Nada Sou Sou (นาดา โซวโซว) เป็นภาษาพื้นเมืองของโอกินาว่า แปลว่า "น้ำตาไหลริน"

เปิดฉากที่ ชายหนุ่มอายุ 20 ปี "โยตารุ อารากากิ" (ซาโตชิ ทสึมาบุกิ) หรือ "โยตะ" ผู้ขยัน อัถยาศัยดี ร่าเริ่ง สมวัย ทำงานส่งของในตลาดสด แห่งหนึ่งของ "โอกินาวา"
จนทำให้ คนในตลาดสงสัยว่าทำไม วันนี้ "โยตะ" ตื่นเต้น อะไร อารมย์ดีทั้งวัน..

จนป้าแผงขายผักต้องทักว่า "โยตะ" วันนี้มีนัดสาวหรือเปล่า อารมย์ดี ทั้งวันเลย ..

"โยตะ" บอกไปว่าผมนัดน้องสาว เธอจะมาเรียนที่นี่ ..... วันนี้ผมจะไปรับเธอที่ท่่าเรือ .....

โยตะมีน้องสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นน้องเลี้ยง ชื่อ “คาโอรุ” (มาซามิ นางาซาว่า) พวกเขาอาศัยอยู่บนเกาะเล็กๆที่ไกลออกมาจากโอกินาว่าแผ่นดินใหญ่

[wp_caption id="attachment_52" align="aligncenter" width="510" caption="Tears for You"][/wp_caption]

โยตะเจอคาโอรุครั้งแรกตอนที่เธออายุ 3 ขวบ ส่วนตัวเขาอายุ 8 ขวบ แม่ของโยตะ (เคียวโกะ โคอิซุมิ)
แต่งงานใหม่กับนักดนตรีคนหนึ่งที่มีลูกติดคือ คาโอรุ โยตะไม่เคยคิดเลยว่านักดนตรีคนนี้จะทิ้งพวกเขาไปในเวลาอันสั้น
และแม่จะมีชีวิตอยู่กับเขาอีกไม่นาน ก่อนแม่จะสิ้นใจ โยตะยืนอยู่ข้างเตียงแม่และให้สัญญาว่าจะดูแลคาโอรุอย่างดีที่สุด ทั้งนี้ "โยตะ" จะร้องแม่ยังบอกว่าให้ "โยตะ" ปีบจมูกเพื่อความความรู้สึกอักอั้นหายไป และจะไม่ร้อง และแน่นอน "โยตะ" เอาเรื่องนี้ไปบอก "คาโอรุ" ด้วย

ตลอดระยะเวลา 16 ปี "โยตะ" ทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ ว่าจะดูแล "คาโอรุ" ให้ดีที่สุด "โยตะ" ทำงานหนักเพื่อให้ "คาโอรุ" ได้เรียนสูง ๆ อย่างที่ตนเองหวังไว และความฝันของของ "โยตะ" อีกเรื่องคือการได้เปิดร้านอาหารเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง

"โยตะ" กับ "คาโอรุ" กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งเมื่อ"คาโอรุ" เข้าเรียนระดับมัธยมปลายที่นาฮา ขณะที่เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน "โยตะ"ได้ลงทุนลงแรงเพื่อเปิดร้านอาหารอย่างที่ฝันเอาไว้
แต่ทุกอย่างกลับพังทลายลงเมื่อเขาถูกพวกต้มตุ๋นโกงจนหมดตัว "โยตะ"เป็นหนี้ล้นตัวและหมดกำลังใจในการใช้ชีวิต เขาเลิกกับแฟนสาว เคโกะ (คุมิโกะ เอโซ)
และกลับมาใช้ชีวิตอย่างลำบากด้วยการรับจ้างใช้แรงงาน โดยไม่รู้ว่าคาโอรุเองก็ทำงานพิเศษเพื่อช่วยเหลือเขาด้านการเงิน
"โยตะ"และ"คาโอรุ" ดิ้นรนเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และต้องต่อสู้กับความรักที่มีให้กันมากเกินพี่น้อง
ทั้งคู่ไม่เคยเอ่ยปากคุยเรื่องนี้ แต่ในที่สุดพวกเขาก็ตกลงกันว่าควรจะแยกกันอยู่ เมื่อคาโอรุเข้ามหาวิทยาลัยได้ เธอจึงย้ายออกไป

ทั้งคู่ มีความรัก ที่ไม่อาจเอ่ยให้กันรู้ "โยตะ" เองก็รักน้องสาว แต่ด้วยความที่ตัวเองต้องระลึกเสมอว่า "คาโอรุ" คือน้องสาว และพยายามจะคิดว่า คือน้องสาวจริง ๆ แม้เขาจะรู้ว่า "คาโอรุ" ไม่ใช่น้องสาวจริง "โยตะ" เอารูปวันที่ ทั้งเจอกันครั้งแรกออก เพื่อไม่ต้องการให้ "คาโอรุ" จดจำวันนั้นได้

"คาโอรุ" เองก็รัก "โยตะ" และรู้ว่า ทั้งสองเองไม่ใช่ พี่น้อง กันจริง โดยการหลอก "โยตะ" ว่าจำเรื่องราวการพบกันครั้งแรกไม่ได้ ด้วยความที่กลัวว่า ถ้า "โยตะ" จำได้ว่าเธอใช่น้องสาวจริง ๆ "โยตะ" จะไม่ทำเพื่อตัวเองอีกแล้ว

เวลาผ่านไป 1 ปีครึ่ง "คาโอรุ" อายุครบ 20 ปี เธอมีความสุขกับชีวิตมหาวิทยาลัยและกำลังรอเข้าพิธีบรรลุนิติภาวะ เธอไม่ลืมที่จะเขียน จดหมายไปบอก "โยตะ" โดยการชวน "โยตะ" กลับไปยังเกาะ บ้านเกิดที่ทั้ง 2 เคยอยู่ตอนเด็ก ...... แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ได้เกิดเหตุการ พายุใต้ฝุ่น ได้เข้า "โอกินาว่า"
"โยตะ" รู้สึกเป็นห่วง "คาโอรุ" จึงตัดสินใจไปหา "คาโอรุ" ที่หอพักหมาลัยทันที เมื่อ"โยตะ" มาถึงและช่วยชีวิตเธอจากพายุไต้ฝุ่น "คาโอรุ" ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า "โยตะ" ไม่สบายมากจากการที่ร่างกายอ่อนเพลีย และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ตาย

ชั่วโมงกว่า ๆ ที่ดูหนัง ตรงนี้เองที่ทำให้เพลง Nada Sou Sou ที่เป็น Sound ช่วงทำพิธีศพของ "โยตะ" ซึ้งเกินจะบรรยาย และ "น้ำตาไหลไหลริน"

" นาดา โซวโซว Nada Sou Sou เป็นภาษาพื้นเมืองของโอกินาว่า แปลว่า “น้ำตาไหลริน” เพลง “นาดา โซวโซว” นี้แต่งโดย Begin เขียนเนื้อร้องโดย เรียวโกะ โมริยาม่า (เนื้อเพลงพูดถึงความทรงจำของเธอที่มีต่อพี่ชายที่เสียชีวิตไปเมื่อนานมาแล้ว) ออกวางแผงในปี 1998 และได้รับการเรียบเรียงใหม่ในปี 2001 โดยนักร้องสาว ริมิ นัทสึกาว่า ปัจจุบันเพลง นาดา โซวโซว มียอดขายกว่าล้านแผ่นและกลายเป็นเพลงพื้นบ้านที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของญี่ปุ่น"

หลังเสร็จสิ้นพิธีศพ คาโอรุก็ได้รับพัสดุกล่องหนึ่งจากไปรษณีย์ บนกล่องจ่าหน้าว่าส่งมาจาก"โยตะ" เขาส่งมาให้เธอก่อนตาย "คาโอรุ" เปิดออกและพบว่ามันคือกิโมโนตัวสวยที่พี่ชายของเธอตั้งใจให้เป็นของขวัญสำหรับพิธีบรรลุนิติภาวะ เป็นสัญลักษณ์ว่าเธอโตเป็นผู้ใหญ่และมีอิสระเต็มตัวแล้ว

ตัดไปที่ชายหาด

เด็กน้อย แบกน้องสาว... ขึ้นหลัง เดินไปตามชายหาด ....
เด็กสาวพูดขึ้นว่า "พี่ชาย.... โดยขึ้นหนูจะเป็นเจ้าสาวของพี่นะ"
เด็กชาย : "โอ๊ะ เด็กโง่ ... ไม่ได้หรอก"
เด็กสาว : "ทำไมละ.?"
เด็กชาย : "ไม่รู้หรือไงพี่น้องกันเขาห้ามแต่งงานกัน"
เด็กสาว : "ก็หนูรักพี่ชายนะ รู้ไหม ?"

โหลดเพลงมาฟังหน่อยดีไหม ? คลิก

อ่านข่าวเรื่องการลาออกของประธานบริษัท samsung ต่อกรณีการไม่จ่ายภาษี ซึ่งที่มาที่ไป คล้าย ๆ ของพณ ท่านแม้ว ที่ปัญหายังคาราคาซังไม่จบ ปั่นปวนกันทั้งสังคม เพียงเพราะ พณ ท่านไม่มีสำนึกแบบนี้นี่เอง ...

ถ้า พณ ท่านออกมายอมรับ ขอโทษสังคม ผมว่าความวุ่นวายคงไม่มากเกินเยียวยาแบบนี้ในสังคมไทย ...

ท่านประธาน ลี คุณ ฮี ถูกตั้งข้อกล่าวหาไม่จ่ายภาษีสูงถึง 1.128 ล้านวอน (เกือบ ๆ 4 พันล้านบาท) เป็นข้อสังเกตุว่า การตั้งข้อกล่าวหาต่อ ประธาน ลี ครั้งนี้ไม่นำไปสู่การจับกุม ด้วยเหตุผลที่ว่าจะกระทบเศรษฐกิจประเทศเกาหลีโดยรวม ..... !!

แต่ที่น่าประทับใจก็คือ ท่านประธานออกมาลาออก พร้อมถ้อยแถลงที่กินใจ

"พวกเรา รวมถึงตัวข้าพเจ้า ได้ก่อปัญหาให้แก่ประเทศชาติ ข้าพเจ้าขออภัยอย่างสุดซึ้ง และขอรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมด ทั้งทางกฎหมายและทางจริยธรรม"

ข้าพเจ้าขอภัยอย่างสุดซึ้ง และขอรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมด ทั้งทางกฏหมายและจริยธรรม!!

แปลว่าอะไรครับ คุณSuวัณ!! อ้อผมคงไม่ต้องถามท่านเพราะว่าท่านไม่รู้จักคำว่า จริยธรรมมาแต่ไหน แต่ไรแล้วนี่ ..... รวมถึง พ่อแม้วที่เคารพรักด้วย

แปลกดี......!! ขณะเดี๋ยวกัน สังคมไทยกลับต้องออกมาตั้งองค์กรขึ้นมาเพื่อรณรงค์เรื่องสำนึกคุณธรรม และ จริยธรรม .... แต่มีนายก ที่ปากม๋า ด่าเก่ง ไม่มีวุฒิภาวะผู้นำแบบนี้ สังคมไทยล้มเหลวโดยสิ้นเชิง .. !!!

พูดถึงรักครั้งแรกผมเชื่อว่าหลาย ๆ คนคงจะจำไม่ได้แล้ว รวมถึงผมด้วย ผมเองก็จำรักแรกของตัวเองไม่ได้เหมือนกันมันคลับคล้ายคลับคลาย ตรงนี้แหล่ะคิดออกออกเป็นรูปธรรมมากนัก จนกว่า ......

จนกว่าคุณจะได้ดูหนังเกาหลี เรื่องนี้ "9 ขวบครับเมื่อรักแรกเริ่ม , Wheni Turned Nine" ประทับใจมาก ๆ หลายคนคงสังว่า ไอ้คนอย่างผมเนี่ยนะมันจะดูหนังรักกะเขาเป็นด้วย แหม ผมก็คนนะครับมีได้ทุกอารมย์ละครับ เห็นเถื่อน ๆ แบบนี้ผมก็รักเป็น ขนาดผมใส่เพลงรอสายในมือถือยังโดนแซวเลย แล้วอยู่ ๆ มาบอกว่าผมชอบดูหนังรักโรแมนติก สงสัยเขาจะหาว่าผมเพี้ยนแน่ ๆ ที่จริงผมชอบดูหนัง เกาหลี หนังญี่ปุ่น ถ้าเป็นเรื่อง รัก ๆ โรแมนติกแล้ว หนังจากชาติ 2 ชาตินี้ค้อนข้างถ่ายทอดออกมาได้อย่างลึกซึ้ง และไม่ต้อง งง ๆ กับวัฒนธรรมของเขามากหนัก อย่างหนังที่มาจากตะวันตก เพราะว่า ของเรา กะ ของเขานะวัฒนธรรมมันคล้าย ๆ กัน

ผมติดใจอยู่ 2 เรื่อง เกี่ยวกับหนัง 2 ชาตินี้คือ ความรุนแรง กับเรื่องผี ที่พยายามหลอกอย่างเอาเป็นเอาตายไม่มี โอกาศให้คนดุหยุดหายใจมั่งเลย หลอกแบบหน้ากลัวพิลึก ... เรื่องความรุ่นแรงนี่ก็จริงจังมากไม่มีมุมกล้อง ไม่มีตัวแสดงแทนครับ ตบเป็นตบ ถีบเป็นถีบ ตรงนี้ก็อาจจะเป็นวัฒนธรรมของเขาเองซึ่งคน โรแมนติกอย่างผมรับไม่ได้ ..^_^

แต่ถ้าพูดเรื่องรัก ๆ กับเรื่องเศร้า ๆ แล้วละก้ต้องยอมรับว่าหนังจาก 2 ชาตินี้เข้าถึงอารมย์ และสร้างความรู้สึกอึดอัดให้กับคนดูอย่างผมได้มากพอสมควร ... ไม่ว่าจะเป็น the classic , Il mare , ฯลฯ อีกเยอะจำไม่ได้ละ (แน่ไม่เชื่ออีกว่าผมดู ).....

เรียกได้ว่าจบฉากเศร้า ก็ต้องให้เราได้ถอนหายใจกันเฮือกใหญ่ที่เดียว Wheni Turned nine เป็นเรื่องราวของเด็กประถม ที่แอบชอบเพื่อนร่วมห้องที่เธอทั้งสวยและดูสูงส่ง จนทำให้ผมอดไม่ไหว ?? ไม่ใช่ดิพระเอกในเรื่องอดไม่ไหวที่จะเขียนจดหมายไปบอกรัก กับเธอแต่ไม่กล้าลงชื่อตอนท้ายจดหมายซะงั้น ...

มันช่างเหมื๊อน เหมือน พูดถึงเด็ก ๆ ขนาดเพื่อนล้อว่าชอบคนนั้น คนนี้ยังพาลโกรธไล่เตะไล่ต่อย คนที่ว่าเลย มิหนำซ้ำยังทำตัวห่างเหิน เชิดใส่คนที่ เพื่อน ๆ จับคู่ให้ซะด้วย ด้วยหวังว่าเพื่อนมันจะตายใจ เชื่อว่าที่จริงแล้วเราไม่ได้รักเขาเลย จริ๊ง ๆ ประมาณมึงหยุดล้อกูเลยนะโว้ยยกูไม่ได้ชอบมัน .....

เด็ก ๆ ชนบทชาวเกาหลี ก้ไม่ต่างอะไรกับเด็ก ชาวสุรินทร์ ... เอ๊ะยังงัย เด็กชาวไทยซิ อย่างที่ผมเกริ่นตอนต้นว่าวัฒนธรรมเรามันคล้าย ๆ กัน .... ว่าแล้วคิดถึงยัยตัวร้ายจัง วัฒนธรรมคล้าย ๆ กันเราก็น่าจะเป็นแฟนกันได้นะ ก๊าก ๆๆ ?

ประทับใจคำพูดหนึ่งที่ตัวละครตัวหนึ่งได้พูดกับพระเอกเด็กคนนั้นว่า "รู้ไหม ทำไมเราถึงเศร้าเมือรู้ว่าต้องจากคนที่เรารัก ....ก็เพราะว่าเรารู้ว่าเราจะไม่มีโอกาศทำอะไร เพื่อคนรักได้อีกอล้ว แม้ว่าราอยากจะทำ" จนทำให้พระเอกต้องวิ่งไปหานางเองกลางดึกเพื่อจะบอกว่าจดหมายฉบับนั้นเป็นของเขาเอง ...วู้ยยยยยยยย และไม่ลืมที่จะหอมแก้มก่อนที่จะวิ่งออกจากที่นั้นให้เร็วที่สุด ..... เสียดายจริง ๆ ผมน่าจะได้ดูหนังเรื่องนี้ก่อนหน้านี้สัก 10 วันนะ ...เผื่อได้เลียนแบบไอ้เบี๊ยกนั้นได้มั่ง ........อิอิ ทะลึ่งละเรา .....

หนังเรื่องนี้นอกเสียจากจะดึกมโนภาพเก่า ๆ ครั้วเราเป็นเด็ก ๆ แล้ว ให้ได้ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่กัน คนที่อารมย์อ่อนไหว ก็อาจจะต้อง เสียน้ำตาให้กะมันได้ด้วย ขนาดผมยังรู้สึกอึดอัด หน่วง ๆ อยู่เลย ....

ปล. ได้ดูแล้วก็เอามาเล่า ๆ แบ่งปันกันนะครับว่ารู้สึกแบบผมไหม ?

ปฮ. ให้ตายดิ คิดถึงเธอจริง ๆ นะ ....

พูดถึงรักครั้งแรกผมเชื่อว่าหลาย ๆ คนคงจะจำไม่ได้แล้ว รวมถึงผมด้วย ผมเองก็จำรักแรกของตัวเองไม่ได้เหมือนกันมันคลับคล้ายคลับคลาย ตรงนี้แหล่ะคิดออกออกเป็นรูปธรรมมากนัก จนกว่า ......

จนกว่าคุณจะได้ดูหนังเกาหลี เรื่องนี้ "9 ขวบครับเมื่อรักแรกเริ่ม , Wheni Turned Nine" ประทับใจมาก ๆ หลายคนคงสังว่า ไอ้คนอย่างผมเนี่ยนะมันจะดูหนังรักกะเขาเป็นด้วย แหม ผมก็คนนะครับมีได้ทุกอารมย์ละครับ เห็นเถื่อน ๆ แบบนี้ผมก็รักเป็น ขนาดผมใส่เพลงรอสายในมือถือยังโดนแซวเลย แล้วอยู่ ๆ มาบอกว่าผมชอบดูหนังรักโรแมนติก สงสัยเขาจะหาว่าผมเพี้ยนแน่ ๆ ที่จริงผมชอบดูหนัง เกาหลี หนังญี่ปุ่น ถ้าเป็นเรื่อง รัก ๆ โรแมนติกแล้ว หนังจากชาติ 2 ชาตินี้ค้อนข้างถ่ายทอดออกมาได้อย่างลึกซึ้ง และไม่ต้อง งง ๆ กับวัฒนธรรมของเขามากหนัก อย่างหนังที่มาจากตะวันตก เพราะว่า ของเรา กะ ของเขานะวัฒนธรรมมันคล้าย ๆ กัน

ผมติดใจอยู่ 2 เรื่อง เกี่ยวกับหนัง 2 ชาตินี้คือ ความรุนแรง กับเรื่องผี ที่พยายามหลอกอย่างเอาเป็นเอาตายไม่มี โอกาศให้คนดุหยุดหายใจมั่งเลย หลอกแบบหน้ากลัวพิลึก ... เรื่องความรุ่นแรงนี่ก็จริงจังมากไม่มีมุมกล้อง ไม่มีตัวแสดงแทนครับ ตบเป็นตบ ถีบเป็นถีบ ตรงนี้ก็อาจจะเป็นวัฒนธรรมของเขาเองซึ่งคน โรแมนติกอย่างผมรับไม่ได้ ..^_^

แต่ถ้าพูดเรื่องรัก ๆ กับเรื่องเศร้า ๆ แล้วละก้ต้องยอมรับว่าหนังจาก 2 ชาตินี้เข้าถึงอารมย์ และสร้างความรู้สึกอึดอัดให้กับคนดูอย่างผมได้มากพอสมควร ... ไม่ว่าจะเป็น the classic , Il mare , ฯลฯ อีกเยอะจำไม่ได้ละ (แน่ไม่เชื่ออีกว่าผมดู ).....

เรียกได้ว่าจบฉากเศร้า ก็ต้องให้เราได้ถอนหายใจกันเฮือกใหญ่ที่เดียว Wheni Turned nine เป็นเรื่องราวของเด็กประถม ที่แอบชอบเพื่อนร่วมห้องที่เธอทั้งสวยและดูสูงส่ง จนทำให้ผมอดไม่ไหว ?? ไม่ใช่ดิพระเอกในเรื่องอดไม่ไหวที่จะเขียนจดหมายไปบอกรัก กับเธอแต่ไม่กล้าลงชื่อตอนท้ายจดหมายซะงั้น ...

มันช่างเหมื๊อน เหมือน พูดถึงเด็ก ๆ ขนาดเพื่อนล้อว่าชอบคนนั้น คนนี้ยังพาลโกรธไล่เตะไล่ต่อย คนที่ว่าเลย มิหนำซ้ำยังทำตัวห่างเหิน เชิดใส่คนที่ เพื่อน ๆ จับคู่ให้ซะด้วย ด้วยหวังว่าเพื่อนมันจะตายใจ เชื่อว่าที่จริงแล้วเราไม่ได้รักเขาเลย จริ๊ง ๆ ประมาณมึงหยุดล้อกูเลยนะโว้ยยกูไม่ได้ชอบมัน .....

เด็ก ๆ ชนบทชาวเกาหลี ก้ไม่ต่างอะไรกับเด็ก ชาวสุรินทร์ ... เอ๊ะยังงัย เด็กชาวไทยซิ อย่างที่ผมเกริ่นตอนต้นว่าวัฒนธรรมเรามันคล้าย ๆ กัน .... ว่าแล้วคิดถึงยัยตัวร้ายจัง วัฒนธรรมคล้าย ๆ กันเราก็น่าจะเป็นแฟนกันได้นะ ก๊าก ๆๆ ?

ประทับใจคำพูดหนึ่งที่ตัวละครตัวหนึ่งได้พูดกับพระเอกเด็กคนนั้นว่า "รู้ไหม ทำไมเราถึงเศร้าเมือรู้ว่าต้องจากคนที่เรารัก ....ก็เพราะว่าเรารู้ว่าเราจะไม่มีโอกาศทำอะไร เพื่อคนรักได้อีกอล้ว แม้ว่าราอยากจะทำ" จนทำให้พระเอกต้องวิ่งไปหานางเองกลางดึกเพื่อจะบอกว่าจดหมายฉบับนั้นเป็นของเขาเอง ...วู้ยยยยยยยย และไม่ลืมที่จะหอมแก้มก่อนที่จะวิ่งออกจากที่นั้นให้เร็วที่สุด ..... เสียดายจริง ๆ ผมน่าจะได้ดูหนังเรื่องนี้ก่อนหน้านี้สัก 10 วันนะ ...เผื่อได้เลียนแบบไอ้เบี๊ยกนั้นได้มั่ง ........อิอิ ทะลึ่งละเรา .....

หนังเรื่องนี้นอกเสียจากจะดึกมโนภาพเก่า ๆ ครั้วเราเป็นเด็ก ๆ แล้ว ให้ได้ยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่กัน คนที่อารมย์อ่อนไหว ก็อาจจะต้อง เสียน้ำตาให้กะมันได้ด้วย ขนาดผมยังรู้สึกอึดอัด หน่วง ๆ อยู่เลย ....

ปล. ได้ดูแล้วก็เอามาเล่า ๆ แบ่งปันกันนะครับว่ารู้สึกแบบผมไหม ?

ปฮ. ให้ตายดิ คิดถึงเธอจริง ๆ นะ ....