po) - znajduje odbicie w gniewie odrzuconego Tai Lunga.
Czy problem wydaje się zapętlać?
Shifu musi zmienić strategię. Stare rozwiązania nie sprawdzają się. Ogień pokonać można wodą. Teraz, to że zaufał Oogwayowi, okazuje się popłacać.  Zainwestował swój czas w Po, szkoląc go zupełnie inaczej niż wcześniej innych uczniów. Po, który jest tak inny od wszystkiego tego co próbował stosować Shifu -  działa również w nieoczekiwany sposób....

- walka Po z Tai-Lungiem

W kluczowym momencie, gdy Tai Lung niemal wyciska życie z Shifu, pojawia się Po.

Po podejmuje nieudolną na początku walkę z Tai Lungiem - który odbiera mu zwój.
Tai Lung nie rozumie jednak przesłania które stoi za zwojem. Nie rozumie znaczenia osobistej mocy - jest na to zbyt zaślepiony. Zawsze żył w przekonaniu, że to co znajduje się w zwoju jest jakąś cudowną, specjalną tajemnicą dla wybrańca.  Rozczarowany - wściekłość swoją kieruje na niewinnego Po.

Cytat
Tai Lung: Moc Smoczego Zwoju jest moja!
/rozwija zwój/Tu nic nie ma!
Po: Już dobrze, ja też nie rozumiałem za pierwszym
Tai Lung: Co?
Po: Nie ma sekretnego składnika. Tylko ty nim jesteś.

Tai Lung nie rozumie tego, że proste rozwiązania bywają najlepsze , że życie nie jest tak skomplikowane i nie o wszystko trzeba tak strasznie walczyć.
Że najważniejsze to wiara w siebie i swoje możliwości, a nie oczekiwanie że inni, że świat zewnętrzny, zaspokoją nasze poczucie braku mocy i radości.
Moc jest w nas, Tai Lung przesuwa jednak jej źródło na coś innego - zewnętrznego, na zwój.
Gdy się okazuje że to wszystko było iluzją, jest zdruzgotany. Nie jest przygtowany i dość otwarty na zmianę, dlatego ostatecznie przegrywa.

- Po pokonuje Tai Lunga

Ale ponownie próżność  i gniew Tai Lunga okazują się przyczyną jego porażki, tak jak wcześniej były przyczyną porażki Shifu.

Po wykazuje się sprytem a zarazem zadziwiającą prostotą w walce. Jego skromność okazuje się atutem. To co dla Tai Lunga było niemożliwe do osiągnięcia - nauczenie się specjalnej techniki Palca Wushi - dla Po jest czymś naturalnym i prostym.
Po robi to tak po prostu, jakby to była najłatwiejsza rzecz na świecie. Nie mając świadomości, że ta technika uważana jest za jedną najpotężniejszych, nie ma też w sobie zawahania.
Jest takie znane powiedzenie Einsteina : "Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, i przychodzi taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to właśnie robi."
Rzeczy okazują się proste, kiedy przestajemy je niepotrzebnie komplikować naszymi wyobrażeniami o tym jak ciężkie mogą być.

Ważnym elementem jest to że Tai Lung ponownie nie zostaje pokonany w bezpośredniej  "walce" ale z pomocą bardzo niezwykłego sposobu, czegoś co wydaje się niemożliwe, a jednak jest zaskakująco proste.

- Koniec

Zgodnie z przepowiednią Oogwaya, Po zwycięża Tai Lunga.
Tym samym przynosi pokój Dolinie i...wewnętrzny spokój dla Shifu.  Nagle wszystko okazuje się spójne.
Shifu ostatecznie dostrzega sens we wszystkim co miało miejsce i godzi się ze sobą.

Tak naprawdę centralną postacią filmu, jest wg mnie mistrz Shifu.
Akcja odzwierciedla jego wewnętrzna walkę - projektowaną na zewnątrz .
Pokazuje jego dojrzewanie, na kilku etapach.
Najpierw jako zadufanego w sobie mistrza, który szkoli przyszłego Smoczego Wojownika. Potem złamanego człowieka, któremu rozbito marzenia i który odrzucił to co kochał, bo "nie spełniło jego oczekiwań".
Finalnie, widzimy jego walkę z "demonem", czyli tym co próbował odrzucić,  zamknąć i zapomnieć  - tym czego tak bardzo się boi. "Demon", Tai Lung, wraca z misją zemsty, upominając się o swoje i tym razem Shifu MUSI się z nim skonfrontować, by osiągnąć integrację swojego "podzielonego" wnętrza = znaleźć spokój i akceptację.

Tekst opracowany i napisany przez Zenforest.
Wszelkie prawa zastrzeżone.

Powiązane posty :

• Uczeń i mistrz: Czy taka relacja wciąż ma sens?

• A mistrz mu odpowiedział…

• Minuta mądrości

• Potwór, strzała i jajko

• Śpiew Ptaka

• Nie zadręczaj się!

• Historia Dana

• Najwłaściwszy moment

• Koniec cierpienia - inspirujące cytaty z Thich Nhat Hanh

And then there are moments--
extraordinary moments--in which
my memories are shattered:
the Friday/Saturday doubleheader of pizza
ordered in, my mother laughing
unreservedly at the computer, at my sister’s
emails. These are notable.

These are the proof that there is progress,
that change is possible.

In dreams I have lifted the fabric of this life
and shaken a wave through it all. This house
is fragile, though, and waves more dangerous.

Still, I am not unmoving. I am doing
what I can. Mom is making
more salads now, and Dad,
Dad is smiling more than usual.

Centochiodi ad una lettura superficiale e troppo semplice sembrerebbe dire che “Tutti i libri del mondo non valgono un caffè con un amico”, affermazione che il professore fa di fronte a un maresciallo che nella sua vita ha letto pochi libri ma è felice. Ecco, se ci fermiamo qui, il significato di Centochiodi sarebbe banale e addirittura potrebbe sfiorare il qualunquismo. Ma Olmi, 76 anni e una carriera encomiabile alle spalle, non si ferma certo a questo. La parabola racconta ben altro ma come ogni racconto “allegorico” bisogna trovare la chiave per leggere oltre. Centochiodi racconta di un uomo che sente nella cultura del suo tempo l’incapacità di esprimere l’uomo e nutrirne l’animo. La comunità idilliaca, vicina alla vita, felice, rappresenta due istanze forti al fondo dell’arte e del pensiero (perciò sarebbe un errore leggerla “realisticamente”), cioè l’illusione di vita immediata che l’artista e il pensatore vagheggiano in contrapposizione con la fatica di narrare e dare forma, sia il mondo desiderato, l’eden, l’unità e l’armonia. Cioè, l’arte e il pensiero (in ciò regista e filosofo sono intercambiabili) nascono perché il mondo così com’è non ci piace, perché vorremmo che la sofferenza non esistesse, e per comprendere le ferite dell’animo. In questo senso la scena del valligiano che chiede al professore (ribattezzato “Gesù Cristo”) di narrargli la parabola del figliol prodigo è semplicemente esemplare e commovente. Si fugge dalla cultura morta non perché, davvero, crediamo che i libri non servano e l’ignoranza sia beata, ma per riscoprire il senso vero della narrazione. Che deve servire l’uomo, deve dare forma alla sua esperienza, porsi come racconto fondativo (chiarissimo in questo senso il finale, in cui la comunità troverà nella narrazione delle gesta del suo “Cristo” la propria epica) oppure esprimere (come i disegni del pittore ritardato) l’interiorità. La cultura di cui ci parla Olmi non serve a comunicare messaggi e a convincere (nell’epoca della comunicazione che ammazza l’espressione vale la pena ricordarlo), ed è certamente cristiana e umanista.

La commistione cristologica serve poi a dirci un’altra cosa, cioè che quando l’alienazione tra narrazione e vita è troppo grande bisogna tornare a farsi Cristo, a credere a tutto ciò che vedono gli occhi. Bisogna tornare quanto possibile all’uomo, alla vicinanza con le cose, a sospendere le mediazioni. Solo così si potrà ricominciare a narrare. Il film di Olmi è insomma un’opera coltissima e di estrema raffinatezza, che in fondo mette in scena e si fa carico del proprio paradosso, quello di essere esso stesso “Logos”. È questo lo scandalo, l’aporia dell’arte. E che di rivolto insolubile si tratti è proprio il film stesso a rivelarlo nella scelta impossibile tra piano simbolico e piano realistico. Il film rischia infatti di essere letto con troppa semplicità se consideriamo reale la comunità valligiana e non un “desiderata” del professore. Alla fine, in questo caso, si tratterebbe solo della cultura come fraintendimento della vita, come corruzione. Ma non è così. E a dimostrarlo chiaramente sono parecchi indizi cui prestare molta attenzione. Uno è molto chiaro: se la parola fosse solo corruzione, allora non capiremmo perché il professore smette di inchiodare i libri proprio leggendo una frase. Però, Olmi non risolve del tutto i due piani della parabola, non arriva a un’articolazione perfetta e il rischio di comprendere solo parte del senso è molto, troppo alto. Questo il “difetto” di Centochiodi. Che rimane però un film intenso, colto, profondo. Un’opera sincera, a tratti davvero toccante.

Centochiodi, di Ermanno Olmi, Italia, 2007, 92 minuti

Cast: Raz Degan, Luna Bendandi, Amina Syed, Michele Zattara, Damiano Scaini, Franco Andreani.

Uscita: venerdì 30 marzo 2007