ศิลปะการออกแบบ « WordPress.com Tag Feed

แด่..."ความรื่นรมย์..." (ในวงเล็บ...)

imaim — Sun, 15 Jun 2008 03:58:01 +0000

ความรื่นรมย์ในชีวิต...ไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไร? นานแค่ไหน? ไม่สำคัญ ...

("ชีวิต" มีความหมายมากกว่านั้น...มากกว่า การพยายามครอบครอง"ความสุข...")

อะไร? คือ "คำตอบ"... (บางครั้ง) เราไม่จำเป็นที่จะต้องค้นหา... (มันไม่สำคัญ...เท่าที่เรารับรู้ ...)

...................................................................

บ้านพักแม่ริม / อาทิตย์สวัสดิ์ ๑๕ มิถุนายน ๕๑

ข้อมูลภาพ http://www.thumbtackpress.com

“พิพิธภัณฑ์” สื่อ(สาร)รากเหง้า คลื่นวัฒนธรรมเกาหลี

imaim — Fri, 30 May 2008 14:27:04 +0000

ในช่วง 3-4 ปีที่ผ่านมา สื่อมากมายต่างตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับ “การส่งออกวัฒนธรรม” ของประเทศเกาหลีผ่านอุตสาหกรรมบันเทิง ส่งผลให้เกิดกระแส “คลั่งเกาหลี” สั่นสะเทือนไปในหลายประเทศแถบภาคพื้นเอเชีย จากความสำเร็จอันรวดเร็วดังกล่าว ทำให้หลายคนตั้งคำถามว่า เหตุใดประเทศไทยเราจึงไม่ปรับเอาวิธีการแบบนั้นมาใช้ให้เกิดเป็นกระแส “บ้าวัฒนธรรมไทย” (Thai Wave) ดูบ้าง

ก่อนที่จะตอบคำถามนี้ได้ เราจำเป็นต้องตั้งข้อสังเกตหนึ่งขึ้นก่อน

“ประเทศไทยสามารถนำวิธีการเดียวกันนั้นมาใช้ได้ทันทีเลยจริงหรือ?" เพราะวิธีการแต่ละวิธีนั้นคือผลลัพธ์ที่มาจากปัจจัยแวดล้อมที่แตกต่างกัน”ปัจจัยอย่างหนึ่งที่ทำให้ประเทศเกาหลีสามารถสร้าง “ผลลัพธ์” แบบนั้นได้ก็คือ ความรู้สึกอันเป็นหนึ่งเดียวกันของคนในประเทศ ผู้คนที่ “รู้” วัฒนธรรมของตนเองอย่างถ่องแท้ ชาวเกาหลีมีคุณสมบัติดังกล่าวนี้ชัดเจนด้วยเหตุหลายประการ ที่สำคัญคือ “ความต้องการที่จะก้าวสู่เวทีโลกด้วยตัวตนและวัฒนธรรมของตนเองที่โดดเด่นจากประเทศข้างเคียงในกลุ่มเอเชียตะวันออกทั้งหมด” สิ่งใดก็ตามที่ก่อกำเนิดขึ้นจากชาติเกาหลีเอง เขาจะยึดไว้อย่างมั่นคงและเผยพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง

วิธีหนึ่งที่ผู้นำประเทศตลอดจนผู้ว่าการเมืองสำคัญๆ ของเกาหลีใช้สื่อสาร “เนื้อหาวัฒนธรรม” กับคนในชาติก็คือ “การสื่อสารผ่านพิพิธภัณฑ์” ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ ถ้ามีความสำคัญต่อชาติแล้วล่ะก็ ผู้นำเขาจะจัดทำพิพิธภัณฑ์บอกเล่าเรื่องราวของเรื่องนั้นๆ ไว้หมด แค่เฉพาะที่กรุงโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ที่นั่นมีพิพิธภัณฑ์มากมายหลายแห่งที่สร้างขึ้นอย่างสวยงาม น่าภาคภูมิใจ และน่าติดตามค้นคว้า

ในกรุงโซลมี National Museum of Korea (พิพิธภัณฑ์แห่งชาติของเกาหลีแห่งใหม่) ที่ทันสมัยและใหญ่โต มี Kimchi Field Museum (พิพิธภัณฑ์กิมจิ) ที่เล่าถึงความเป็นมาอันยาวนานของกิมจิ ตลอดจนเกร็ดความรู้สารพัดที่เกี่ยวข้อง มีพิพิธภัณฑ์บอลโลกที่อยู่ในSeoul World Cup Stadium ประกาศความยิ่งใหญ่ระดับโลกของชาติในครั้งนั้น มีพิพิธภัณฑ์ชองเกชอน เล่าถึงโครงการสร้างชีวิตใหม่ให้กับคลองชองเก(คลองที่มีบทบาทสำคัญอยู่คู่กรุงโซลมากว่า 600 ปี) มีพิพิธภัณฑ์ทางวิทยาศาสตร์พิพิธภัณฑ์ทางเกษตรกรรม
พิพิธภัณฑ์นิตยสารเกาหลี พิพิธภัณฑ์ดนตรีประจำชาติ และอื่นๆ อีกมากมายหลายสาขาที่เข้าถึงหน่วยย่อยของสังคม

รัฐบาลเกาหลีคอยจัดกิจกรรมรณรงค์ให้ชาวเกาหลีไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์เหล่านี้กันบ่อยๆ ให้พื้นที่ของพิพิธภัณฑ์ได้ทำงานมากกว่าหน้าสมุดบันทึกทางประวัติศาสตร์ แต่เป็นการอุ้มชูวัฒนธรรมกลุ่มและความทรงจำร่วมของคนในชาติ ทั้งนี้เพื่อให้คนเกาหลีค่อยๆซึมซับรากฐานทางวัฒนธรรมของตน มองเห็นคุณค่าและต่อยอดคุณค่านั้นให้เกิดเป็นงานสร้างสรรค์ใหม่ๆ ในอนาคต บางพิพิธภัณฑ์อย่างเช่น พิพิธภัณฑ์บอลโลกและพิพิธภัณฑ์ชองเกชอน ใช้สื่อนำเสนอที่สร้างอารมณ์ร่วมแบบสุดๆ (คนต่างชาติเดินชมยังอาจรู้สึก “อิน” น้ำตารื้นไปด้วยได้) แต่นั่นเอง คือภาพสะท้อนอย่างหนึ่งของ “ความเป็นเกาหลี” เขาจะแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา ชัดเจน เต็มที่ ไม่มีกั๊ก ซึ่งบุคลิกแบบนี้เราคงเห็นกันได้จากสินค้าบันเทิงต่างๆของเกาหลี (ที่คงต้องเคยเสพกันมาบ้างไม่มากก็น้อย)

รู้จักและเข้าใจในวัฒนธรรมของชนชาติอย่างดีนั้นเป็นรากฐานสำคัญที่ทำให้ประเทศเกาหลีสามารถผลิตภาพวัฒนธรรมบันเทิงของตนได้อย่างมีคุณภาพ และมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นน่าสนใจในสายตาคนภายนอกเห็นชัดจากการเติบโตของซีรี่ส์เกาหลี (อันเกิดจากแรงผลักดันของสำนักงานส่งเสริมวัฒนธรรมแห่งประเทศเกาหลีใต้ ที่อยากให้สอดแทรกเอกลักษณ์จากประเพณีดั้งเดิมไว้ในสินค้าภาพยนตร์) ส่งผลให้ยอดการส่งออกซีรี่ส์เกาหลีเพิ่มขึ้นจาก 400 ล้านดอลล่าร์ ในปี 2000 เป็น 548 ล้านดอลล่าร์ในปี 2003 เลยทีเดียว ฉะนั้นสำหรับประเทศไทยเรา หากต้องการเดินตามรอยความสำเร็จแบบอย่างเกาหลีแล้ว เราคงต้องตอบคำถามเบื้องต้นที่สำคัญที่สุดให้ได้ก่อน ประชาชนคนไทยมีสำนึก รู้จัก เข้าใจ และภาคภูมิใจในข้อวัฒนธรรมใดของตนบ้าง อะไรคือ “ความเป็นไทย“ ที่แตกต่างและมีเสน่ห์ดึงดูด อะไรคือคุณค่าที่คนไทยยัง “มี” และ “เป็น”อย่างจริงแท้ในโลกปัจจุบัน (ไม่ใช่แค่ภาพงดงามที่สร้างขึ้นต่อสายตาชาวโลก แต่คนไทยเองในปัจจุบันกลับสัมผัสไม่ได้ถึงตรงนั้น) หากผู้นำไม่สามารถตีโจทย์และแก้ปัญหาเบื้องต้นเหล่านี้ให้ได้ก่อน ก็คงเป็นเรื่องยากที่จะหยิบจับหรือสนับสนุนให้คนไทยนำ “วัฒนธรรมไทย” มาต่อยอดเป็นความสำเร็จ สร้างความมั่งคั่งให้แก่ประเทศชาติได้ในเร็ววันการส่งเสริมและจัดการพิพิธภัณฑ์อย่างมีคุณภาพอาจเป็นวิธีการหนึ่งที่ช่วยเร่งกระบวนการเรียนรู้และรับรู้ด้านวัฒนธรรมของผู้คน โดยผ่านบรรยากาศและการนำเสนอที่สร้างสรรค์ ซึ่งก็ต้องศึกษากันต่อไปอีกว่าการนำเสนอในรูปแบบใดที่จะเหมาะสมกับนิสัยและธรรมชาติของคนไทยเราด้วย

............................................................

ข้อมูลจาก tcdc

31 พฤษภาคม 51

โลกเรามันก็ดีอย่างนี้...นี่แหละ!

imaim — Wed, 21 May 2008 03:07:17 +0000

ด้วยความที่ไม่ค่อย...ได้ออกไปเพ่นพล่าน เฉียดห้างสรรพสินค้าบ่อยเท่าไรนัก...จึงพลอยเผลอไผล ลืมมองรายละเอียดการบริโภคประจำวันไปเสียได้...พอมาเช็คสภาพความพร้อมอีกที ก็กลายเป็นว่า กาแฟในกระปุก...บัดนี้มันได้หมดลงแล้ว...

เอาไงดีล่ะทีนี้...ในบรรดาเครื่องดื่มที่หลงเหลืออยู่ในตู้เสบียง ก็พบว่าที่พึ่งพายามนี้...ก็เห็นจะเป็นเจ้าบรรดาชาหลากรส ที่นอนกองค้างตึ่งในกล่องสังกะสีมานานหลายเดือน...

เสียงหม้อต้มน้ำร้อนเดือดแล้ว...ช้าอยู่ใยเพื่อนเอย เลือกหยิบซองชามะลิจากญี่ปุ่น ลงไปนอนแช่อาบน้ำร้อนในแก้วแตกลายงาใบเดิม เสียโดยดี...

เสียงเพลงแนว Reggae จากสถานีวิทยุจากเกาะฮาวาย ที่ on air broadcast ผ่านอินเตอร์เน็ต http://www.usliveradio.com/hawaii.html ลื่นไหล...แว่วผ่านหู ขณะที่รสและกลิ่นของชามะลิจากญี่ปุ่นค่อยๆผ่านลิ้นและลมหายใจ ไปอย่างช้าๆ...."......"......."......โลกเรามันก็ดีอย่างนี้...นี่แหละ! มันหลากหลายดี และเป็นอะไรที่น่าภิรมย์ใจยิ่งนัก...ว่าไหม?

21 พฤษภาคม 51

.....................................................................

ของฝากเพิ่มเติม...เช้านี้...ฉลากชาญี่ปุ่น สมัยเมื่อครั้งกระโน้น...

บ้านสีเขียว ทิศทางใหม่ในการออกแบบและสถาปัตยกรรมแบบยั่งยืน

imaim — Sun, 18 May 2008 01:35:15 +0000

บทความและภาพจากนิตยสาร Matter เล่มที่ 3.2 โดย อลันนา สแตง / แปลโดย: TCDC

หลายสิบปีที่ผ่านมา การออกแบบสถาปัตยกรรมแบ่งออกได้เป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มสถาปัตยกรรมล้ำสมัยเพื่อความสวยงาม และกลุ่มที่ออกแบบซึ่งเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม โดยผู้นำของแต่ละกลุ่มแทบจะไม่มีการพูดถึงซึ่งกันและกันเลย ในโลกของการออกแบบอาคารที่พักร่วมสมัยส่วนมากจะคำนึงถึงความเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมน้อยกว่ารูปแบบและราคาของอาคาร นักออกแบบส่วนใหญ่เชื่อว่าสถาปัตยกรรมล้ำสมัยที่มีคุณภาพสูงและการออกแบบตกแต่งภายในนั้นจะทำให้มีความสวยงามได้ยากถ้าต้องคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมและการใช้พลังงานอย่างคุ้มค่า ในทางกลับกัน กลุ่มที่สนับสนุนด้านสิ่งแวดล้อมก็มีความเคลือบแคลงสงสัยในโลกของสถาปนิกที่โดดเด่นมีชื่อเสียง นักออกแบบตกแต่งภายในและผู้ที่เทิดทูนการใช้ชีวิตอย่างมีรสนิยม โดยนักออกแบบที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมพยายามมุ่งมั่นซ่อมแซมบ้านเรือนของตัวเองหรือทดลองออกแบบโครงสร้างต่างๆ โดยที่สถาปนิกและนักวิจารณ์ส่วนใหญ่เห็นว่าน่าเกลียดและประหลาด อย่างไรก็ตามในช่วงต้นยุค 1990 กลุ่มนักออกแบบที่ล้ำสมัยและผู้นำกลุ่มนักออกแบบเพื่อสิ่งแวดล้อมได้เริ่มสนใจในสิ่งเดียวกันนั่นคือความเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

บ้านสีเขียว: ทิศทางใหม่ในการออกแบบและสถาปัตยกรรมแบบยั่งยืน เป็นนิทรรศการแรกที่สำรวจและรวบรวมเรื่องราวของสภาพแวดล้อมภายในบ้านที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ในขณะเดียวกันก็นำเสนอปัญหาต่างๆ เช่น การเลือกที่ตั้งของตัวบ้านอย่างฉลาดเพื่อที่จะใช้ประโยชน์จากแสงอาทิตย์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งประเด็นหลักก็คือ การเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของวัสดุที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมชนิดใหม่ๆ และร้านค้าซึ่งขยายตัวมากขึ้นเนื่องจากคนให้ความสำคัญกับการออกแบบที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น

นิทรรศการนี้จัดแสดงโดยคัดเลือกจากวัสดุที่ใช้ตามเกณฑ์ต่างๆ ได้แก่ วัสดุจากธรรมชาติที่สามารถปลูกทดแทนได้อย่างรวดเร็ว เช่น ต้นไม้ที่โตเร็วและวัสดุทางการเกษตร ผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่หรือรีไซเคิลได้อีกครั้ง หรือมีอายุการใช้งานนานและไม่ต้องการการดูแลมากนัก รวมถึงวัสดุที่สามารถย่อยสลายและรีไซเคิลได้ทำให้ไม่มีเศษวัสดุเหลือทิ้ง ตลอดจนการซักถามผู้เยี่ยมชมนิทรรศการเกี่ยวกับพลังงานที่ใช้ไปในการสกัดวัสดุ กระบวนการผลิต การบรรจุสินค้า การขนส่ง การติดตั้งและการรีไซเคิลวัสดุหรือการกำจัดขยะที่เกิดขึ้นจากการสร้างบ้าน พบว่า มากถึง 70% ของปริมาณพลังงานทั้งหมดที่ถูกใช้มาจากตัววัสดุ นอกจากนี้ ยังแนะนำให้เลือกซื้อผลิตภัณฑ์และวัสดุที่ผลิตได้ในท้องถิ่นเพื่อที่จะลดการใช้พลังงานสิ้นเปลืองและมลภาวะที่เกิดขึ้นจากการขนส่ง

จากบ้าน 21 หลังในโครงการบ้านสีเขียวที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม มีสามหลังที่น่าสนใจเป็นพิเศษเนื่องจากวัสดุที่นำมาใช้ หลังแรกคือ Mill Valley Straw-Bale House สร้างเมื่อปี ค.ศ. 2001 ตั้งอยู่นอกเมืองซานฟรานซิสโกซึ่งออกแบบโดยสถาปนิกชื่ออาร์คิน ทิลต์ (Arkin Tilt) โครงสร้างภายในของผนังทำจากมัดฟางข้าวซึ่งปิดผิวด้วยการพ่นดินเคลือบสามารถมองเห็นได้จากภายนอก ระบบโครงสร้างนี้เป็นฉนวนอย่างดีและยังช่วยค้ำจุนผนังด้วย หลังคาที่เป็นฉนวนทำด้วยเส้นใยเซลลูโลสจากกระดาษหนังสือพิมพ์รีไซเคิลแล้วปิดผิวด้วยแผ่นบอร์ดที่ทำจากฟางข้าว นอกจากนี้ ยังตกแต่งภายในด้วยเสาจากต้นยูคาลิปตัสที่ไม่ตกแต่งผิว ปิดผิวหน้าเคาน์เตอร์ในครัวด้วยแก้วรีไซเคิล ใช้ประตูเก่าที่นำกลับมาใช้ใหม่ ตกแต่งขอบด้วยเศษไม้ซีดาร์ เคาน์เตอร์ในครัวทำจากวัสดุที่ย่อยสลายได้ และถังขยะสำหรับใส่ชิ้นส่วนที่รีไซเคิลได้หลังจากการใช้งานแล้วทั้งจากภายในและภายนอกบ้าน

บ้าน “R128” ออกแบบโดยเวอร์เนอร์ โซเบก (Werner Sobek) สร้างบนพื้นที่ลาดชันบนเนินเขานอกเมืองสตุตการ์ต เป็นบ้านตัวอย่างในการใช้วัสดุนวัตกรรมที่มีความแตกต่างกันได้อย่างลงตัว ทำให้ได้งานออกแบบที่ดี สมบูรณ์แบบและเรียบง่าย อีกทั้งยังสวยงามซึ่งไม่ค่อยได้เห็นในการก่อสร้างบ้านแบบยั่งยืน บ้านนี้เป็นตัวแทนในแง่ของความคิดจินตนาการหลากหลายระหว่างการออกแบบที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม การประหยัดพลังงาน และการรีไซเคิล โดยออกแบบให้การติดตั้งและรื้อถอนมีผลกระทบต่อพื้นดินน้อยที่สุด ส่วนประกอบของอาคารสามารถถอดออกได้ง่ายและรีไซเคิลได้ ทั้งยังมีฟอยล์พลาสติกเคลือบโลหะที่สามารถสะท้อนรังสีอินฟราเรดคลื่นความถี่ยาวออกมาได้ แผงกระจกเคลือบที่ด้านหน้าของตึกสามารถป้องกันความร้อนจากภายนอกได้ มีแผงลดอุณหภูมิในเพดานที่ช่วยดูดซับความร้อนจาก แสงอาทิตย์แล้วปล่อยผ่านตัวกระจายความร้อนได้ในฤดูหนาว การที่บ้านมีการใช้ระบบที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมทั้งหมดนี้ทำให้ไม่มีการปล่อยสารใดๆ ออกจากตัวบ้าน และความโปร่งใสแบบสามมิติของตัวบ้านทำให้ผู้ที่พักอาศัยเกิดความรู้สึกใกล้ชิดกับธรรมชาติ

บ้านหลังสุดท้ายเป็นบ้านที่มีเสน่ห์น่าสนใจด้วยความคิดในการใช้วัสดุชนิดเดียวที่สามารถปลูกทดแทนได้คือ ไม้ไผ่ มาเป็นโครงสร้างและองค์ประกอบของบ้าน บ้านไม้ไผ่ (the Great (Bamboo) Wall) นี้ตั้งอยู่ใกล้บริเวณกำแพงเมืองจีน ออกแบบโดยเคนโก คุมะ แอนด์แอดโซซิเอต (Kengo Kuma & Associates) ซึ่งได้แนวคิดจากโครงสร้างของกำแพงเมืองจีน จึงใช้ลำไม้ไผ่มัดเรียงรวมกันตามแนวยาวของลำต้นสร้างเป็นผนังของบ้าน แสดงถึงความสามารถของตัวไม้ไผ่ที่ให้ความรู้สึกของงานประติมากรรม ให้แสงเงา เพิ่มลีลาและลวดลายให้กับด้านหน้าของตัวบ้าน โครงสร้างของบ้านไม้ไผ่ที่ดูเหมือนเปราะบางแต่โปร่งซึ่งตรงข้ามกับความแข็งแรงของกำแพงเมืองจีนนี้ มีแสงส่องผ่านและมีลมถ่ายเทได้ดี บ้านนี้สร้างอยู่ในเขตพัฒนาของเอกชนในหมู่บ้านทางตอนเหนือของปักกิ่ง ซึ่งมีลักษณะทั้งเรียบหรูและยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอีกด้วย

สุดแต่ลม...จะนำพา

imaim — Sat, 17 May 2008 02:39:46 +0000

ในยามที่ชีวิตใครบางคน...ถูกซัดเซซวน จวนเจียนหมดไฟฝัน...คล้ายคนไร้เข็มทิศ ...

ไม่รู้แห่งหนที่จะเยื้องย่าง...บางครั้งอาจถึงคราที่ต้องพึ่งพาสายลม...

ให้หอบหิ้วนำพาวิญญาณอันไร้เรี่ยวแรง เดินทางสู่ดินแดนใดสักแห่ง...

หวังว่า...นั่นอาจเป็นวิธีเยี่ยงคนไร้ปัญญาจะพึงกระทำได้...แม้มันไม่ใคร่จะถูกวิสัย

แต่ก็อาจจำเป็นที่จะต้องปล่อยปละ ให้เวลาและระยะทาง...เป็นไปเช่นนั้น...

เพื่อสลัดความหนักอึ้งของคราบชีวิตอันแสนสับสน...ให้เข้าใจอะไรบางอย่างได้ดีขึ้น...

ที่ปลายกังหันเข็มทิศลม...ที่ชี้นำพา...

อาจทำให้ใครบางคนนั้นพบคำตอบ...ก็เป็นได้ ! หวังเช่นนั้น...

17 พฤษภาคม 51

ความทรงจำมุมบนขวา

imaim — Tue, 13 May 2008 18:29:17 +0000

13 พฤษภาคม 51

...จะด้วยโลกของการสื่อสารสมัยใหม่หรืออะไรก็ตามแต่ บางทีก็ทำให้ผมหลงลืมบางสิ่งบางอย่างไป...โดยไม่ทันรู้ตัว...นานพอดูแล้วที่ชีวิตไม่ค่อยได้ข้องแวะกับการส่งจดหมาย...ยิ่งถ้าเป็นระบบไปรษณีย์สมัยใหม่ด้วยแล้ว ผมแทบจะลืมโลกแสตมป์สีสวยสดที่เคยสัมผัสและหลงใหลในวัยเด็กๆไปเสียอยู่พักใหญ่ เพราะสิ่งที่คุ้นเคยในตอนนั้น...ตอนนี้ถูกปรับเปลี่ยนให้ชินตาด้วยแสตมป์ช้างน้อยจากเครื่องปริ้นท์อัตโนมัติไปแล้ว...

วันนี้...มีโอกาสเข้าไปส่งไปรษณีย์อีกหน... ระหว่างที่รอบริการอีกหลายคิว สายตาก็เหลือบไปเห็นมุมจำหน่ายแสตมป์เพื่อการสะสม...เออแฮะ...ลองเข้าไปดูดีกว่า ! ตอนแรกก็คิดว่า คงแค่ดูไว้ให้หายคิดถึง...แต่ที่ไหนได้ดันห้ามใจไม่อยู่เสียนี่!

ก็ความงาม...มันฝังใจ...เห็นแล้วใจมันชุ่มชื้นตามสีสัน ตามมิติ ตามรายละเอียดของภาพวาด...อ่ะ

ยังขำไม่หาย...กับตอนเด็กๆที่แอบนึกว่าภาพในแสตมป์เป็นภาพถ่าย แล้วก็คิดอย่างนั้นมานานจนกระทั่งดูรายการโทรทัศน์แล้วพบว่าไอ้ที่เราคิดว่าภาพถ่ายนั้น ที่แท้มันคือภาพวาดล้วนๆจ้ะ เด็กน้อยเอ๋ย ! (แหม่ นกเอี้ยงเกาะบ่าอยู่เสียนาน...)

แต่ก็นั่นแหละ...ทำไปทำมาก็กลายเป็นว่า ตอนนี้ก็ได้แสตมป์ 2 ชุด...พร้อมกับความทรงจำดีๆกลับบ้านซะแล้ว...ว!

ว่าแต่ว่า...กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะเก็บไว้สะสม...หรือไว้ส่งพร้อมโปสการ์ดถึงใครดีหนอ...?

....................................................................

นี่ไง...แสตมป์ 2 ชุด ที่ว่า...

ชุดแรก : 100 ปี กรมป่าไม้ / กันยายน 2539

เพื่อเป็นที่ระลึกในวโรกาสที่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสถาปนากรมป่าไม้ครบรอบ 100 ปี และเพื่อรณรงค์ส่งเสริมให้ประชาชนในชาติ ได้ตระหนักและเห็นความสำคัญของป่าไม้

"ป่าดิบชื้น" เป็นป่ากว้าง ประกอบด้วยพันธุ์ไม้ใหญ่เล็ก เขียวชอุ่มอยู่หนาทึบ พบได้ในบริเวณที่มีภูมิประเทศชุ่มชื้นมาก ตามหุบเขาริมแม่น้ำลำธารและบนภูเขาสูง
ออกแบบโดย นายรอง สายชุ่มดี

"ป่าดิบเขา" เป็นป่าที่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 1,000 เมตร ขึ้นไป ส่วนใหญ่อยู่ทางภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ลักษณะป่าเขียวชอุ่มตลอดปี อากาศค่อนข้างเย็น เป็นป่าที่มีความสำคัญต่อการรักษาต้นน้ำลำธารเป็นอย่างมาก
ออกแบบโดย นางวีณา จันทนทัศน์

"ป่าพรุ" เป็นป่าที่ปรากฏอยู่บริเวณที่ที่มี่น้ำจืดท่วมขังอยู่นาน ลักษณะดินประกอบด้วยซากของพืชผุสลายทับถมอยู่เป็นเวลานาน มีอยู่บริเวณภาคกลางและภาคใต้ของประเทศ
ออกแบบโดย นายรอง สายชุ่มดี

"ป่าชายเลน" เป็นป่าไม้ผลัดใบ เป็นพันธุ์ไม้ขนาดเล็ก อยู่ตามบริเวณดินเลนริมทะเลหรือปากแม่น้ำใหญ่ที่มีน้ำเค็มท่วมถึง ตามชายฝังทะเลภาคตะวันออกและภาคใต้
ออกแบบโดย นายสวาสดิ์ พูลสวัสดิ์

.................................................................

ชุดสอง : สัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมาย 2544

เพื่อเป็นที่ระลึกงานสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมาย ปีพุทธศักราช 2544 ระหว่างวันที่ 6 -14 ตุลาคม พ.ศ. 2544

"พริกไทย" ไม้เถาเนื้อแข็ง ใบเดี่ยว เรียงสลับรูปไข่ ดอกช่อออกที่ซอกใบ สีขาวแกมเขียว ผลเป็นผลสดกลม พริกไทยเป็นเครื่องเทศ ใช้แต่งกลิ่นรส และช่วยถนอมอาหาร ตำรายาไทยใช้ผลเป็นยาขับลม แก้อาการท้องอืดเฟ้อ บำรุงธาตุ เจริญอาหาร ขับเหงื่อ ขับปัสสาวะ และกระตุ้นประสาท
ออกแบบโดย นายวุฒิพงษ์ จันทรสาร

"มะแว้งเครือ" ไม้เลื้อย มีหนามตามกิ่งก้าน ใบเดี่ยวเรียงสลับ ดอกช่อออกที่ปลายกิ่งและซอกใบ กลีบดอกสีม่วง ผลเป็นผลสดกลม ตำรายาไทย ใช้ผลสดแก้ไอขับเสมหะ ใช้ขับปัสสาวะ แก้ไข้ และเป็นยาขม เจริญอาหาร
ออกแบบโดย นายกฤษณา โมคศิริ

"กระชาย" ไม้ล้มลุก ไม่มีลำต้นบนดิน มีเหง้าใต้ดิน ซึ่งแตกรากออกไปเป็นกระจุกจำนวนมาก อวบน้ำตรงกลางพองกว้างกว่าส่วนหัวและท้าย ใบเดี่ยวรูปขอบขนานแกมรูปไข่ดอกช่อ กลีบดอกสีขาวหรือสีชมพูอ่อน ตำรายาไทย ใช้เหง้าแก้โรคในปาก เช่น ปากเปื่อย ปากเป็นแผล ปากแห้ง ขับระดูขาว ขับปัสสาวะ รักษาโรคบิด ออกแบบโดย นางเอมอร สายชุ่มดี

ลักษณะทั่วไปคล้ายโหระพา ต่างกันที่กลิ่นและกิ่งก้าน ซึ่งมีขนปกคลุมมากกว่า ใบสีเขียวแกมม่วงแดง ตำรายาไทย ใช้ใบหรือทั้งต้นเป็นยาขับลม แก้ปวดท้อง ท้องเสีย และคลื่นใส้อาเจียน
ออกแบบโดย นายจรรยา บุญญาศักดิ์

ตระหนักให้มั่น...

imaim — Mon, 12 May 2008 10:11:47 +0000

"เพียงลำพังของความรู้และจินตนาการที่มี... หากแต่บกพร่องต่อความมีระเบียบวินัยในตนเอง...ก็ย่อมเป็นการยากต่อการถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้...พลังสร้างสรรค์ต่างๆที่คิดฝัน ที่คาดหวัง...อาจเป็นเพียงแค่อากาศที่เราหายใจทิ้งไปวันๆก็เป็นได้!...หากละเลยการเติมเต็มจากจุดนั้น..."

12 พฤษภาคม 51

ดีไซน์ตอบโจทย์คนไม่เคยขี่จักรยาน

imaim — Sun, 11 May 2008 11:57:14 +0000

ในช่วงฤดูร้อน อลิซซื้อจักรยานยี่ห้อ Trek มาขี่ด้วยราคา 589.99 เหรียญสหรัฐ ในขณะที่จักรยานของแอลเบอร์โต้ แชมป์การแข่งขันจักรยาน Tour de France ซึ่งมียี่ห้อเดียวกันแต่เป็นคนละรุ่นมีราคาสูงถึง 8,249.99 เหรียญสหรัฐ แน่นอนว่าจักรยานของทั้งสองคันมีขีดความสามารถที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่นั่นไม่สำคัญเพราะอลิซต้องการเพียงจักรยานที่ขี่ได้สบายๆ โดยไม่ต้องคำนึงถึงความยุ่งยากสลับซับซ้อนในการเปลี่ยนเกียร์

จักรยานของอลิซมาจากแนวคิดของบริษัทผู้ผลิตอะไหล่จักรยานจากญี่ปุ่นชื่อ Shimano ผู้มีแนวคิดในการผลิตจักรยานแบบใหม่ที่เรียกว่า Coasting ซึ่งเป็นจักรยานที่สามารถเปลี่ยนเกียร์ได้อัตโนมัติ เพราะติดเครื่องคอมพิวเตอร์ขนาดจิ๋วไว้ที่ล้อหน้า เครื่องจะจับความเร็วของจักรยานและเปลี่ยนเกียร์ให้โดยที่ผู้ขับขี่ไม่ต้องยุ่งยาก และเมื่อความเร็วช้าลงก็จะเบรกที่ล้อหลัง ด้วยระบบนี้ทำให้จักรยานมีรูปทรงที่ทันสมัยสวยงามเพราะไม่มีสายเบรกและเกียร์ให้รกตา อีกทั้งสร้างความรู้สึกที่ใช้ง่ายให้กับผู้ขับขี่ที่แม้จะไม่เคยขี่จักรยานมาก่อน

แนวคิดดังกล่าวนี้เกิดขึ้นเพราะยอดขายจักรยานในอเมริกาได้ซบเซาลงมายาวนานเกือบสิบปีและที่แย่ไปกว่านั้นคือจำนวนผู้ขี่จักรยานก็กำลังลดลงไปด้วย โดยรายงานจากกลุ่มผู้ขายอุปกรณ์กีฬาพบว่ามีประชากรเพียง 35.6 ล้านคนในอเมริกาที่ขี่จักรยานมากกว่าเจ็ดครั้งต่อปี ซึ่งลดลงจากจำนวน 43.1 ล้านคนในปี ค.ศ. 2005 และจำนวน 53.3 ล้านคนในปี ค.ศ.1996 ผู้ผลิตจักรยานจึงได้เสนอแนวคิดนี้เพราะหวังที่จะให้ตลาดผู้ซื้อกลับมาคึกคักอีกครั้ง โดยพุ่งเป้าหมายไปยังผู้ที่ไม่เคยขี่จักรยานให้มาขี่จักรยานกันมากขึ้น

บริษัท Shimano ซึ่งเปรียบเสมือนบริษัท Microsoft แห่งวงการผู้ผลิตจักรยาน ได้เสนอไอเดียจักรยานแบบ Coasting ให้แก่ผู้ผลิตจักรยาน เช่น Trek และ Giant เพื่อแก้ไขปัญหายอดขายจักรยานที่ลดลง โดย Shimano ได้มอบหมายให้ IDEO บริษัทออกแบบชื่อดังในซานฟรานซิสโกเป็นผู้ออกแบบจักรยาน

โจทย์ที่ให้กับ IDEO นั้นคือการสร้างประสบการณ์ที่ดีในการขี่จักรยาน โดยมีการใช้งานที่หลากหลายแต่ไม่ยุ่งยากและเป็นแบบอัตโนมัติ ด้วยเหตุนี้ IDEO จึงได้เริ่มขั้นตอนการออกแบบโดยส่งพนักงานไปถามความคิดเห็นของผู้ที่ไม่ขี่จักรยานเป็นสิ่งแรก ทางบริษัทได้พบสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้คนเลิกขี่จักรยานคือ ในปัจจุบันการขี่จักรยานได้กลายเป็นกีฬาไปแล้ว ดังนั้นผู้ที่คลั่งไคล้ในการขี่จักรยานเท่านั้นจะยังคงขี่ต่อไป แต่พวกที่ขี่จักรยานเพราะความสนุกสนานได้เลือนหายไป

จุดประสงค์ของการขี่จักรยานที่เปลี่ยนไปส่งผลถึงราคาและการปฏิบัติตัวของผู้ขาย ราคาของจักรยานนั้นแพงขึ้นกว่าเดิมมากเพราะขีดความสามารถของจักรยานถือเป็นปัจจัยสำคัญเมื่อนำมาใช้ในการแข่งขัน ส่วนร้านขายจักรยานก็มุ่งแต่จะขายอุปกรณ์เสริมสมรรถภาพแก่จักรยานโดยมิได้คำนึงถึงความต้องการที่แท้จริงของผู้ขี่จักรยานบางรายอย่างเช่นอลิซ

จากผลการสำรวจ บริษัท Shimano กับ IDEO จึงได้ร่วมกันออกแบบจักรยาน Coasting เพื่อให้ผู้ขี่มีความสนุกและเพลิดเพลินกับการขี่โดยไม่ต้องห่วงเรื่องการเปลี่ยนเกียร์ และจักรยานบางรุ่นยังมีระบบป้องกันยางรั่วเสริมเข้ามาด้วย แต่คุณสมบัติดังกล่าวก็ส่งผลทำให้ราคาขายของจักรยานสูงกว่าที่คาดการณ์ไว้

ดังนั้นเพื่อสนับสนุนการขาย บริษัท Shimano จึงได้ริเริ่มโครงการสนับสนุนการหาเส้นทางที่ปลอดภัยสำหรับการขี่จักรยาน เนื่องจากผลการวิจัยระบุว่าประชาชนยังเป็นห่วงเรื่องการโดนรถชน รวมถึงโครงการให้ความรู้แก่ร้านขายจักรยานโดยอาศัยการสร้างความเข้าใจกับร้านค้าว่ายังมีลูกค้าอีกจำนวนมากที่ต้องการจักรยานซึ่งใช้งานง่ายเพื่อความสนุกสนานในการขี่เล่น

ระยะแรกผู้ผลิตจักรยานทั้งหลายต่างไม่คิดว่าจักรยานแบบใหม่ตามแนวคิดและรูปแบบของ Shimano จะเป็นไปได้ แต่หลังจากการเปิดตัวจักรยานแนว Coasting ในฤดูใบไม้ผลิ ผู้ผลิตหลายรายได้ผลิตและขายจักรยานแนว Coasting ไปแล้วกว่าสามหมื่นคันในอเมริกา

ที่มา: Business Week และ http://www.ideo.com/portfolio/re.asp?x=19004998

11 พฤษภาคม 51

มุมมอง...ที่ปลายทาง (เรา) ต่างเหมือนกัน...

imaim — Fri, 09 May 2008 07:06:26 +0000

9 พฤษภาคม 51 - วันพืชมงคล

ผมนั่งทำงานอยู่ที่บ้านพัก...เหมือนเช่นเคย...มองออกไปนอกหน้าต่าง เดินไปรดน้ำต้นไม้... พาหมาไปเดินเล่นหรือไปดูนกที่ชายทุ่ง...ที่สุดแล้ว...ที่สุดปลายตาที่เห็น...ก็ยังเป็นยอดดอย ยอดเดิม...

และคืนวันที่หมุนเวียน...เปลี่ยนไป...มันก็ยังคงสวยงามอยู่เสมอ

ผมเพิ่งมารู้สึกถึงความผูกพัน...กับการมองอะไรที่คุ้นเคยก็คราวนี้...กระมัง !

พลางทำให้นึกถึงภาพพิมพ์ญี่ปุ่น ชุดมุมมองภูเขาไฟฟูจิยาม่า ของศิลปิน โฮกูไซ คัตซูชิกา…

นึกได้ก็เลยลองรื้อไฟล์ภาพที่เก็บไว้มาดูอีกครั้ง มันเป็นอะไรที่เรียกได้ว่า น่านับถือเอามากๆ...สังเกตได้ว่าภาพแต่ละภาพส่วนใหญ่จะมีฉากหน้า และเส้นนำสายตาไปสู่ภูเขาไฟเบื้องหลัง ทำให้เกิดเป็นภาพที่มีมิติ ไม่ราบแบนเหมือนภาพจิตรกรรมยุคก่อนหน้านั้น...ซึ่งกลายเป็นแนวทางการจัดองค์ประกอบภาพด้านจิตรกรรมในสมัยต่อมา...

หลายคนอาจจะพอคุ้นเคยกับภาพ The Great Wave off Kanagawa กันบ้างแล้ว...วันนี้ก็เลยขอเอาภาพอื่นๆในชุดนี้ มาร่วมชื่นชมให้สาสมใจ...กันและกัน

และสุดท้าย...เราอาจพบว่า..."มุมมอง...ที่ปลายทาง(เรา)ต่างเหมือนกัน"...ก็เป็นได้

..........................................

ข้อมูลเพิ่มเติม*

โฮกูไซ คัตซูชิกา ( Hokusai Katsushika ) เป็นศิลปินญี่ปุ่นที่มีชีวิตอยู่ในสมัยเอโดะ (ประมาณปีค.ศ.1603 to 1868 ) ซึ่งเป็นสมัยเริ่มต้นที่ญี่ปุ่นก้าวเข้าสู่ความสมัยใหม่ บรรยากาศทางศิลปะในยุคนั้นเฟื่องฟูด้วยการแลกเปลี่ยนทางการค้าระหว่างชาวตะวันตกที่มีหัวเรือใหญ่เป็นพวกฮอลันดา มาค้าขายกับญี่ปุ่น ซึ่งสินค้าที่นำมาก็จะมีหลากหลายรวมไปถึงพวกภาพเขียน ศิลปะต่างๆ พวกศิลปินญี่ปุ่นหัวก้าวหน้าก็มักจะไปนางาซากิ ซึ่งเป็นเมืองท่าที่สำคัญในสมัยนั้น เพื่อไปดูงานศิลปะจากต่างชาติที่หลั่งไหลเข้ามา ซึ่งงานศิลปะเหล่านี้แหละ เป็นที่มาของอิทธิพลรูปแบบศิลปะจากตะวันตกสู่งานศิลปะญี่ปุ่น

โฮกุไซเริ่มสนใจศิลปะและหัดวาดรูปมาตั้งแต่เด็กๆ ตอนอายุ 15 เขาได้เริ่มมาฝึกงานในโรงไม้ที่ทำภาพพิมพ์ ต่อมาตอนอายุ 18 ก็ได้เป็นศิษย์ของ Katsukawa Shunsho โดยตอนนั้นเขาได้เปลี่ยนมาชื่อว่า Katsukawa Shunro โดยทำงานภาพพิมพ์รูปนักแสดง ภายใต้ร่มเงาอิทธิพลของอาจารย์ Shunsho ซึ่งในขณะเดียวกันเขาก็ได้ไปคลุกคลีอยู่อาจารย์ Yusen ของสำนัก Kano หัดทำภาพพิมพ์แบบตะวันตกที่เริ่มมีเทคนิคการใช้ Perspective ซึ่งพออาจารย์ Shunsho เสียชีวิต โฮกุไซก็ถูกไล่ออกจากโรงเรียน ซึ่งสาเหตุอาจจะเป็นเพราะไปคลุกคลีกับสำนักอื่นมากเกินไป แต่การออกจากระบบการศึกษาหาได้เป็นปัญหากับอัจฉริยะผู้นี้ไม่ โฮกุโซมีความพากเพียรเป็นเลิศ หายใจเข้าหายใจออกเป็นการทำภาพพิมพ์ญี่ปุ่นเท่านั้นราวกับว่าเขาเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ เขาจะตื่นแต่เช้าเริ่มทำงานและจะละจากไปเมื่อตะวันตกดินแล้วเท่านั้น วันแล้ววันเล่าที่เขาทำงานโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ซึ่งในชีวิตช่วงหนึ่ง(ราวปี 1834-1849) เขาได้ใช้ชื่อฉายาว่า Gakyo-rojin, ซึ่งมีความหมายว่าชายแก่ผู้บ้าคลั่งรูปภาพ (old man mad with painting)ซึ่งความบ้าคลั่งนี้เองที่เป็นที่มาของงานกว่า30,000 ชิ้นที่โฮกุไซทิ้งไว้ให้โลกนี้ดูต่างหน้า และสถิติที่โลกไม่ลืมกับการเปลี่ยนชื่อ 29 ครั้ง และ ย้ายบ้าน 93 หนชั่วชีวิต

นี่คือชื่อเหล่านั้น
• 1779: Shunro
• 1781-1782: Zewaisai
• 1785-1794: Gumbatei
• 1795-1798: Sori
• 1797-1798: Hokusai Sori
• 1798-1819: Hokusai
• 1798-1811: Kako
• 1799: Fasenkyo Hokusai
• 1799: Tatsumasa Shinsei
• 1803: Senkozan
• 1805-1809: Kintaisha
• 1800-1808: Gakyojin
• 1805: Kyukyushin
• 1805-1806 and 1834-1849: Gakyo-rojin
• 1807-1824: Katsushika
• 1811-1820: Taito
• 1812: Kyorian Bainen
• 1812-1815: Raishin
• 1814: Tengudo Nettetsu
• 1820-1834: Iitsu
• 1821-1833: Zen saki no Hokusai Iitsu

• 1822: Fesenkyo Iitsu
• 1831-1849: Manji
• 1834: Tsuchimochi Nisaburo
• 1834-1846: Hyakusho Hachemon
• 1847-1849: Fujiwara Iitsu

ขอบคุณข้อมูลจาก http://visipix.dynalias.com/sites-en/hoku_100_poem/index.htm#Hokusais%20pictures

รับกาแฟสักถ้วยไหมค่ะ...?

imaim — Thu, 08 May 2008 06:52:02 +0000

โลกของกาแฟ...โลกที่เป็นมากกว่าน้ำดำๆ รสขมๆ กลิ่นหอมๆ... แต่มันเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงเรื่องราวและความรู้สึก รวมถึงความฝันของผู้คนมากมายบนโลกสมมติใบนี้ หากกาแฟถ้วยเล็กๆสามารถทำให้ใครบางคนมีความสุขเล็กๆในตอนเช้า หรือได้ผ่อนคลายในยามบ่าย...นั่นคงเป็นรางวัลสำหรับการมีชีวิตอยู่...และ...อยู่ที่ว่าใครจะรับรู้ หรืออิ่มเอมกับมันมากน้อยแค่ไหน?

นี่คือฉลาก-ป้ายโฆษณากาแฟต่างประเทศ แบบย้อนยุค มีเสน่ห์และมีสไตล์ชวนหลงใหลเอามากๆ...ว่าไหม?

8 พฤษภาคม 51

ภาพ : www.allposters.com

ในความไม่ช้ดเจน...

imaim — Wed, 07 May 2008 00:04:26 +0000

"เรื่องบางเรื่อง...บางครั้ง เราจำเป็นต้องปล่อยให้มันเป็นไป...ตามแต่จินตนาการ..."

7 พฤษภาคม 51