สิ่งที่เรียนรู้เมื่ออายุปูนนี้ของ 'โน๊ต' อุดม แต้พานิช 

1. มนุษย์ต้องการสิ่งที่ตนเองไม่มี 
2. เวลาที่เราวิ่งมารับโทรศัพท์จากที่ไกลๆ เมื่อถึงโทรศัพท์ เสียงมันมักจะหยุด เราจะช้าไป 1 จังหวะเสมอ
3. ถ้าแอบรักใคร อย่าฝากใครไปบอก บอกด้วยตัวเองจะดีกว่า 
4. เวลาสั่งอาหารไว้นานแล้วยังไม่ได้สักที ให้พูดว่าไม่เอาจะได้เร็ว
5. ถ้าเรียกเก็บเงินแล้วไม่มีใครมาเก็บเสียที ให้ลุกขึ้นทำท่าจะกลับทั้งโต๊ะ จะมีพนักง านพุ่งมาทันที
6. ปลูกต้นลั่นทมไว้หน้าบ้าน ไม่เกี่ยวอะไรกับความทุกข์ระทมของตัวเราเลย
7. ระวังคนขายโรตี ที่เพิ่งเดินออกมาจากป่าละเมาะ, พุ่มไม้, ซอกตึก อย่าตัดสินใจซื้อจนกว่าเขาจะล้างมือ
8. ไม่มีสัจจะในร้านตัดเสื้อ
9. ระวังคนที่แสดงออกว่าเป็นคนดีมากๆ 
10. อย่าซื้อทุเรียนมาปอกเอง 
11. หนังสือดี คือห นังสือที่เราชอบอ่าน,  หนังดีคือ หนังที่เราชอบดู 
12. อยากให้คนอื่นรู้เรื่องที่เรานินทามากๆ อย่าลืมย้ำบ่อยๆ ว่าอย่าบอกใครนะ 
13. อย่าทิ้งกระดาษชำระไว้ในชามก๋วยเตี๋ยว คนล้างจะเสียความรู้สึก
14. เรียกยามว่าซีเคียวรีตี้ การ์ด ยามจะตั้งใจโบกรถ 
15. อย่าซื้ออะไรที่ต้องเอามาซ่อมต่อ 
16. รถในเมืองไทยพวงมาลัยอยู่ทางขวา แต่ฝาน้ำมันไม่อยู่ขวาเสมอไป 
17. ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนไม่ต้องเอายาสีฟันไปก็ได้ ยังไงเพื่อนต้องมี 
18. ตลาด อ.ต.ก. มาจากคำว่า เอเวอรี่ติง เกินราคา
19. เวลาดูหนังโรง ควรจำว่ากระปุกน้ำอยู่ด้านไหน
20. ตัดผมวันพุธได้ ไม่บาป 
21. คนไม่กินเนื้อ ไม่ได้แปลว่าเป็นคนดีเสมอไป
22. เวลาบ้วนน้ำยาลิสเตอรีนออกจากปาก ให้หลับตาด้วย 
23. ปูอัด มันทำจากปลา
24. กินก๋วยเตี๋ยวจากตะเกียบไม้อร่อยกว่า
25. อย่าไปจ่ายตลาดเวลาหิว เราจะซื้อมาเยอะเกินจำเป็นเสมอ 
26. ในโลกนี้จะชอบมีคนมาทักอยู่ 2 ประเภทเท่านั้น ประเภทแรก อ้วนขึ้นนะ กับประเภทที่ 2 ผอมลงนะ ไม่มีใครเข้ามาทักว่าปกติดีนี่ไปทำอะไรมา
27. คนที่เอาหมวกตำรวจ หรือชุดตำรวจแขวนไว้หลังรถมิใช่เพราะบ้านเค้าไม่มีตู้ เค้าไม่ได้ลืม เค้าแค่กลัวคนไม่รู้ว่าเขาทำอาชีพอะไร 
28. คนที่มีรถทะเบียนเลขเดียวเรียงติดกันหลายๆ ตัว เป็นคนธรรมดาเหมือนกับเรา 
29. คนที่มีความรู้มากๆ เขามักจะใช้ความรู้ขังจินตนาการ 
30. ฟู่ฟ่าเดี๋ยวก็วาย เรียบง่ายอยู่ได้นาน 
31. จงอย่าอิจฉาคนอื่น แต่จงใช้ชีวิตให้คนอื่นอิจฉา
32. เวลาที่เปิดหนังสือให้เพื่อนดู หน้าที่ตัวเองพูดถึงมักจะหาไม่เจอ 
33. ขนมและน้ำในโรงหนัง จะแพงกว่าข้างนอก 
34. ห้องน้ำผู้หญิง ผู้ชายเข้าไปดูเป็นพวกโรคจิต, ห้องน้ำผู้ชาย ผู้หญิงเข้ามาดูเป็นแม่บ้าน 
35. เวลารถติด เลนอื่นมักไปได้เร็วกว่าเลนเราเสมอ
36. ถ้าเราขับรถไม่ทันไฟเขียวเป็นคันสุดท้าย ให้คิดว่าเดี๋ยวเราจะได้ไปเป็นคันแรก
37. ถ้ามีการแนะนำตัวว่า 'นี่เพื่อนฉัน' หมายความว่า 'แฟนฉัน
38. ถ้ามีการแนะนำตัวว่า 'นี่แฟนฉัน' หมายความว่า 'ผัว/เมียฉัน'

เก็บมาฝาก..เพราะอยากให้ทุกคนมีความสุข

1. คิดใหม่ใช้ชีวิตราวกับว่าวันนี้เป็นวันสุดท้าย คนที่ป่วยหนักใกล้ตาย จะไม่ปล่อยเวลาให้สายเกินไปอีกแล้ว จะท่องเที่ยวไปในโลกกว้าง หรือติดต่อพบปะเพื่อนฝูง เราทุก คนก็ควรตระหนักว่าอาจไม่มี “พรุ่งนี้ ” ก็ได้

2. จดบันทึก เขียนเล่าเรื่องถึงสิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นกับคุณทุกวัน การจดบันทึกช่วย แก้ปัญหาและขจัดเรื่องไม่ดีที่ รกสมองออกไปได้ด้วย

3. มองในแง่มุมอื่นบ้าง ลองคิดว่าคุณอยากให้คนอื่นจดจำคุณในด้านใดหรือหากวันหนึ่งต้องเล่า เรื่องชีวิตตนเองให้หลาน ๆ ฟังคุณจะเล่าอะไร แล้วคุณพลาดการนัดกับเพื่อน เพื่อไปดูหนัง ตอนนี้คุณรู้สึกอย่างไรบ้างเมื่อมองย้อนกลับไป

4. อย่าให้เรื่องเล็กน้อยกวนใจ ไม่คุ้มหรอกที่จะหัวเสียกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง หากคนขับรถข้าง ๆ ไม่ยอมให้คุณเบียดเข้าเลน ก็ยิ้มและโบกมือให้เขาไปเลย

5. ทำงานยากให้เสร็จ ลงมือได้แล้ว อย่าผัดวันประกันพรุ่ง โอ้เอ้ไปก็มีแต่ทำให้ หนักใจเหนื่อยกาย ไหน ๆ งานนี้ก็ต้องทำโดยไม่มีทางหลีกเลี่ยง ก็น่าจะทำให้เสร็จ ๆ ไปเลย

6. เลิกทำตัวจำเจ ชีวิตคงน่าเบื่อหากทำอะไรซ้ำซากทุกวันทุกสัปดาห์ เราน่าจะมีเรื่องแปลก ใหม่มาทำให้หัวใจกระชุ่มกระช่วยบ้าง เปลี่ยนแปลงตัวเองด้านการแต่งกาย ทรงผม ทานอาหารรสชาดใหม่ ๆ

7. อย่าเปรียบตัวเองกับคนอื่น ใครจะมีสระว่ายน้ำ บ้านหลังใหญ่ๆ รถหรูคันใหม่ไม่ต้องสนใจ หากดูให้ดี ๆ คุณอาจพบว่าพวกเขาเหล่านั้นต้องทำงานสัปดาห์ละเจ็ดวัน ไม่มีเวลาเจอคนในบ้านหรือเพื่อนฝูงหรืออาจต้องผ่อนหนี้สินไปอีกหลายสิบปี

8. กำจัดข้าวของรกบ้าน เสื้อผ้า ของเล่น หนังสือเก่า ที่ไม่ใช้แล้ว ยกไปบริจาคเถิดได้บุญกุศล

9. รู้จักเอ่ยคำว่า “ ไม่ ” ไม่ต้องลงมือทำเองทุกเรื่องเพราะชีวิตคุณก็วุ่นวายพออยู่แล้ว

10. รดน้ำต้นรัก รักคู่ครองของคุณอย่างที่เขาเป็นที่คุณคิดว่าเขาเปลี่ยนไปนั้นเป็นความจริงหรื อท ุกอย่างเมื่อใช้งานไปได้ระยะหนึ่งก็ต้องบำรุงรักษาเป็นของธรรมดา ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาก็เช่นกัน ต้องมีการดูแลใจใส่กันบ้าง

11. อย่าให้ความคุ้นเคยกลายเป็นไม่ไว้หน้า หากคุณให้เกียรติเพื่อน หรือผู้อื่น คู่ครอง และคนในครอบครัว คุณก็ควรได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกัน

12. มอบความรักให้คู่ครอง ครอบครัว และเพื่อน ๆ อย่าเขินที่จะบอกคนเหล่านี้ว่า คุณ “ รัก ”พวกเขาตรงไหน เมื่อ เขาทำอะไรดี ๆ ก็กล่าวคำชื่นชมบ้าง คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เคยทำร้ายใคร

13. อย่ารับปรับทุกข์ทุกเรื่อง หากปัญหาของเพื่อนเริ่มมีผลกระทบต่อตัวคุณก็ไม่ต้องฝืนทำตัวเป็นเสาหลักให้เขา พิ งอยู่เรื่อยไป ให้เพื่อนหัดแก้ปัญหาและก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเอง14. ติดต่อเพื่อนเก่า ยังไม่สายเกินไปที่จะโทรศัพท์ ส่งอีเมล์ หรือเขียนจดหมายถึงเขา ส่ง SMS

15. บำรุงอารมณ์ด้วยสีเขียว ตัดดอกไม้สดจากสวน หรือตื่นแต่เช้าไปตลาดซื้อดอกไม้ที่สดใสนำมาใส่แจกัน

16. ไปทะเลกันดีกว่า ทิวทัศน์กว้างไกล สายลม เกลียวคลื่น สองเท้าเปลือยเปล่าย่ำบนผืนทราย และแสงแดดลูบไล้แผ่นหลัง ไม่มีอะไรทำให้จิตใจเริงรื่นชื่นบานได้ดีกว่านี้อีกแล้ว

17. สร้างสรรค์ผลงาน จะเป็นภาพเขียน เย็บปักถักร้อย อบขนม จัดสวน หรืออะไรก็ได้

18. สูดอากาศบริสุทธิ์ ออกไปข้างนอกหรือเปิดหน้าต่างกว้าง ๆ สูดหายใจให้เต็มปอด คุณจะรู้สึกว่าอากาศเสียถูกขับออกจากตัว

19. ออกไปเดินเล่น การออกกำลังกายเบา ๆ จะช่วยเติมชีวิตชีวาให้คุณทั้งร่างกายและจิตใจ

20. ดูหนังตลกและหัวเราะให้สบายใจ

21. ย้ายเครื่องเรือนและของแต่งบ้าน หรืออาจทาสีห้องและผนังใหม่ด้วย

22. รอคอยสิ่งดี ๆ เช่น วันหยุดพักร้อน ออกท่องราตรีกับเพื่อนฝูง ไปดูหนัง ฟังเพลง หาร้านอาหารอร่อย ๆ ที่ไม่เคยไป รอโทรศัพท์จากคนรู้ใจ

23. ชวนเพื่อน/ คนรู้จัก หรือใครก็ได้ มากินมื้อค่ำ จัดห้องโต๊ะอาหารที่บ้านให้แปลกไปจากเดิม เสริฟ์เครื่องดื่มค็อกเทล เปิดเพลงเสริมบรรยากาศ สนุกกับการเตรียมอาหาร ทุกคนจะปลาบปลื้มหากเห็นว่าคุณทุ่มสุดฝีมือแล้วค่ำ คืนนั้นก็จะครึกครื้น

24. ยิ้มไว้ ยิ้มเป็นโรคติดต่อ ไม่เชื่อลองยิ้มดูสิ

25. ทำให้คนอื่นมีความสุขบ้าง ทำเพื่อตัวเองมามากแล้วก็น่าจะทำเพื่อคนอื่นบ้าง อาสาช่วยงานกุศล บริจาค พากันไปท่องเที่ยวหาความสุข หรือช่วยทำอะไรก็ได้ที่ทำให้คนอื่นมีความสุข

เป็นคำพูดของใครก็ม่ายรู้ ….แต่ก็ทำให้ออมฮึดสู้ได้เร็วกว่าการที่จะต้องมากระตุ้นตัวเอง ขอบคุณค่ะ สำหรับกำลังใจดีๆ

ยอมรับนะคะว่าแรกๆ ออมไม่ชอบเลยเรื่อง Marketing เลยซักนิดเดียว ถึงแม้เมื่อก่อนจะแยกไม่ค่อยออกเท่าไหร่นักระหว่าง Sales กับ Marketing แต่เคยได้ทำและสัมผัสเลยถนัดและชอบเรื่องการขายมากกว่า อาจจะเพราะชอบโม้ๆๆฝอยๆๆด้วยละมั้ง แต่ตอนหลังที่ได้รู้จักกับ Marketing แล้ว ความคิดก็เปลี่ยนไปเลยค่ะ กลับชอบทั้งสองอย่างเท่าๆกันเลย เพราะการขายที่ดี และจะประสบความสำเร็จได้ก็ต้องมีการวางแผนการตลาดที่ดี แต่ การทำการตลาดถึงจะดียังไรหากขาดบุคลากรขายที่มีคุณภาพก็ไม่รุ่ง จริงหรือเปล่าพี่เจ๊ะ   หุหุหุ  ชมนะเนี่ย …อย่าลืมเลี้ยงข้าวจานใหญ่ๆ กะหนมหวานซัก 1 กาละมังนะคะ ไม่ค่อยงกก

จริงซิ ออมมีเรื่องขำๆ เกี่ยวกับ ปอ ปลา ตา กลมๆ ของ ออมด้วยนะ ออมไม่ได้คิดนะว่าปลามันก็นอนหลับเป็นด้วย ตอนตีห้ากว่าๆออมตื่นขึ้นมาทานน้ำ แล้วก็มองโหลปลา ออมเห็นเจ้าถุงเงิน กะ เจ้า ถุงทองมันไม่ว่ายน้ำ มองหาบรรดาลูกๆของมันก็ไม่เห็นซักกะตัว ก็ตกใจใหญ่คิดว่ามันตายแล้วแน่ๆก็ เลยเอามือไปเคาะๆๆๆๆๆๆ โหล มันก็มีกากระดิกหางเล็กน้อยแบบขี้เกียจๆ คงอยากจะบอกออมประมาณว่า เฮ้อ มายุ่งกะมันทามมายยยย ถ้าเป็นคนก็คงจะมีการงอนไปแล้ว แหมก็กำลังนอนฝันหวานอยู่เลยเนอะ ขอโทษงับ ม่ายรู้จริงๆ ว่าปลามันนอนหลับด้วย แทนการขอโทษเลยให้อาหารมันไปหลายเม็ดเลย ….ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิดใช่ป่าวคะ ….ไปขุ่นๆเลยเนอะ

วันนี้ตอนเช้ามีประชุม marketing set up team อีกแล้ววว และทีมงานกองถ่ายหนังก็จะเข้ามาสรุปงานอีก เฮ้อ ยิ่งสูงยิ่งหนาว  ความรับผิดชอบก็ยิ่งเยอะ… แล้วเราก็ยิ่งเก่งด้วย เกี่ยวกันป่าวเนี่ย  เอ๊า!!! งั้นสู้ต่อไปนะคะ

พอมาเมื่อวานก็มีทั้งงานเก่าและงานใหม่สุมๆๆ รวมกันจนเต็มไปหมด ทั้งๆที่ไม่พยายามจะดองมันไว้แล้วนะ แต่ก็มีจนได้แหละที่รู้สึกแย่มาก เป็นงานที่พี่มดเค้าให้ออมคิดตัว wording message ( e-news) เพื่อส่งให้พวก Member ทั้งหลายทราบถึงความเคลื่อนไหวของเรา ( พูดยังกะเป็นการต่อสู้เลยนะ ) ซึ่งความจริงงานนี้พี่มดให้ออมทำนานแล้วและก็ย้ำบอกด้วยอีกครั้งก่อนออมจะกลับบ้านแต่ออมก็คิดว่ามันยังไม่ได้เร่งด่วนและ คิดไม่ออกว่าจะออกมาในรูปแบบไหน ก็ไม่ได้ถามให้เคลียล์ เมื่อวานพี่มดได้ส่งงานตัวนี้กลับมาให้ แถมยังบอกว่า

“ พี่ส่งตัวอย่างข้อความสำหรับ e-news มาให้ครับ  บาง promotion ยังไม่ได้ขอ approve นะครับ  ถ้ามีอะไร comment ก็บอกได้ครับ จะได้นำไปคุยกันใน meeting “

ออมเห็นแล้วรู้สึกผิดและละอายใจจริงๆ  มันก็เลยมาเพิ่มพูนในความท้ออีกเป็น สามเท่าเลยยยยย

ขอโทษนะคะพี่มด และก็ขอบคุณนะคะสำหรับความช่วยเหลือจากใจจริงๆเลยค่ะ

นอกจากงานนี้แล้วยังมีงานอะไรอีกมากมายที่ออมยังไม่สามารถทำแยกแยะหรือจัดสรรทำให้สำเร็จได้ แต่ก็พยายามทำทีละอย่างให้เสร็จดีกว่าทำพร้อมกันหลายๆอย่างแล้วไม่ได้เรื่องเลยซักอย่าง แต่ดีนะช่วงนี้ออมได้กำลังใจมาค่อนข้างเยอะทำให้มีแรงฮึดสู้ต่อไป ก็ต้องขอบคุณบรรดากำลังใจดีๆนั้นด้วยนะคะ คนเราจะรู้ว่าใครที่เป็นห่วงเรา หรือรักเราก็ตอนที่เราลำบากนี่แหละคะ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งเลย

กลับมาถึงห้องตั้งใจว่าจะเตรียมงานสำหรับการประชุม Marketing  ในวันพุธนี้ แต่ก็เหมือนวันนี้รับอะไรๆมาเยอะแล้ว เลยพาลให้ปวดหัว (ขี้เกียจหรือเปล่าไม่รู้) ก็เลยอาบน้ำ แล้วก็จะนอนเอาแรงเพื่อมาฟิตใหม่ในวันรุ่งขึ้น

เมื่อคืนออมบ่นว่าไม่ค่อยได้มีโอกาสไปทำบุญเลย( ทั้งๆที่ปกติเป็นคนชอบทำบุญ ทำทาน …เป็นสมการของไม้ใกล้ฝั่งน่ะ แหะๆๆๆ ..)  มีใครบางคนบอกออมว่า นู๋สามารถทำบุญเองได้ที่บ้าน และก็ทำได้ทุกๆวันเลยน๊า…..โหย แบบนี้มีด้วยเหรอ….ทำยังไงอ่ะ…. อย่างแรกนู๋ต้องหาแก้วมาซักใบ วางไว้ข้างๆหิ้งพระ หรือ ที่สูง งงงงงง….. แล้วก็ตั้งใจอธิฐานว่าเงินที่นู๋หยอดลงไปในนี้นู๋ตั้งใจจะเก็บไว้ไปทำบุญ จะมากหรือน้อยก็ไม่เป็นไร เมื่อมีโอกาสได้ไปทำบุญก็เอาเงินที่นู๋หยอดทุกวันนี่แหละไปแค่นี้นู๋ก็ได้ทำบุญทุกๆวันแล้วนะ……..โหยยยย คิดได้ไงเนี่ย…..ทึ่งมากๆเลย ….และแล้วออมก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วยการประเดิมทำบุญไป 9 บาท เพื่อความก้าวหน้าในชีวิต ……รู้สึกดีขึ้นเยอะๆจริงๆเลยค่ะ ขอให้อานิสงค์นี้กลับไปให้กับคนที่เอาเรื่องราวดีๆมาแบ่งปันให้ออมด้วยนะคะ ว่าแต่เพื่อนๆเหอะทำบุญกันหรือยังคะ เอาเคล็ดลับนี้ไปทำได้นะ ออมไม่สงวน…..จริงๆ

เคยแคร์ความรู้สึกคนอื่นบ้างไหม?

เคยคิดถึงใจเขา - ใจเรา หรือไม่ ?

ช่างมันฉันไม่แคร์ หรือ เขาไม่มีค่าพอให้เราแคร์ !

แคร์ความรู้สึกคนอื่นไม่ใช่เรื่องอ่อนแอ แต่เป็นเรื่องอ่อนโยน

มิใช่เรื่องแข็งกระด้าง แต่เป็นเรื่องจิตใจที่แข็งแกร่ง

มิใช่เรื่องพ่ายแพ้ แต่เป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่

เธอง้อฉันก่อนสิ ! ต่างคนต่างรอ สุดท้ายก็จะเป็นศิลามนุษย์

เมื่อแคร์ความรู้สึกคนอื่น เราจะเริ่มเป็นคนที่อ่อนโยน

เมื่อแคร์ความรู้สึกคนอื่น

เราจะปรับตัวก่อน

เมื่อแคร์ความรู้สึกคนอื่น เราจะขอโทษเป็น

เมื่อแคร์ความรู้สึกคนอื่น เราจะยอมแพ้โดยง่ายดาย

เมื่อแคร์ความรู้สึกคนอื่น

สุดท้ายคนอื่นก็จะต้องกลับมาแคร์คุณ………

ต้นแคร์เมื่อปลูกแล้วอย่าให้โตเองโดยธรรมชาติ

แต่เจ้าของชีวิตต้องรดน้ำพรวนดินสม่ำเสมอ

ต้นแคร์ไม่มีในหัวใจของคนแข็งกระด้าง

แคร์คนอื่นเขาบ้าง ให้ความอาทรเป็นดั่งสายธารหลั่งไหลฉ่ำชื่น

แล้วเราจะเป็นคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์ มีจิตใจดีงาม มีเสน่ห์

แล้วทุกวันนี้ล่ะ คุณดูแลต้นแคร์ของคุณดีแค่ไหน

สามัคคีคือพลังค่ะ ....

ทุกๆองค์กรที่มีการทำงนร่วมกันหลายๆคนไม่มีที่ไหนหรอกที่จะรักและสามัคคีกัน หมด อย่างน้อยหนึ่งในนั้นอาจจะมีซัก 2-3 คน เพราะมีหลายคน ก็หลายพ่อ พันความคิด หลายสาเหตุ เหตุผลใครเหตุผลมัน

ความคิดไม่ตรงกัน

การทำงานร่วมกันก็ต้องมีถกเถียงบ้างเพื่อให้ได้ข้อสรุปที่สร้างสรรค์และตรงวัตถุประสงค์ที่องค์กรตั้งไว้ ทุกๆคนไม่ชอบคนที่จะมีใครมาต่อต้านความคิดเราหรอกค่ะ จำเอาไว้เสมอว่าเพื่องานๆๆ อย่าเอา อคติส่วนตัวลงไปใส่กับงานเลยค่ะ

ไม่รับฟังความคิดเห็นของคนอื่น

หรือเหมือนจะรับฟังแต่แย้ง อยู่ในใจ ถ้าหากว่าเป็นไปได้จงหาโอกาสที่จะพูดคุยกับเค้าซะ ให้ผลัดเป็นกระจกให้กัน เพื่อที่จะได้ปรับตัว และทำงานด้วยกันอย่างมีความสุข

การจัดการไม่ดี

ตอนนี้ไม่ได้เกิดจากตัวเราแล้ว แต่เกิดจาก องค์กร เอง หากไม่มีกระบวนการจัดการที่ดี ก็จะทำให้เราแตกแถว หรือขัดใจกันก็ได้ การเปลี่ยนแปลงอะไรก็ตามหากค่อยๆทำ ค่อยๆปฏิบัติ อย่าพยายามทำเหมือนหักดิบ เกินไป ออมเชื่อว่าทุกๆอย่างทุกๆคนหากเราใช้การประนีประนอม ทุกคนจะเปิดใจรับได้ มากกว่าบังคับ หรือ ชิงดี ชิงเด่นนะ

ไม่ถูกชะตา หมั่นไส้

อาจจะมีบ้าง ประมาณว่าเจอกันครั้งแรกก็ สัญชาตญาณจะเริ่มส่งสัญณาณมาบอกว่าคนนี้ไม่น่าคบ นั่นก็แสดงว่าเราตัดสินเค้าแค่ภายนอก จริงๆแล้วเค้าอาจจะเป็นคนดีก็เป็นไปได้นะคะ ดูคนต้องดูไปนานๆค่ะ หรืออาจจะเป็นเพราะเรามั่นใจมากเกินไป (ด้วยว่าเราสวย เก่ง ฉลาด ) อาจจะทำให้คนอื่นอิจฉาเราได้ บางทีการเด่นเกินหน้าเกินตาคนอื่นเค้าก็อิจฉา ดังนั้นเพลาๆลงบ้างก็ได้นะคะ ให้โอกาสคนอื่นเค้าได้แสดงฝีมือ และได้แจ้งเกิดบ้างเหอะ  หรือเน้นการทำงานเป็นกลุ่มดีกว่านะคะ

พยายามเป็นมิตรกับทุกๆคน ยิ้มแย้มแจ่มใสไว้เสมอ

อ่อนน้อม อย่าคิดว่าตัวเองเก่ง และถูกต้องตลอด

มีน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนร่วมงาน มากเท่าที่จะทำได้

อย่าแบ่งพรรคแบ่งพวก

เมื่อไม่ชอบหน้าใครอย่าหาแนวร่วม

รู้จักให้อภัยบ้าง

ออมเชื่อว่าเพื่อนๆคงจะเคยรู้สึกบ้างละนะ หากวันไหนโดนเจ้านาย หรือ เพื่อนร่วมงาน วิจารณ์ หรือตำหนิ เชื่อว่าวันนั้นทั้งวันเพื่อนๆก็จะอินไปกับ คำพูดนั้น จนไม่เป็นอันทำงานเลย ใช่ป่าวคะ ซึ่งบางครั้งคำวิจารณ์ที่เค้าพูดมาอาจจะเป็นความจริง ที่เรารับไม่ได้หรือไม่พยายามเปิดใจรับ แต่ก็เชื่อว่ามันเป็นสิ่งที่บั่นทอนกำลังใจในการทำงานของหลายๆคน  อย่าพยายามคิดมากเลยค่ะ เรื่องแค่นี้เอง เอาเป็นว่าเราลองมาปรับเปลี่ยนสิ่งต่างๆพร้อมๆกันดีกว่ามั้ยคะ

·         อย่าพยายามคิดมาก หรือจินตนาการต่อ

การที่เราคิดเล็กคิดน้อย หรือ คิดว่าน่าจะเป็นแบบนั้น แบบนี้ มันจะทำให้เรื่องเล็กๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่ๆ หรือเรื่องง่ายๆก็กลายเป็นเรื่องยากดดันเราไม่รู้ตัวก็เป็นไปได้นะคะ ดังนั้น พยายามสลัดมันออกไปจากหัวและสมองอันสวยๆของเราซะ แล้วลองหันกลับมามองตัวเอง หากว่าเราบกพร่องจริง ก็รีบแก้ไขซะ อย่าเก็บไปคิด ไปเครียด ปวดหัวปล่าวๆเนอะ

·         ต้องมั่นใจ

จริงอยู่ว่าเราบกพร่อง แต่ไม่ใช่ว่าเราจะไม่มีส่วนดีเลยนะ ดังนั้นอย่ามองตัวเองในแง่ลบ หรือคิดน้อยเนื้อต่ำใจ ตอนนี้เป็นโอกาสของเราแล้วค่ะ ควรจะพิสูจน์ให้คนอื่นได้เห็นว่าเราสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเราเองให้ดีขึ้น รีบๆ ลงมือทำดีกว่าค่ะ

·         มองตัวเอง

คิดว่ากำลังส่องกระจก ให้มันเป็นตัวสะท้อนที่ทำให้เราได้มองเห็นตัวเราเอง อย่าคิดว่าเค้ากำลังจ้องจับผิด หรือจ้องทำร้ายโจมตีเราอยู่ กลับกันเราควรจะขอบคุณเค้าด้วยซ้ำไปที่ทำให้เราได้มองเห็นตัวเราเอง เมื่อรู้แล้ว ก็ตั้งสติ ทำใจให้เป็นกลาง ยอมรับความจริง และเร่งแก้ไขจุดอ่อนให้ได้เร็วที่สุด

การที่เราหลีกเลี่ยงคำวิจารณ์ เท่ากับว่าเราไม่มี่การพัฒนาตัวเอง ในด้านการทำงาน สิ่งเหล่านี้แหละเป็นกระจกชั้นดี ราคาแพง ที่ช่วยสะท้อนให้เราได้มองเห็นข้อผิดพลาดของตัวเราเอง เพื่อที่จะได้แก้ไข และ ปรับปรุงจุดอ่อนนั้นให้กลายเป็นจุดแข็งได้ แหะๆๆๆๆ พยายามเข้านะคะ เอาใจช่วยค่ะ

'อย่าหนีนะ ไอ้เด็กขี้ขโมย'
เสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนลั่น พร้อมกับมีเด็กคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งวิ่งผ่านฉันกับแม่ที่กำลังซื้อเนื้อหมูในตลาดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งแม่และฉันหันไปดูทันเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นแค่แวบเดียว แม่ถามฉันว่า   'อ้าว นั่นป้าร้านขายของไม่ใช่เหรอ'
  'ใช่จ้ะแม่ แกวิ่งไล่ใครกันละ'    ป้าคนนั้นชื่อว่า'ป้าหนอม' เป็นแม่ค้าขายของชำสารพัดอย่างในตัวตลาดในอำเภอที่ฉันอยู่ มีฐานะจัดว่าดีกว่าแม่ค้าคนอื่นๆ ในละแวกเดียวกัน และเป็นที่รู้จักกันว่าแกเป็นคนที่ขี้เหนียวอย่างร้ายกาจ แถมปากจัดที่สุดในตลาดอีกด้วย ใครต่อราคาของมากเกินไป หรือถามราคาแล้วไม่ซื้อ ป้าแกจะโวยวายชนิดต้องรีบเผ่นออกจากร้านแทบไม่ทันทีเดียว
  เสียงเอะอะดังมากขึ้น ฉันหันไปมองป้าหนอมจับข้อมือเด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณ 12-13 ขวบ ไล่เลี่ยกับฉันซึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ และป้าแกกำลังจะลงไม้ลงมือ แม่จึงเดินเข้าไปถาม
  'พี่หนอม มีไรหรอคะ'    'ก็ไอ้เด็กเวรนี่นะสิ มันมา ทำทีขอซื้อยาแก้ปวดกับยาธาตุ พอฉันหยิบส่งให้ มันก็วิ่งหนีมาเลย เงินก็ไม่จ่าย' พูดจบป้าหนอมก็ตบหัวเด็กคนนั้นอย่างแรงหนึ่งที และคงจะมีตามมาอีกหลายทีแน่ถ้าแม่ฉันไม่ห้ามไว้    'ตายแล้วพี่หนอม อย่าถึงกับลงไม้ลงมือกันเลยนะ แล้วนี่จะทำไงต่อ'
แม่รีบตัดบทเพราะเห็นว่าเรื่องราวชักจะไปกันใหญ่    'เรียกตำรวจมาเอามันไปเข้าคุกนะสิ เสียนิสัย พ่อแม่ไม่สั่งสอน ยังเด็กตัวแค่นี้ก็ริจะเป็นขโมยซะแล้ว ต่อไปก็คงต้องปล้นเขากินแหละ'  

ฉันสะกิดแม่ทันทีพร้อมกับมองพลางส่ายหัวน้อยๆ ทำนองว่าอย่าไปยุ่งดีกว่า แม่มองฉันแล้วมองเด็กคนนั้น ซึ่งท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้ แม่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับป้าหนอมว่า
  'อย่าให้ถึงอย่างนั้นเลยนะพี่หนอม เด็กมันคงอยากซื้อยาแต่ไม่มีเงินนะ เอาเป็นว่าฉันจ่ายให้ละกันนะ กี่บาทกันละ' ในที่สุดเรื่องก็จบลง โดยการที่แม่ยอมจ่ายเงินค่ายาแก้ปวดกับยาธาตุ แล้วแม่ก็จูงเด็กคนนั้นออกมาจากตลาด แต่ป้าหนอมยังไม่วายเตือนแม่    'ใจดีกับเด็กขี้โขมยแบบนี้ ระวังจะเสียใจทีหลังนะเธอ'  
แม่ไม่ได้ตอบอะไร แต่พอเดินห่าง จากร้านพอสมควรแล้วก็ถามว่า    'ทำไมหนูขโมยของป้าเขาละ'  
เด็กคนนั้นเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองแม่ แล้วตอบสะอึกสะอื้นว่า  
  'แม่ผมปวดท้องมากเลยครับ แล้วแม่ก็ไม่มีเงินไปหาหมอ ผมก็เลยต้อง...'  
แม่มองหน้าเด็กคนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นผลไม้ที่ซื้อมาให้เด็กคนนั้นถุงหนึ่ง แล้วบอกว่า  

  'ทีหลังอย่าโขมยของใครนะ ถ้าไม่มีเงินมาขอเงินน้าไปซื้อก็ได้นะ น้าชื่อสมพรเปิดร้านเย็บผ้าอยู่ใกล้ๆ นี่เอง ถามคนแถวนี้ก็ได้ รู้จักน้าแทบทุกคนเลยแหละ เอ้า...เอา ส้มไป ฝากคุณแม่ซิ คนป่วยนะต้องกินผลไม้มากๆ จะได้หายไวๆ รู้มั้ย'   แม่เสริมพร้อมกับยิ้ม เด็กคนนั้นอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะรับส้มพร้อมกับพูดขอบคุณแม่แล้วเดินจากไป   หลังจากนั้นพอกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ถามแม่ทันที  
  'ทำไมแม่ต้องช่วยเด็กคนนันด้วยละ รู้จักกันหรอจ้ะ'   แม่ยิ้ม แล้วตอบฉันว่า  
  'ไม่รู้จักหรอก แต่แม่เห็นเด็กคนนั้นรับจ้างหาบขนมขายอยู่แถวบ้านเราน่ะลูก แต่แกคงจำแม่ไม่ได้หรอก แม่ซื้อขนมแกอยู่ไม่กี่ครั้งเอง'     'แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะต้องช่วยเหลือเขาถ้าเขาเป็นขโมยนี่แม่'  
ฉันถามต่อ แม่มองหน้าฉันแล้วพูดว่า

 
  'แม่เชื่อว่าเด็กที่เคยหาเงินด้วยตัวเองมาก่อนตั้งแต่อายุเท่าๆ กับลูก จะต้องเป็นเด็กที่มีความรับผิดชอบ รู้คุณค่าของเงินทุกบาททุกสตางค์ว่ากว่าจะได้มามันเหนื่อยยากขนาดไหน และคนที่มีความรับผิดชอบนะ จะไม่มีทางขโมยของใครนอกจากจะจำเป็นจริงๆ เมื่อเขาไม่มีทางอื่นให้เลือกแล้วเท่านั้น'
ฉันฟังแล้วก็ถามแม่ต่อว่า     'แล้วต่อไปถ้าเขามาขอเงินแม่ไปซื้อยาอีก แม่จะให้เขารึเปล่า'  
'ให้สิลูกถ้ามันไม่มากไม่มายอะไร'     'แล้วแม่ไม่เสียดายเงินหรอ บ้านเราก็ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนบ้าน

ป้าหนอมเขานะแม่'     'ถึงแม่จะไม่มีเงินทองมากนัก แต่การที่ได้ช่วยเหลือคนที่กำลังลำบากน่ะ มันทำให้แม่มีความสุข แล้วยังได้บุญอีกด้วยนะ แค่นี้แม่ก็พอใจแล้ว ไม่อยากได้อะไรตอบแทนหรอก'  
แล้วแม่ก็พูดต่ออีกว่า    'จำไว้นะลูก คนเรานะ ต้องรู้จักให้อภัยและให้โอกาสคนอื่นแก้ตัวเสมอ อย่างเด็กคนนั้น..แม่มั่นใจว่าแกทำไปเพราะรักคุณแม่ของแกจริงๆ แม่ถึงช่วยแกเอาไว้'   แล้วแม่ก็พูดต่อว่า

  'ลูกอาจจะบอกว่าขโมยเป็นสิ่งที่ผิด ใช่...แม่ไม่เถียง แต่บางครั้งคนเราก็ต้องมองด้านอื่นๆ บ้าง อย่าคิดแต่เรื่องทรัพย์สินเงินทอง ตอนนี้ลูกอาจจะยังฟังไม่เข้าใจ แต่แม่เชื่อว่าสักวันลูกจะเข้าใจเองแหละ'  
หลังจากนั้น ฉันกับแม่ก็หันไปคุยเรื่องอื่นๆ กันต่อ ฉันเองไม่เคยคิดเรื่องนี้อีกเลย จนเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น ทำให้ฉันต้องย้อนกลับมาคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้งทั้งน้ำตาว่าคำพูดของแม่ในครั้งนี้ถูกต้องที่สุดจริงๆ

  
หลังจากนั้นฉันเรียนจบระดับปริญญาตรีจากสถาบันราชภัฏแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด แล้วฉันก็ได้งานทำในโรงงานแห่งหนึ่งในตัวจังหวัดนั้นเอง เงินเดือนก็พอประมาณ สามารถเลี้ยงดูแม่ได้โดยไม่ขัดสนนัก ฉันก็เลยขอร้องให้แม่หยุดรับจ้างเย็บผ้า เพราะอยากให้แม่พักผ่อนบ้างหลังจากทำงานหนักมาเกือบ 20 ปีเพื่อส่งฉันเรียน แม่ยอมปิดร้าน แต่ก็ยังรับงานเล็กๆ น้อยๆ ของเพื่อนบ้านมาทำบ้างโดยไม่คิดเงิน แม่บอกว่าถ้าไม่ได้ทำอะไรเลยจะรู้สึกเบื่อ ฉันก็เลยต้องยอมตามใจแม่

 
ฉันทำงานอยู่ประมาณ 2-3 ปี แม่ก็เริ่มรู้สึกไม่สบาย เริ่มจากปวดหัวบ่อยขึ้น ช่วงแรกๆ ไม่กี่วันก็หาย หลังจากนั้นก็เริ่มเป็นนานขึ้นเรื่อยๆ ฉันบอกให้แม่ไปหาหมอ แล้วฉันก็พาแม่ไปหาหมอในเมือง หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก แค่ทำงานหนักมากเกินไป หมอให้ยามาชุดหนึ่งพร้อมกำชับให้พักผ่อนมากๆ จะได้หายเร็วๆ   หลังจากกินยาตามที่หมอสั่ง อาการปวดหัวของแม่ก็หายไป ฉันเริ่มสบายใจขึ้น แต่หลังจากไปหาหมอได้ประมาณหนึ่งเดือน แม่ก็เริ่มกลับมาปวดหัวอีก คราวนี้เป็นหนักมากกว่าครั้งที่แล้ว ยาที่เคยกินแล้วได้ผลมาก่อนก็ไม่ได้ผลเลย ฉันกังวลใจมาก พอถามหมอ หมอก็บอกว่าต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เพราะว่าเครื่องไม้เครื่องมือพร้อมกว่าโรงพยาบาลต่างจังหวัด  

 
หลังจากนั้นฉันรีบพาแม่ไปกรุงเทพฯ ทันที ไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง หลังจากหมอตรวจแล้วบอกว่ามีเนื้องอกในสมองต้องผ่าตัดโดยด่วน หากปล่อยทิ้งไว้อาจไปทับเส้นประสาททำให้เป็นอัมพาตได้ หรือถ้าผ่าตัดไม่ทันก็อาจร้ายแรงถึงขั้นเสียชีวิต ฉันตกใจมากขอให้หมอผ่าตัดให้ทันที แต่หมอบอกว่าโรงพยาบาลที่มีหมอผ่าตัดสมองที่มีความพร้อมที่จะผ่าตัดเนื้องอกในสมองเป็นอีกโรงพยาบาลหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเสียงมากกว่า ดังนั้นหมอจึงต้องส่งตัวคนไข้ไปยังโรงพยาบาลนั้น ฉันก็ตกลง หลังจากถูกส่งตัวมายังโรงพยาบาลดังกล่าวแล้ว แม่ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ขณะที่ฉันรออย่างกังวลใจอยู่ด้านนอก ทั้งเรื่องอาการป่วยของแม่ และจากคำพูดของหมอที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนส่งตัวแม่มาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ หมอบอกให้ทำใจไว้บ้าง เพราะการผ่าตัดสมองเป็นการผ่าตัดที่เสี่ยงมาก โอกาสที่คนไข้จะเสียชีวิตมีมาก แม้การผ่าตัดจะประสบความสำเร็จก็ตาม อีกเรื่องก็คือค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดสมองค่อนข้างสูง เป็นหลักแสนบาท เมื่อรวมกับค่ายา ระหว่างพักฟื้น คิดแล้วน่าจะต้องใช้เงินราวๆ ห้าแสนบาท

  
ฉันได้ยินแล้วแทบลมจับ ฉันจะไปหาเงินห้าแสนบาทมาจากไหน ลำพังเงินเก็บของฉันกับแม่ยังมีไม่ถึงห้าหมื่นบาทเลย แต่ยังไงฉันก็ต้องรักษาแม่ให้หาย ส่วนเรื่องเงินไว้คิดทีหลัง  
หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้นลง เป็นโชคดีของแม่ที่การผ่าตัดประสบผลสำเร็จ และไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆ ทางโรง พยาบาลบอกให้พักฟื้นประมาณหนึ่งเดือนก็สามารถไปพักฟื้นที่บ้านได้ ทางโรงพยาบาลแจ้งรายการค่าใช้จ่ายทั้งหมดมาให้ฉัน ปรากฎว่าเป็นเงินจำนวนไม่ถึงหนึ่งพันบาท เป็นค่าติดต่อประสานงานเท่านั้น   ฉันแปลกใจมาก จึงสอบถามกับนางพยาบาล นางพยาบาลบอกว่าคุณหมอที่เป็นคนผ่าตัด และเป็นเจ้าของไข้บอกไม่ให้คิดเงินกับฉันและแม่ โดยที่ทางโรงพยาบาลก็ไม่ทราบสาเหตุ ฉันจึงขอพบคุณหมอคนนั้นเพื่อขอบคุณ นางพยาบาลบอกว่าหลังจากเสร็จคุณหมอก็ถูกส่งตัวไปต่างประเทศทันทีเพื่อศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการผ่าตัดสมองที่อเมริกา แต่คุณหมอได้ฝากจดหมายไว้ให้ฉันกับแม่ โดยกำชับกับทางโรงพยาบาลให้ฝากให้ฉันพร้อมกับใบเสร็จค่าใช้จ่ายอื่นๆ ของทางโรงพยาบาลในวันที่แม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้  

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันกับแม่ก็เปิดอ่านจดหมายของคุณหมอคนนั้น เมื่ออ่านจบทั้งฉันและแม่ก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกัน เนื้อความในจดหมายมีดังนี้  

 
'ข้าพเจ้านายแพทย์เดชา ทองวิจิตร แพทย์ผู้ผ่าตัด นางสมพร ภู่จันทร์ ขอสรุปค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดทั้งหมดดังนี้
      ค่าผ่าตัด                      0 บาท
      ค่ายาทั้งหมด                0 บาท
      ค่าใช้จ่ายอื่นที่เหลือ        0 บาท
ป.ล. ค่าใช้จ่ายทั้งหมดได้รับแล้ว เมื่อยี่สิบปีก่อนด้วยยาแก้ปวด ยาธาตุ ส้มหนึ่งถุง  

ขอให้สุขภาพแข็งแรงไปอีกนานๆ นะครับคุณน้า
                            นายแพทย์เดชา ทองวิจิตร