จะเรียกว่าความบังเอิญก็คงได้เพราะผมได้รับมอบหมาย(อีกแล้ว)ให้เข้าอบรม(สงสัยนิสัยไม่ดี ต้องถูกอบรมเยอะๆ)  ในโครงการ e-marketing ที่จัดโดย software park ซึ่งได้เชิญผู้ประกอบการด้านธุรกิจท่องเที่ยวเข้าร่วมสัมนาเชิงปฏิบัติการที่เรียกโก้ๆ ว่า workshop เพื่อสนับสนุนให้ผู้ประกอบการตื่นตัวในการใช้ e-maketing ในการเพิ่มประสิทธิภาพในงานด้านการตลาด

หลังจากการสัมนา e-marketing day คราวที่แล้วซึ่งไปในฐานะผู้บรรยาย  คราวนี้ปลอมตัวมาในฐานะนักเรียนบ้าง  เพื่อเติมเต็มความรู้ส่วนที่ยังขาดวิ่นให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น  และก็เป็นอะไรที่บังเอิญเพราะวิทยากรที่มาบรรยายทั้งสามท่านเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันสมัยมหา'ลัย  ทีแรกก็จำกันไม่ได้ ถามไปถามมา  อ้าว.. รุ่นเดียวกัน   ก็เลยได้ถือโอกาสพาเพื่อนเก่า เพื่อนแก่ (พอ ๆ กับเรา) ไปทานอาหารด้วยกัน และคุยกันสัพเพเหระเกี่ยวกับชีวิตหลังเรียนจบ

น่าแปลกที่ตอนเรียนไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ  เพราะที่คณะมีนิสิตแต่ละรุ่นราว 700 คน  ซึ่งผมเองสนิทอยู่ไม่กี่คน ส่วนใหญ่เป็นคนที่อยู่ภาควิชาเดียวกัน   แต่พอมาเจอกันภายหลังกลับคุยกันถูกคอสนุกสนานเหมือนรู้จักกันมานานเลยทีเดียว 

อีกอย่างที่ได้จากงานนี้นอกจากความรู้ประดับสมองก็คือ เพื่อนใหม่ ๆ จากหลากหลายธุรกิจที่ทำให้เราหูตากว้างขวางขึ้น และมีมิตรมากขึ้นอีกเยอะเลย...

มีมิตรมันก็ดีอย่างนี้นี่เอง ไม่ว่าจะสหายเก่า มิตรใหม่ ก็ล้วนแล้วแต่ทำให้เรารู้สึกดีทั้งนั้น ... ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าแล้วพี่น้องคนไทยจะมาเป็นศัตรูกันทำไม .. มาเป็นมิตรกันดีกว่าครับ

ร้านอาหารที่จะแนะนำในวันนี้อยู่ไกลกทม.ออกไปหน่อยนะครัับ อยู่จังหวัดสิงห์บุรีนู่นแหนะ เป็นร้านอาหารไทยที่เลื่องชื่อของจังหวัดเลยทีเดียว เมื่อก่อนผมนั่งรถมากับครอบครัว แล้วก็จะมาเสียเที่ยวตลอด เพราะขับมาทีไรก็จะเห็นร้านปิดทุกที ขับมาเสียเที่ยวอย่างนี้ประมาณ 2 - 3 รอบเห็นจะได้

จนมาประมาณช่วงเดือนเมษาฯ พ่อผมกับญาติผมอีก 2 คนได้ไปกินร้านนี้ ก็ได้กินกันอย่างอร่อยสุดยอด มีกันแค่ 3 คน แต่กินเข้าไปกันตั้ง 5-6 อย่าง เพราะมันอร่อยจริงๆ อิ่มแล้วก็ยังอยากลองสั่งเพิ่มอีก เลยเป็นว่าหลังจากนั้นก็จัดกินข้าวกับญาติกลุ่มใหญ่อีก 20 คนตามมา 2 ครั้งติดๆกัน

ด้วยความที่วันนั้นมีญาติมากินกันเยอะ เลยสั่งได้ 8 อย่างด้วยกัน ใครไปกันน้อยอย่าทำเลียนแบบนะครับ

1. ทอดมันปลากราย จานนี้ก็ถือว่าอร่อยใช้ได้ตามมาตรฐานทั่วไป

2. ปลาไวซาเลียนึ่งซีอิ๊ว ชื่อปลาอันนี้จะแปลกมากครับ ไปถามพ่อค้าขายปลาที่ไหนเขาก็คงตอบไม่ได้ เพราะมันเป็นชื่อที่เจ้าของร้านเขาตั้งเอง เพราะมีอยู่ช่วงหนึ่ง ฝรั่งจ้างให้เขาไปสอนสูตรอาหารให้ถึงที่อเมริกา เห็นว่าได้ไปเที่ยวลาสเวกัสด้วย ได้เงินค่าจ้าง 2 แสนบาท ไปสอนที่เมืองไวซาเลีย แล้วก็คงมีการลองเอาปลาที่เมืองนี้มาทำดู ปรากฏว่าเนื้อออกมาได้เหมือนปลาหิมะมาก แต่ราคาถูกเพราะไม่มีใครกินกัน เลยเป็นที่มาว่าเจ้าของสั่งซื้อปลาชนิดนี้มาตลอด และก็ไม่เปิดเผยว่าปลามันมีชื่อจริงๆว่ายังไง เพราะคงกลัวว่าถ้ารู้กันมากๆแล้วจะทำให้ราคาสูงขึ้น (ตามหลัก Demand & Supply) สำหรับจานนี้ให้คะแนนไปเกือบเต็มเลย

3. ปลาช่อน 3 รสใส่คะน้า เป็นปลาช่อนที่ทอดจนกรอบ รสออกหวานเล็กน้อย เสริฟ์คู่กับคะน้าครับ ได้คะแนนเกือบเต็มเช่นเดียวกัน

4. เม็ดมะม่วงผัดไก่กรอบ จานนี้ได้คะแนนเต็มสิบครับ ไก่(บวกกับหนังไก่ปริมาณสูง)ทอดจนกรอบ จนดูเหมือนพวกเรากำลังกินแคบไก่กันอยู่ ซึ่งตรงนี้เป็นจุดเด่นของจานนี้เลยทีเดียว นำมาผัดกับต้นหอมนิดหน่อย จานนี้รสออกหวานเล็กน้อย อร่อยมากๆครับ เป็นจานที่ต้องสั่งมาจริงๆ

5. ปลาม้าผัดฉ่า จานนี้เผ็ดร้อนพอสมควร แต่คนกินเผ็ดไม่เก่ง(อย่างผมคนหนึ่งละ)ก็กินได้ จานนี้ได้คะแนนเกือบเต็มเช่นเดียวกัน

6. ต้มยำพุงไข่ปลาช่อน ญาติๆ พ่อแม่ และน้องของผม ยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่า นี้เป็นต้มยำที่อร่อยอันดับต้นๆของประเทศไทยเลยทีเดียว แต่ก็นะผมเป็นพวกกินต้มยำไม่เก่งเท่าไร เลยเฉยๆกับจาน(หม้อนี้) แต่ขอให้สั่งมากันเป็นการดีกว่าครับ เดี๋ยวจะหาว่าผม bias

7. ปลาหมึกผัดไข่เค็ม นี้เป็นที่สุดของที่สุดในร้านนี้แล้ว อร่อยสุดยอดโคตรๆ กินแล้วเกือบกรี๊ดแต๊วแตก(อันนี้ เว่อร์นะ) ปลาหมึกคลุกกับไข่เค็มทอดจนกรอบ นำมาผัดกับต้นหอมพอควร ซึ่งจานนี้รสจะออกมันๆเค็มๆกรอบๆ ซึ่งเป็นสามลักษณะเด่นของจานนี้ นักวิชาการด้านการครัวในตระกูลของผม(ก็แม่ๆ ป้าๆ พ่อๆ นั้นแหละ)ยังคงถกเถียงกันว่า พ่อครัวได้ทอดปลาหมึกก่อนแล้วคลุกไข่เค็ม หรือว่าคลุกไข่เค็มแล้วค่อยเอาไปทอด ทว่าจะเถียงกันเท่าใดก็ซ้ำจานนี้กันหลายรอบพอควร จนลูกหลานร้อนๆหนาวๆกันไปตามๆกัน หลังจากเห็นญาติผู้ทรงคุณวุฒิหลายท่านตักจานนี้กันไม่หยุด

อย่างไรก็ดีจะเห็นได้ชัดนะครับ ว่าร้านนี้ใช้เทคนิคการทอดจนกรอบในหลายจานด้วยกัน เช่นจานที่ 3 4 7 และ 8 ซึ่งเม็ดมะม่วงผัดไก่กรอบและปลาหมึกผัดไข่เค็มที่เป็นสุดยอดของร้านก็ใช้เทคนิคนี้

8. ปลาม้าผัดพริกไทย จานนี้ก็อร่อยพอควรครับ จะลองสั่งมาชิมก็ได้ (ถ้าไม่รู้จะสั่งอะไรกันแล้ว)

ส่วนรูปข้างล่างนี้ก็จะเป็นหน้าร้านนะครับ ก็จะเห็นเตาแก๊สสี่เตาได้ เอาไว้ใช้งานทอดๆทั้งนั้น ส่วนคุณลุงคนเสื้อม่วงคือเจ้าของร้านครับ แกอัธยาศัยดีนะ แต่จะออกแนวโวยวายหน่อย เอี้ย อ่า อึง อู มาหมด แต่จะออกแนวเล่นกับลูกค้านะ มีอยู่ทีหนึ่งพวกเราสั่งปลาหมึกผัดไข่เค็มมาบ่อยมาก จนแกแซวว่าจะกินอะไรมากนักหนา(พูดแนวโวยวายตามสไตล์แกละนะ) พวกเราก็ขำๆกัน

ตามนามบัตรร้านนี้เปิดตั้งแต่เที่ยงยันสามทุ่มครึ่ง แนะนำว่าถ้ากลัวคนเยอะก็ให้มาตั้งแต่ 11.30 เลย ร้านนี้ตั้งอยู่บนถนนขุนสวรรค์ อ.เมือง จังหวัดสิงห์บุรี ก็คือว่าถ้าออกมาจากกทม.ทางถ.พหลโยธิน พอมาถึงแยกต่างระดับเข้าเมืองสิงห์บุรี ให้เลี้ยวซ้ายที่แยกนี้ ประมาณ 2 กม.ก็จะเข้าเมืองสิงห์บุรี เข้ามาเรื่อยๆก็จะข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา หลังจากข้ามแม่น้ำแล้วพอเจอสี่แยกไฟแดงอันแรกให้เลี้ยวซ้าย ตัวร้านจะอยู่ต้นๆถนน ตรงข้ามกับปั้มเชลล์ครับ

ถ้าเกิดหาร้านไม่เจอจะลองถามทางคนในจังหวัดดูก่อนได้ ผมเชื่อว่าน่าจะตอบได้หมดเพราะปกติร้านไหนดังๆของจังหวัด คนในจังหวัดจะตอบได้อยู่แล้ว หรือถ้าเกิดหลงทางกันจริงๆลองโทรไปที่เบอร์นี้ของร้านก็ได้ โทร. 036-520757 ครับ

[googlemaps http://maps.google.com/maps/ms?hl=en&ie=UTF8&oe=UTF8&t=h&s=AARTsJrW7BJ0g6tMqkiZaZYlvTUw-auByg&msa=0&msid=109734806270936519792.00045611e83645ee6b5a9&ll=14.898309,100.39695&spn=0.003629,0.00456&z=17&output=embed&w=425&h=350]

หลายท่านคงได้อ่านข่าวนักศึกษาสาวถูกรัดคอเสียชีวิตแล้วฆาตกรก็กระโดดแม่น้ำหวังฆ่าตัวตายหนีความผิด แต่ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือนรกหรือสวรรค์ที่ดันมีเรือท่องเที่ยวช่วยเหลือไว้ได้ แทนที่จะตายเลยได้กลับไปเจอตำรวจแทน ข่าวเขาว่านักท่องเที่ยวคนหนึ่งเผอิญเป็นหมอเลยช่วยชีวิตหนุ่มคลั่งคนนี้ไว้ได้ ขณะที่นักศึกษาเหยื่อพิศวาสฆาตกรรมนั้น ตอนที่เพื่อนไปเจอเธอนอนแน่นิ่งในห้องพักแล้วรีบพาส่งโรงพยาบาลนั้น เธอยังหายใจรวยรินแต่ก็ถึงมือหมอไม่ทัน

ถ้าเพียงใครสักคนจะปฐมพยาบาลเป็น ก็อาจช่วยชีวิตเธอไว้ก็ได้นะ แต่ฉันคิดว่าเพื่อนของเธอทำดีที่สุดแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโตฉันจำได้ว่าโรงเรียนไม่เคยสอนเรื่องการปฐมพยาบาลจริงๆ เลย ได้แต่เปิดตำราให้ดูจากรูปภาพ ทั้งที่เด็กเล็กและเด็กใหญ่ทุกคนควรจะได้ฝึกปฏิบัติกันจริงจังเหมือนอย่างที่หน่วยงานหลายแห่งในสมัยนี้ฝึกอบรมให้กับพนักงาน เพื่อที่เกิดเหตุฉุกเฉินอันใดจะได้ช่วยเหลือกันได้ทันท่วงที

เห็นคนในกระทรวงศึกษาฯหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กับการแก้ไขหลักสูตรประวัติศาสตร์ หันมาเพิ่มเติมหลักสูตรเพื่อการใช้ชีวิตในโลกจริงๆ  อย่างนี้บ้างก็น่าจะเข้าทีนะ

กลับไปที่เรื่องของชายผู้โชคดีบนความโชคร้ายคนนี้ บ้างก็ว่าไม่น่าจะรอด บ้างก็ว่าสมน้ำหน้าแล้วที่ไม่ตาย ทำความผิดขนาดนั้นแล้วจะให้ฆ่าตัวตายหนีความผิดไปได้นั้น...มันง่ายไป เพราะถ้าฆาตกรตาย ทุกอย่างก็จบไปเพียงวูบเดียว โดยไม่มีโอกาสได้รับความทุกข์ทรมานจากบาปกรรมที่ตัวเองได้ทำไว้เลย

ความคิดแบบหลังนี้เข้าขั้นซาดิสม์หน่อยๆ และเพื่อนบางคนของฉันก็เชื่อเช่นนั้นจริงๆ มันไม่สนับสนุนการมีโทษประหารชีวิต แต่ไม่ใช่ด้วยเหตุผลด้านสิทธิมนุษยชนอย่างที่หลายองค์กรเขาประท้วงกัน หากแต่เพราะมันคิดว่าคนที่ทำร้ายผู้อื่น ควรได้รับโทษทัณฑ์ตั้งแต่ในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ การทำร้ายชีวิตผู้อื่นคือการทำลายความเป็นมนุษย์ทั้งทางร่างกายและศักดิ์ศรี คนที่ทำก็จึงสมควรถูกทำลายศักดิ์ศรีของตัวเองบ้าง เพื่อนมันอ้างไปถึงการจับมัดประจานกลางเมืองเหมือนกฎชุมชนโบราณบางแห่งโน่นเลย

พูดอย่างนี้ นักสิทธิมนุษยชนคงไม่ชอบใจ สำหรับฉันเองก็ไม่เห็นด้วยกับเพื่อนไปเสียทุกอย่างเพราะมันออกแนวแก้แค้นไปหน่อย พูดตรงๆ ก็คือมันดูเป็น “คนไม่ดี” มากไปหน่อย แต่นั่นก็ทำให้นึกถึงพระเอกนางเอกในหนังในละครที่เป็นคนดีมาตลอดชีวิต แต่เมื่อถูกรังแกถึงที่สุดก็ลุกขึ้นมาตอบแทนตัวร้ายอย่างสาสมทุกรายไป  นั่นอาจแปลได้ว่าตราบใดที่เรื่องไม่เกิดขึ้นกับตัวเอง ตราบนั้นเราก็ยังยืนอยู่บนหลักการแบบคนดีได้เสมอ...

แต่เชื่อเถอะว่าแทบทุกครั้ง การแก้แค้นก็ไม่นำอะไรมาให้เลยนอกจากความสูญเสียทั้งสองฝ่ายเท่านั้นเอง.

ได้ยินชื่อสมจิตร จงจอหอครั้งแรกตั้งแต่การแข่งโอลิมปิกรอบที่ วิจารณ์ พลฤทธิ์ได้เหรียญทองนั่นแล้ว

ตอนนั้นสกู๊ปข่าวกีฬาโทรทัศน์ช่องหนึ่ง บอกไว้ชัดเจนมากว่าสมจิตรเป็นมวยฝีมือดี มีวินัย เพียงแต่ตอนนั้นในรุ่นที่เขาต่อย เขาเป็นที่ 2 จึงต้องกลายเป็นเงาของที่ 1 อยู่เรื่อยไป

อาจเพราะนามสกุลแปลก ๆกับสกู๊ปวันนั้นกระมัง จึงทำให้จำชื่อเขามาได้เรื่อยๆ และทุกครั้งที่ดูข่าวกีฬาแล้วได้ยินชื่อสมจิตร ก็จะเงี่ยหูฟังโดยอัตโนมัติว่าเส้นทางนักชกของเขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว แล้วก็ได้ยินชื่อเขามาเรื่อยๆ อยู่อย่างสม่ำเสมอ ทั้งที่เราคิดว่าถ้าเป็นตัวเราเองต่อยแพ้ไม่ได้ไปโอลิมปิกตั้งแต่คราวนั้น ก็คงถอดใจเลิกไปแล้ว

จนมาวันนี้คนไม่เคยรู้จักก็ต้องรู้จัก สมจิตร กลายเป็นคนดังไปแล้ว ดังมาก และดังในทางที่มีแต่เสียงชื่นชม ไม่เพียงแต่เพราะเขาได้เหรียญทอง หากแต่เป็นตำนานการรอคอย 12 ปีกว่าจะมาถึงวันนี้ด้วยอีก...

12 ปี มันนานมากเลยนะ กับการรอคอยอะไรสักอย่าง หากไม่มุ่งมั่นจริง ไม่ใจรักจริง เราคงรอคอยอะไรไม่ได้ถึงขนาดนั้น

โดยเฉพาะหากมันเป็นการรอคอยที่หลายครั้งก็ต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดทั้งทางร่างกาย (ฝึกซ้อม) จิตใจ ต้องอดทนกับความผิดหวังอย่างรุนแรงนับครั้งไม่ถ้วน

สิ่งที่ทำให้สมจิตรดังมันจึงไม่ใช่แค่เหรียญทองเสียแล้ว หากแต่เป็นประโยคที่เขากล่าวกับคนไทยหลังก้าวลงจากเวทีสดๆ ร้อนๆ นั้นต่างหากที่มีความหมาย “ขอให้พี่น้องคนไทยอดทนและสู้เหมือนผม...” มันไม่ใช่แค่คำพูดสูตรสำเร็จเลย แต่มันเข้มข้นแท้จริง

ฉันชอบเมื่อคราวดูคุณสมรักษ์ คำสิงห์ เพราะรู้กันอยู่ว่าเขาเก่งมาก เป็นมวยพรสวรรค์ จึงรู้สึกเหมือนดูซุปเปอร์ฮีโร่ที่เรารู้อยู่แล้วว่าเก่งและชนะได้วันยังค่ำ

แต่ฉันชื่นชมเหรียญทองโอลิมปิกครั้งนี้มากที่สุด เพราะทั้งน้องเก๋-ประภาวดี และร.ท.สมจิตร เหมือนกันตรงที่เคยผ่านการผิดหวังอย่างสุดๆ น้องเก๋พลาดการคัดตัวครั้งที่แล้ว และต่อมาก็ศอกหลุด ท้อจนเคยหนีกลับบ้าน แต่วันนี้ทั้งคู่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าไม่มีอะไรเกินกว่าความพยายามและมุ่งมั่น ฉันอยากให้คนไทยเรามีนิสัยมุ่งมั่นอย่างนี้จังเลย  นิสัยแบบนี้ฉันเห็นในคนญี่ปุ่น เป็นชาติที่พลเมืองมุ่งมั่นมากและโอลิมปิกครั้งนี้เขาก็ทำได้ดีมากแซงหน้าไทยไปหลายขุม สำหรับจีนไม่เคยพูดถึง ติดลมบนไปแล้ว

ฝากคำขอบคุณและความชื่นชมไปยังคุณมนัส บุญจำนงค์และน้องสอง-บุตรี เผือดผ่องด้วย คงมีคนไทยอีกหลายล้านที่ยึดคุณเป็นแบบอย่าง ทที่สำคัญฝากกำลังใจให้นักกีฬาที่พลาดเหรียญทุกท่าน

การรอคอยมันอาจจะสั้นหรืออยาวกว่า 12 ปีได้เสมอนั่นแหละ.

คนที่่ 1 กำลังแสวงหาครูบาอาจารย์ที่สอนกัมมฐานได้ เขาเปิดอินเทอร์เน็ต และพูดคุยกับผู้คนมากมายเพื่อให้ได้คำตอบ

คนที่ 2 เป็นเพื่อนที่ใฝ่ฝันอยากเป็นครูสอนการแสดง เป็นหญิงเก่งคนหนึ่งเลย เพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง สิ่งที่เธอต้องการแสวงหานั้น คือ "การทำใจ" ให้ปลอดภัยจากมลพิษทางความรัก

คนที่ 3 พี่ชายเราเอง ผู้พยายามศึกษาพระพุทธศาสนาจากหลากหลายแหล่ง แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่า "เป็นที่สุดของคำสอน" คือ ยังมีข้อโต้แย้งในใจ สิ่งที่เขาแสวงหาคือหนทางการหลุดพ้นจากความทุกข์ และเขาจำต้องแสวงหาต่อไป

คนที่ 4 เป็นอดีตอาจารย์มหาวิทยาลัย ที่ "เดิน" กลับบ้าน จากเชียงใหม่ ไปยังเกาะสมุย โดยมีเงื่อนไขการเดินทางว่า ต้องเดินด้วยสองเท้า ก้าวย่างโดยไม่เป็นทาสของเงินตรา และไม่มุ่งหาผู้ที่รู้จัก เพื่อจะแสวงหาความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง และตีพิมพ์เป็นหนังสือ "เดินไปสู่ อิสรภาพ"

และอีกหลายต่อหลายคนที่มุ่ง "แสวงหา" สิ่งที่ตัวเองยังไม่เจอ

การแสวงหามิใช่เรื่องผิด เพียงเพราะเรายังไม่พบสิ่งที่เป็นที่สุด มัีนจึงต้องแสวงหากันต่อไป

เมื่อเสียงในหัวใจมันร่ำร้อง เราก็จำเป็นต้องเติมสิ่งที่ขาดหายด้วยการ...แสวงหา

สำหรับเรานั้นดีใจเป็นที่สุด ที่เจอเส้นทางที่เหมาะกับเราแล้ว เลิกแสวงคำตอบนอกตัว เหลืออย่างเดียวคือ "คำตอบภายในตัว" อันเกิดจาก "ภาวนามยปัญญา"

การไม่ต้องแสวงหา เป็นความสุขอย่างหนึ่ง (แต่มิใช่หมายถึงการละความเพียรพยายาม) ช่างเป็นหนทางลัด เป็น shot-cut ที่ดีเยี่ยม ทำให้เราประหยัดเวลามากๆ สำคัญเหนืออื่นใด คือ การประหยัดใน "วัย" ที่ไม่ต้องเอาความเป็นหนุ่มเป็นสาว ไปหลงเพลิดเพลินกับสิ่งที่เขาสร้างขึ้น และไม่ต้องเอาสังขารไปละลายด้วยอบายมุขอันกลาดเกลื่อนทั่วแผ่นดิน

สิ่งที่ดีใจที่สุด คือ การพบมหาปูชนียาจารย์ ผู้รู้ ผู้ที่สามารถถ่ายทอดให้ลูกศิษย์ทำตาม และได้ผลตามจริงๆ

การจะพบครูดีนั้นเป็นเรื่องยาก

แต่การทำตามีคำสอนครูให้ได้ทุกประการนั้นยากกว่า

แสวงหา

แสวงหา

แสวงหา

บัดนี้ตัวเราเลิกแสวงหาสิ่งนอกตัว

เหลือเพียงสิ่งเดียวที่ยังต้องแสวงหา..."ธรรมะภายใน"

เหรียญทอง หรือ เหรียญเงิน?

เมื่อตะกี้ว่าจะเปิด web ดูผลมวยสักหน่อย ก็บังเอิญไปเจอข่าวเกี่ยวกับเหรียญทองโอลิมปิก ว่าแท้จริงแล้วไม่ได้ทำจากทองคำบริสุทธิ์ แต่มีส่วนประกอบหลักเป็นเงิน!

คณะกรรมการจัดงาน หรือ BOCOG ออกมายอมรับว่าในเหรียญทองหนึ่งเหรียญจะมีส่วนประกอบที่เป็นทองคำบริสุทธิ์เพียง 6% เท่านั้น ส่วนประกอบหลักของโลหะที่นำมาทำเป็นเหรียญทองก็คือ "เงิน" โดยวัตถุดิบที่ใช้ทำเหรียญนี้ จีนนำเข้าจากออสเตรเลีย และได้ผ่านการตรวจสอบแล้วว่าโลหะที่นำมาใช้เป็นโลหะมีค่า ไม่ได้เป็นตะกั่วอย่างที่มีบางคนแอบเหน็บแนม

ข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ The Nation

โอลิมปิกครั้งนี้ น่าจะถือเป็นปีทองของวงการกีฬาว่ายน้ำก็ว่าได้ เพราะแต่ละรายการนั้นทำลายสถิติเก่า สร้างสถิติโลกใหม่กันได้เป็นว่าเล่น ถือเป็นพัฒนาการขั้นสูงสุดอีกครั้งหนึ่งที่แสดงได้ว่ามนุษย์สามารถว่ายน้ำได้ใกล้เคียงปลาไปทุกที...ฮี่ฮี่ ทั้งนี้อาจต้องยกความดีให้เทคโนโลยีชุดว่ายน้ำด้วยเพราะแต่ละปีนักประดิษฐ์ก็สามารถคิดค้นชุดว่ายน้ำที่มีผิวสัมผัสลื่นและลดแรงเสียดทานในน้ำได้ดีจนนักว่ายน้ำรุ่นเก่าๆ อาจต้องเซ็งด้วยความอิจฉา

และปีนี้ ชื่อที่พูดถึงกันมากที่สุดคงไม่พ้น “ไมเคิล เฟลป์ส” ปลา...เอ๊ย นักว่ายน้ำหนุ่มวัย 23 ปีจากสหรัฐ ที่เคยออกมาประกาศก่อนหน้านี้ว่าตัวเองตั้งเป้าทำสถิติคว้าเหรียญทองให้ได้ทั้ง 8 เหรียญในการแข่งขัน 8 รายการ ซึ่งตอนนั้นมีแต่คนให้กำลังใจว่า “มันยากกกกส์มากนะนาย...” แปลว่า “ไม่น่าจะทำได้” นั่นแหละ

แต่ในที่สุดผลก็ออกมาแล้วว่า ไม่เพียงจะคว้า 8 เหรียญทองมาได้ ยังเป็นการทำลายสถิติโลกและสถิติโอลิมปิกในทุกรายการอีกด้วย สมแล้วที่ต้องเรียกว่าฉลาม... นักกีฬาทั่วไปอาจต้องตรวจโด๊ป แต่ตาไมเคิล เฟลป์สคนนี้น่าจะตรวจดีเอ็นเอด้วยนะว่าหายใจทางผิวหนัง เหงือก หรือกกหูเหมือนที่เราเห็นกันในหนังหรือเปล่า...

แต่เห็นอย่างนี้ใครอย่าคิดว่าเฟลป์สโชคดีเหนือมนุษย์ เพราะความจริงคือเขาฝึกซ้อมหนักมาก ว่ายน้ำวันละไม่ต่ำกว่า 15 กิโลเมตร ทุกวันไม่เว้นวันหยุดในวันที่หนาวที่สุด ความมุ่งมั่นจะเป็นจ้าวสระทำให้เขาเหมือนจะไม่เหนื่อยไม่ท้อเหมือนคนอื่นๆ  ครั้งหนึ่งเฟลป์สเคยพ่ายแพ้ในท่าผีเสื้อให้กับเพื่อนร่วมชาติ ทั้งที่ท่าผีเสื้อเป็นท่าที่ถนัดที่สุดของเขาและตัวเองยังเป็นเจ้าของสถิติโลก แต่สิ่งที่เขาหยิบยกมาเป็นจุดแข็งจากเรื่องนี้ คือเอารูปโปสเตอร์เพื่อนคนนั้นแปะไว้ที่หัวนอน ทุกเช้าที่ต้องตื่นมาก็จะเห็นภาพเพื่อนและจะได้เตือนตัวเองว่าจะไม่ยอมพลาดอีก นี่ไม่ใช่เรื่องความอิจฉาแน่ๆ เพราะความอิจฉาไม่ทำให้เกิดพลังในทางบวกกับใคร ตรงกันข้ามสำหรับเฟลป์ส มันคือการเตือนตัวเองว่าเขาไม่ใช่ปลาแต่กำเนิด แต่เป็นมนุษย์ที่เก่งแค่ไหนก็พลาดได้ทุกเมื่อ มีแต่ซ้อม ซ้อม แล้วก็ซ้อมเท่านั้นที่จะทำให้ไปถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้

อีกสิ่งที่สำคัญที่สุดและคิดว่าคนไทยหรือเด็กไทยน่าจะจำไว้เป็นเยี่ยงอย่าง ก็คือเมื่อคนรอบข้างต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาไม่มีทางทำได้ครบ 8 เหรียญทองในการแข่งขันครั้งนี้ เฟลป์สบอกว่าเขาจำเป็นอย่างมากที่จะต้องใช้ “จินตนาการ” เข้าช่วย จินตนาการหรือการฝันว่าเขาจะทำได้ เพื่อให้เกิดพลังบวกเมื่อลงมือจริง

เป็นอีกครั้งที่คนสำคัญของโลกนี้พิสูจน์ให้เราเห็นว่า “จินตนาการ” สำคัญกว่า “ความรู้” ฉะนั้นเวลาเราเห็นเด็กไทยทำอะไรที่เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ก็อย่าไปหยุดเขาด้วยคำว่าเพ้อฝันหรือฝันเฟื่องเลย...เพราะมนุษย์อย่างไมเคิล เฟลป์สก็พิสูจน์ให้เราเห็นแล้วว่าไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้บนโลกใบนี้.

ภาพที่นำมาฝากวันนี้เป็นภาพที่ถ่ายโดยไม่ใช้ขาตั้งกล้อง แต่ใช้ผนังกับกรอบหน้าต่างแทนเพื่อให้กล้องนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะในโหมดถ่ายภาพพลุของกล้องจะใช้เวลาในการรับแสงประมาณ 2 วินาที   โดยภาพแรก ๆ ต้องลองหาจังหวะในการถ่ายพอสมควรเพราะกล้องมี time lag ค่อนข้างเยอะ (ตามประสากล้อง compact ทั่วไป) และข้อเสียอีกอย่างที่พบคือใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะถ่ายภาพต่อไปได้ (ประมาณ 2 วินาที)   แต่พอทำความเข้าใจกับตัวกล้องแล้วก็ได้ภาพแบบนี้ครับ

ภาพต่อ ๆ ไปเป็นภาพถ่ายหลังห้องพักของโรงพยาบาลครับ  ใช้โหมดถ่ายภาพแสงไฟกลางคืนของกล้อง  ก็ให้ผลที่น่าพอใจในระดับหนึ่งครับ

เมื่อหนที่แล้วที่ลองวาดภาพโมเน่ต์ ภาพดูจริงจังไปหน่อย ครั้งนี้เอาใหม่ ลองพยายามดูอีกครั้งกับภาพ Woman Turned to the Left (เพิ่งมารู้ที่หลังว่าภาพที่แล้วที่จริงชื่อ Woman Turned to the Right ต่างหาก ทั้งที่เธอหันไปทางซ้ายแท้ๆ เลยนี่หว่า งง)

การซ่อนสีม่วงแดงไว้ในแทบทุกจุดของภาพช่วยทำให้ภาพมีบรรยากาศชวนฝันตามสไตล์ภาพเขียนของโมเน่ต์ขึ้นมาได้อย่างประหลาด

อันเนื่องมากจากช่วงนี้งานล้นมือ  ทำให้สมองมันตื้อตันไปหมด  และทำงานพลาดบ่อย ๆ  ช่วงเย็นของวันจันทร์ถึงพฤหัสผมก็เลยใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการเล่นแบตมินตันเพื่อคลายเครียด  และก็ได้ผลครับ  เวลาที่ได้เล่นกีฬามันทำให้สมองปลอดโปร่งมาก  บางวันตอนเดินเข้าสนามแบต ฯ หน้ายังบึ้งอยู่เลย  แต่พอเดินออกกลายเป็นยิ้มหน้าบาน เอ ... หรือว่ามันเป็นอาการอารมณ์แปรปรวนของคนวัยทองหว่า ... เฮ้ยไม่ช่ายนะ  ยังไม่แก่ขนาดน้ า า น   เพียงแต่ว่าพอได้เล่นกีฬา ได้ออกเหงื่อ ได้เอาสมองหนีออกมาจากวังวนของเรื่องงานสักพักแล้วมันจะทำให้จิตใจสบายขึ้นมากต่ะหาก

ที่เขียนวันนี้ก็ไม่ได้ว่างมากนักหรอกครับ  และคงเขียนได้ไม่มากด้วย เพราะเดี๋ยวก็ต้องเริ่มทำงานต่ออีกแล้ว กว่าจะได้นอนก็โน่นเกือบตีหนึ่งทุ๊กคืนเลย ... แต่ที่ยังมีอารมณ์มานั่งเขีน blog ได้ก็เพราะได้เล่นกีฬานั่นเอง   จึงอยากจะมาบอกเพื่อน ๆ ที่ทำงานหนักและกำลังเครียดว่า จงให้เวลากับตัวเองในการออกกำลังกายบ้าง ... แน่ะ ๆ อย่าบอกนะว่าไม่มีเวลา เพราะถ้าผมบอกว่าวัน ๆ ผมทำอะไรบ้าง  คุณจะต้องหนาวแน่ ๆ เพราะมันเยอะมัก ๆ แต่ก็ต้องจัดเวลาให้ได้  ไม่งั้นสุขภาพก็จะแย่ งานก็ออกมาไม่ดีหรอกครับ  ลองจัดเวลาวันละชั่วโมงถึงสองชั่วโมงไปออกกำลังหรือเล่นกีฬากันเถอะครับ แล้วคุณจะพบว่า กีฬา กีฬา เป็นยาวิเศษจริง ๆ

หลังจากที่ได้ทดลองเพาะเมล็ดกล้วยไม้สายพันธ์คลั่งแสดด้วยอาหารวุ้นปลอดเชื้อในขวดแก้ว

สองเดือนผ่านไปหลังจากเก็บขวดแก้วไว้ในที่ห้องแอร์ห่างจากแสงก็มีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นภายในขวด

ชีวิตสีเขียวน้อยๆ ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว คงต้องหาวิธีทำการออกปลูกต่อไป

ประเทศของเราจะเป็นมหาอำนาจทางการเกษตรได้มั้ยน้า?

วันนี้ขอพาไปดูร้านอาหารแนวปักษ์ใต้แถวๆบ้านร้านหนึ่งชื่อว่า "พึงชม" ซึ่งพ่อแม่ผมค้นพบมานานแล้วแต่มักจะมองข้ามเสมอเวลาหาอะไรกินนอกบ้าน พวกเรามักจะมองหาไปซะไกลเวลาหาร้านอร่อยๆกินเข้าตำรับใกล้เกลือกินด่าง ไม่ก็วนอยู่กับร้าน "สนั่น" อันมีชื่อเสียงจนเบื่อไปๆตามกัน(แล้วจะแนะนำในโอกาสต่อไป)

แม้ว่าจะเป็นร้านอาหารสไตล์ใต้ๆก็ตาม อาหารในร้านกลับไม่มีรสจัดมากเกินเหตุ ที่สังเกตอาหารส่วนใหญ่จะโดนปรับรสชาติมาบ้างพอสมควรแล้ว และมีความกลมกล่อมอยู่ในทุกๆจาน ความเผ็ดอาจถือได้ว่าเด็กยังพอเอาอยู่(ยกเว้นแกงต้มยำ) คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องห่วงว่าอาหารทุกจานจะเผ็ดไปหมด เว้นซะว่าคุณลูกกินพริกชี้ฟ้าไม่ได้เลย

วันนี้ผมสั่งอาหารมาด้วยกันห้าอย่างดังนี้ครับ

1. ไก่ตะเกียบ เป็นไก่ที่เอาเนื้อกระดูกส่วนไหนซักอย่าง กินคู่กับซอสพริกเข้ากันดียิ่งนัก ส่วนใหญ่สั่งมามักจะมาเป็นจานแรกเสมอ

2. ผัดดอกขจรกุ้งสับ นับว่าเป็นผัดดอกขจรที่ผัดเข้ากันได้อย่างดีทีเดียว ผัดดอกขจรที่ผมกินมาจากที่อื่นมักจะหันออกมายังเป็นช่อใหญ่อยู่ แต่ของที่นี้ทั้งกุ้งและดอกขจรจะถูกสับเป็นชิ้นๆให้มีความเข้ากันทั้งสองส่วนผสม แต่ก็ไม่สับดอกซะจนเละเกินไป ที่น่าสังเกตคือเทคนิคการสับให้เป็นชิ้นเล็กๆนี้จะเห็นได้ในสองจานถัดไปและเมนูอื่นด้วย

3. ผัดสามเหม็น ผัดวุ่นเส้นกับสมุนไพรเหม็นๆทั้งสามอย่างอันได้แก่ ชะอม,กระเทียมดอง(ผมว่าไม่เหม็นนะ)และสตอ จานนี้มีจุดเด่นคือเรื่องความหวานมันและกลมกล่อมครับ

4. ใบเหมียงผัดไข่ อันนีเป็นอาหารใต้แท้ๆเลย วันนี้มาแปลกมากครับ ครั้งก่อนที่ผมมากินใบเหมียงจะโดนสับไม่ละเอียดเท่าไรนัก แต่วันนี้คงเปลี่ยนแม่ครัวหรืออะไรไม่ทราบ เขาสับละเอียดมากจนดูเหมือนยำยังไงชอบกล ความหวานมันอร่อยยังอยู่คงเดิมแต่ผมชอบแบบสับไม่ละเอียดมากกว่า

5. ต้มยำเห็ด ชามนี้เป็นเมนูที่เราลองสั่งกันเอง ผมเฉยๆนะครับแต่อย่างพ่อผมจะชอบ  ครอบครัวผมมักจะชอบสั่งทั้งทอด,แกงและผัดให้ครบอยู่เสมอ อาจจะลองดูแกงต้มยำอย่างอื่นดูก็ได้ครับ รับรองรสชาติไม่เลวร้ายแน่

ร้านนี้ตั้งอยู่ในซอยอารีย์(ซอยพหลโยธิน 7) ขับเข้าซอยเล็กน้อยจะเห็นตึกหลังใหญ่ชื่อ "ยศวดี" อยู่ด้านขวามือ ตึกหลังนี้ขนาบข้างด้วยซอยทั้งซ้ายขวา ให้เข้าซอยที่อยู่อันถัดไป(ชื่อว่าซอยเจือจิต) ขับเข้าซอยไปเล็กน้อยจะเจอกับประตูเข้าร้านตรงสุดซอย ตามภาพข้างล่างนี้

ผมเองทราบอย่างเดียวว่าร้านเปิดช่วงเย็นๆถึงสามสี่ทุ่ม และปิดวันอาทิตย์ ช่วงเวลาเปิดจริงๆคือ 11.30 - 14.30 น. และเปิดอีกทีตอน 18.00 - 22.00 น. (อันนี้เอามาจาก เว็บบอร์ดThairunning.com )

หมายเหตุ : โพสต์นี้เขียนค้างไว้ตั้งแต่เดือนมีนาฯแล้ว

แม้แต่ในวรรณคดี อย่างเรื่องพระอภัยมณี ยังมีบทที่ว่า "แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ ..."

ถ้าลองคิดดูเล่นๆ คน หรือที่เรียกให้ฟังดูดีว่า "มนุษย์" ช่างเป็นสัตว์ที่เจ้าเล่ห์เสียจริง

ความไว้ใจบางครั้งก็นำมาซึ่งความผิดหวัง เมื่อคนที่เราไว้ใจกลับเป็นคนที่ทำร้ายเราเสียเอง

ความผิดหวัง เปลี่ยนเป็นความโกรธโดยพลัน

ใจหนึ่งบอกว่าให้ปล่อยไป อย่าไปเครียด อย่าไปโกรธ แต่อีกใจหนึ่งถามหาความถูกต้อง ใจนี้ยังดึงดันที่จะถามหาความยุติธรรม ความถูกต้อง และต้องการทวงเอาความไว้วางใจนั้นคืนมา

ยิ่งในยุคปัจจุบัน ความจริงใจหาได้ยากขึ้นทุกที ความไว้วางใจที่ให้ไปจึงเป็นโอกาสที่จะให้ผู้อื่นเอาเปรียบเอาได้

ฟังดูเหมือนกับการมองโลกในแง่ร้าย แต่บางครั้งมันก็เป็นเรื่องจริง ความจริงอันน่ารังเกียจ ความจริงที่ทำให้โลกเป็นที่ที่ไม่น่าอยู่

ฉันเป็นเพียงคนคนหนึ่งที่ได้แต่ให้ภาวนาให้จิตใจของคนบางคนสูงขึ้น ให้คนที่เอารัดเอาเปรียบ เห็นแก่ได้ และเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ หยุดการกระทำที่ชั่วร้ายนี้ลง อย่างน้อยฉันก็เชื่อว่าคนชั่วและความชั่ว ก็ต้องได้รับผลแห่งความชั่ว ความเลวร้าย ไม่ช้าก็เร็ว

เมื่อไหร่นะ ที่คนเราจะไว้ใจกันได้อีกครั้ง...

ฤาว่าจะไม่มีวันนั้นจริง

โลกเรานี่มีเรื่องให้แปลกใจได้เสมอ คนเราต่างก็สรรหาสารพัดสารพัน "สินค้า" มาฉกเงินออกจากกระเป๋าผู้บริโภค

ถ้าคนที่คุณรักตายจากไป คุณจะทำอย่างไรกับร่างของเขาหรือเธอ?

ตั้งแต่ยุคโบราณมาจนปัจจุบัน วิธีการจัดการกับร่างของผู้เสียชีวิตมีความหลากหลายและแตกต่างกันไป ตามกาลเวลา ความเชื่อทางศาสนา ฐานะ ฯลฯ ไม่ว่าจะเป็นการทำมัมมี่ การฝัง หรือแม้แต่การเผาแล้วเก็บเถ้าเอาไว้เพื่อระลึกถึงบุคคลนั้นๆ

ปัจจุบัน คุณสามารถพกพาส่วนหนึ่งของคนที่คุณรักไปด้วยได้ค่ะ (ฟังดูออกจะน่ากลัวไปสักนิด) แต่คุณทำได้จริงๆ เพราะเถ้ากระดูกของผู้ที่จากไปสามารถนำมาทำเป็นเพชรได้!

ฉันพบข่าวเกี่ยวกับการนำเถ้ากระดูกของคนมาทำเป็นเพชรจากหน้าหนังสือพิมพ์ Bangkok Post ฉบับวันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม 2551

บริษัท Algordanza ในสวิสเซอร์แลนด์เปิดให้บริการเปลี่ยนเถ้ากระดูกเป็นเพชร! บริษัทสัญชาติสวิสแห่งนี้จะนำเถ้ากระดูกที่ลูกค้านำมาให้ไปผ่านกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ แยกส่วนประกอบคาร์บอน (ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญของเพชร) ออกมา และมีขั้นตอนกระบวนการอื่นๆ อีก จนได้เป็นเพชรจากเถ้ากระดูก เมื่อได้เพชรออกมาแล้วก็จะต้องมีการนำเอาเพชรนั้นมาเจียระไนเช่นเดียวกันกับเพชรที่ค้นพบในธรรมชาติ

ขั้นตอนกระบวนการทั้งหลายทั้งปวงนี้ใช้เวลาประมาณ 6 - 8 สัปดาห์ ปริมาณเถ้ากระดูกที่ใช้ในการทำเพชรเริ่มต้นที่ 1 ปอนด์ สามารถทำออกมาเป็นเพชรตั้งแต่ขนาด 0.25 กะรัตขึ้นไป ส่วนสนนราคาก็อยู่ประมาณ 4,500 ถึง 17,000 ฟรังก์สวิส

เจ้าของกิจการกล่าวว่าลูกค้าของเขามีจากทั่วทุกมุมโลก และจากหลากหลายอาชีพ เขาไม่ได้ระบุว่ามีลูกค้ากระเป๋าหนักชาวไทยรวมอยู่ด้วยหรือเปล่า แต่ website ของบริษัท มีเป็นภาษาไทยด้วยค่ะ!

เรื่องแบบนี้บางคนอาจมองว่าไม่เหมาะสมที่จะนำเถ้ากระดูกมาแปรรูปเป็นเพชร แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล สัปเหร่อชาวสวิสคนหนึ่งให้ความเห็นว่าการนำเถ้ากระดูกมาทำเป็นเพชรแล้วพกติดตัวไว้นั้นจะทำให้เราไม่สามารถลืมความสูญเสียที่เกิดขึ้นได้ (มุมมองหนึ่งของผู้สูญเสียรายได้ แต่ก็เป็นมุมมองที่มีเหตุผล)

ว่าแต่มีใครสนใจบริการนี้หรือเปล่า บางทีการกลายเป็นเพชรอาจจะเป็นการอยู่ยงคงกระพันยิ่งกว่าการเป็นมัมมี่เสียอีก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคำพูดที่ว่า "diamonds are forever"

หมายเหตุ ข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ Bangkok Post วันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม 2551