<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>บทความดี-ๆ &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/บทความดี-ๆ/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "บทความดี-ๆ"</description>
	<pubDate>Wed, 23 Jul 2008 06:48:11 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[ความลับ...ความรัก]]></title>
<link>http://9mot.wordpress.com/?p=876</link>
<pubDate>Wed, 04 Jun 2008 13:40:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>9MOT</dc:creator>
<guid>http://9mot.wordpress.com/?p=876</guid>
<description><![CDATA[&#8230; เช้าวันหนึ่ง..ที่โรงพยาบาล&#8230;.
&#8220;]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;">... เช้าวันหนึ่ง..ที่โรงพยาบาล....<br />
"ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อย..ได้มั๊ยคะ"<br />
คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น..<br />
เมื่อห่อผ้าน้อย ๆ .อยู่ในอ้อมกอดเธอ<br />
เธอค่อย ๆ คลี่ผ้าที่ห่อออก..<br />
เพื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ ...<br />
กรี๊ดดดด.....เธอกรีดร้อง<br />
หมอต้องอุ้มเด็ก..ออกไปอย่างรวดเร็ว</p>
<p style="text-align:center;">**เด็กทารกที่เกิดมา...ไม่มีใบหู**</p>
<p style="text-align:center;">และแล้ว....กาลเวลาพิสูจน์ว่า....<br />
การได้ยินของเจ้าหนู..ไม่มีปัญหา<br />
ปัญหา..มีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก<br />
คือ....ใบหูที่หายไป  </p>
<p style="text-align:center;">หลายครั้ง..ที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียน<br />
แล้ววิ่งมาบอกแม่<br />
เจ้าหนูพูดโพล่งออกมา..อย่างน่าเศร้า</p>
<p style="text-align:center;">"พวกเด็กตัวโต .พวกมันล้อผมว่า ..</p>
<p style="text-align:center;">"--ไอ้ตัวประหลาด--"</p>
<p style="text-align:center;">จนกระทั่ง...<br />
เจ้าหนูเติบโตขึ้น..หล่อเหลา..<br />
เป็นที่รักของเพื่อน ๆ..<br />
เค้ามีพรสวรรค์..<br />
ในด้านอักษรศาสตร์..<br />
วรรณคดี..และดนตรี..<br />
เค้าอาจได้เป็นหัวหน้าชั้น ...<br />
แต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น...<br />
ทำให้เค้า..ไม่อยากเจอใคร</p>
<p style="text-align:center;">"ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างนะลูก"</p>
<p style="text-align:center;">แม่กล่าว..ด้วยความสงสารลูก<br />
พ่อของเด็กชาย..<br />
ปรึกษากับหมอประจำครอบครัว<br />
และได้รับข่าวดีจากหมอว่า...<br />
"ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ครับ ถ้ามีผู้บริจาค..แต่ใครล่ะ..<br />
จะเสียสละใบหู..เพื่อเด็กน้อยคนนี้"<br />
คุณหมอกล่าว</p>
<p style="text-align:center;">จนกระทั่ง ...2 ปีผ่านไป<br />
พ่อบอกกับลูกชาย..<br />
"ลูกเตรียมตัวไปโรงพยาบาลนะ<br />
พ่อกับแม่..หาคนบริจาคใบหู<br />
ที่ลูกต้องการได้แล้ว...<br />
แต่นี่เป็นความลับ"</p>
<p style="text-align:center;">การผ่าตัด..สำเร็จด้วยดี<br />
และแล้ว...คนคนใหม่ก็เกิดขึ้น..<br />
....เค้ากลายเป็น..ผู้มีพรสวรรค์...<br />
เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน..ในวิทยาลัย<br />
จนเป็นที่กล่าวขานกัน..รุ่นต่อรุ่น<br />
ต่อมาได้แต่งงาน...<br />
และทำงาน..</p>
<p style="text-align:center;">หลายปีผ่านไป....<br />
มันยังคงเป็นความลับ<br />
และแล้ว..วันนึง..<br />
วันที่มืดมิดที่สุด..<br />
ผ่านเข้ามา..ในชีวิตของลูกชาย<br />
แม่เค้าได้เสียชีวิตลง..<br />
เค้ายืนข้าง ๆ พ่อ...<br />
ใกล้ศพของแม่<br />
พ่อเรียกเค้า..</p>
<p style="text-align:center;">"มานี่สิลูก..มานั่งใกล้ ๆ นี่"</p>
<p style="text-align:center;">พ่อลูบผมแม่อย่างช้า ๆ..และนุ่มนวล<br />
ผมสีน้ำตาลแดง..ถูกเสยขึ้น<br />
จนมองเห็นใบหน้า..<br />
ที่มองดูเหมือนคนนอนหลับ<br />
...และแล้ว..<br />
สิ่งที่ทำให้ลูกชาย..ถึงกับต้องตะลึง..<br />
...ใบหูของแม่...หายไป!..<br />
แม่ไม่มีใบหู...</p>
<p style="text-align:center;">"นี่เป็นคำตอบ..ที่ลูกอยากรู้มาตลอดชีวิต"<br />
พ่อกระซิบผ่านลูกชาย </p>
<p style="text-align:center;">"แม่บอกพ่อว่า..เธอดีใจ..ที่ได้ทำอย่างนี้..<br />
ตั้งแต่วันผ่าตัด..แม่ไม่เคยตัดผมอีกเลย....<br />
ไม่มีใคร..มองเห็นว่า..<br />
เธอไม่สวยจริงมั๊ย?</p>
<p style="text-align:center;">-----------------------------------</p>
<p style="text-align:center;"><strong>จงจำไว้</strong><strong>..<br />
</strong><strong>~สิ่งมีค่า..ที่แท้จริง~<br />
</strong><strong>ไม่ได้อยู่ที่</strong><strong>..</strong><strong>การมองเห็น</strong><strong>..</strong><strong>หากแต่อยู่ที่</strong><strong>..<br />
</strong><strong>~สิ่งที่เรา..มองไม่เห็น~</strong></p>
<p style="text-align:center;"><strong>~ความรัก~<br />
</strong><strong>บางครั้ง</strong><strong>..ไม่จำเป็น..<br />
</strong><strong>ต้องพูดพร่ำเพรื่อ</strong><strong>....<br />
</strong><strong>หากแต่อยู่ที่</strong><strong>...การกระทำ..<br />
</strong><strong>ซึ่งเรา</strong><strong>..อาจรับรู้..<br />
</strong><strong>เพียงแค่</strong><strong>..ฝ่ายเดียว..</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[คุณค่า]]></title>
<link>http://9mot.wordpress.com/?p=866</link>
<pubDate>Wed, 28 May 2008 04:10:22 +0000</pubDate>
<dc:creator>9MOT</dc:creator>
<guid>http://9mot.wordpress.com/?p=866</guid>
<description><![CDATA[นักพูดที่เป็นที่รู้จักกันดีท่านหน]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>นักพูดที่เป็นที่รู้จักกันดีท่านหนึ่ง..<br />
ได้เริ่มหยุดการสัมมนาของเขา..<br />
โดยการหยิบแบงค์ 1,000 ขึ้น มา<br />
ในห้องที่มีผู้เข้าฟัง..ร่วม 200 ท่าน</p>
<p>แล้วเขาก็พูดว่า..<br />
"ใครอยากได้แบงค์ 1,000 นี้ บ้าง?"<br />
มีมือ..ได้ถูกยกขึ้นเป็นจำนวนมาก</p>
<p>เขาก็พูดต่อว่า..<br />
"ฉันจะให้เงินแบงค์1,000 นี้..<br />
แก่หนึ่งในพวกท่าน..<br />
แต่ครั้งแรกนี้..ฉันจะทำอย่าง นี้"</p>
<p>เขาเริ่มที่จะขยำๆ เงิน นั้น<br />
แล้วเขาก็ถามอีกว่า ..<br />
"ใครจะยังต้องการมันอีก?"</p>
<p>ยังคงมีมือที่ยกขึ้นอีก<br />
"ดี" ..เขาตอบ</p>
<p>"แล้วถ้าฉันทำอย่างนี้ล่ะ"<br />
และเขาก็ทิ้งมันลงที่พื้น..<br />
เริ่มที่เหยียบย่ำมัน..ด้วยรองเท้าของ เขา<br />
แล้วเขาก็เก็บขึ้นมา<br />
ขณะนี้..มันทั้งยับยู่ยี่และ สกปรก</p>
<p>"ตอนนี้.. ใครยังต้อง การมันอีก?"<br />
ก็ยังคงมีคนยกมืออีก..</p>
<p>"เพื่อนๆ ..คุณได้เรียนรู้บทเรียน<br />
ที่มีคุณค่ามากที่สุดบทหนึ่งแล้ว ว่า..<br />
ไม่ว่าฉันจะทำอะไรกับเงิน ..<br />
คุณก็ยังต้องการมันอยู่<br />
เพราะว่า..<br />
มันไม่ได้ลดคุณค่าในตัวมันลงเลย<br />
มันก็ยังคงมีค่า1,000 บาทอยู่นั่น เอง</p>
<p>เหมือนกับหลายๆครั้ง..ในชีวิตของ เรา<br />
ที่ถูกทิ้ง.. ถูกเหยียบ ย่ำ ..<br />
และถูกทำให้สกปรก..<br />
โดยสิ่งที่เราตัดสินใจทำมัน<br />
และสภาพแวดล้อมที่เราเจอ<br />
ทำให้เรารู้สึกว่า..<br />
คุณค่าของเรา--ลดน้อยลง</p>
<p>แต่ไม่ว่าอะไร..ที่ได้เกิดขึ้น<br />
หรืออะไร..ที่จะเกิดขึ้น<br />
คุณไม่เคยสูญเสีย--คุณค่าในตัว เอง</p>
<p>คุณเป็นคนพิเศษ..<br />
อย่าลืมมันตลอดไป...</p>
<p>อย่านำความผิดหวัง..ของเมื่อวาน<br />
มาบดบังความฝัน..ในวันพรุ่งนี้</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[เพื่อน]]></title>
<link>http://9mot.wordpress.com/?p=859</link>
<pubDate>Sun, 18 May 2008 13:42:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>9MOT</dc:creator>
<guid>http://9mot.wordpress.com/?p=859</guid>
<description><![CDATA[เรื่องเล่าว่า&#8230;. มีคน 2 คนเป็นเพื่อน]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>เรื่องเล่าว่า.... มีคน 2 คนเป็นเพื่อนซี้กัน<br />
ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทรายด้วยกัน...<br />
ระหว่างทาง... เกิดโต้เถียงขัดแย้ง ไม่เข้าใจกัน<br />
เพื่อนคนหนึ่ง...พลั้งลงมือ...ตบหน้าอีกฝ่าย</p>
<p>คนถูกทำร้าย...<br />
เจ็บปวด... แต่ไม่เอ่ยวาจา... กลับเขียนลงบนผืนทรายว่า<br />
"วันนี้...ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า"<br />
พวกเขายังคงเดินทางต่อ...</p>
<p>กระทั่งถึงแหล่งน้ำ<br />
พวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ...ชำระกาย...<br />
พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ...<br />
เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ...เข้าช่วยชีวิต</p>
<p>คนรอดตาย...ยังคงไม่เอ่ยวาจา...กลับสลักลงไปบนหินใหญ่...<br />
"วันนี้...เพื่อนรักช่วยชีวิตฉันไว้"<br />
อีกคนไม่เข้าใจ...ถามว่า...<br />
"เมื่อถูกฉันตบหน้า...เธอเขียนลงทราย...แล้วทำไมเมื่อครู่...ต้องสลักบนหิน"</p>
<p><strong>อีกคนยิ้มพราย...</strong><strong> </strong><strong>กล่าวตอบ</strong><strong><br />
</strong><strong>"</strong><strong>เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย...เราควรเขียนมันไว้บนทราย</strong><strong><br />
</strong><strong>ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย...จะทำหน้าที่พัดผ่าน...ลบล้างไม่เหลือ</strong></p>
<p><strong>แต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย... บังเกิด<br />
เราควรสลักไว้บนก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ...<br />
ซึ่งจะไม่มีสายลมแรงเพียงใด... ลบล้างทำลาย...."</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ยิ่งเธอโกหก  ผมยิ่งรักเธอ]]></title>
<link>http://9mot.wordpress.com/?p=851</link>
<pubDate>Wed, 07 May 2008 14:39:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>9MOT</dc:creator>
<guid>http://9mot.wordpress.com/?p=851</guid>
<description><![CDATA[ยิ่งเธอโกหก  ผมยิ่งรักเธอ : เรื่องจร]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><strong>ยิ่งเธอโกหก  ผมยิ่งรักเธอ : เรื่องจริงของผมเอง</strong></p>
<p>ผมรู้จักผู้หญิงคนนึงมานานหลายปี<br />
ตลอดเวลาที่ผมรู้จักเธอ  บ่อยครั้งที่ผมพบว่าเธอโกหกผม<br />
และทุกครั้งผมรู้สึกได้ว่าเธอมีความสุขอย่างมากที่เห็นผมเชื่อในสิ่งที่เธอได้โกหก</p>
<p>เธอโกหกผมหลายต่อหลายครั้ง ทั้งเรื่องอาหารการกิน, เรื่องเสื้อผ้าที่เธอซื้อ และอีกหลาย ๆ เรื่อง ๆ<br />
คุณรู้ไหมเธอโกหกผมว่าอะไรบ้าง?</p>
<p>เธอบอกว่าเสื้อที่เธอซื้อราคาไม่กี่บาท  ทั้งที่ความจริงราคาหลายร้อย</p>
<p>เธอบอกว่าญาติของผมที่กำลังจะแต่งงาน (ที่ผมเองก็ไม่ค่อยสนิทนักหรอก) บอกว่าอยากให้ผมไปร่วมงานด้วยมาก ๆ</p>
<p>ผมจะตักข้าวร้อน ๆ ในหม้อหุงข้าวให้กับเธอแต่เธอบอกว่าไม่ต้อง  เธอขอข้าวเย็นที่อยู่ในจานข้างๆ เพราะเธอไม่อยากทานข้าวร้อน ๆ</p>
<p><strong> เธอคนนี้คือ "คุณแม่" ของผมเองครับ</strong></p>
<blockquote><p>"คุณแม่ใช้เงินบำนาญของตัวเองซื้อเสื้อตัวใหม่ให้กับผม  โดยไม่ยอมบอกราคาจริง  เพราะกลัวว่าวันหลังผมจะห้ามไม่ให้เธอซื้ออีก"</p>
<p>"คุณแม่อยากให้ผมได้รู้จักญาติผู้ใหญ่และเป็นที่รักของญาติ ๆ ก็เลยอยากให้ผมไปร่วมงานต่าง ๆ ที่ต้องเจอญาติผู้ใหญ่"</p>
<p>"คุณแม่เลือกที่จะทานข้าวเย็นซึ่งเหลือจากมื้อก่อน  เพื่อให้ลูกทั้งสามคนได้ทานข้าวร้อน ๆ ที่เพิ่งจะหุงสำหรับมื้อนี้"</p></blockquote>
<p><span style="color:#99cc00;"><strong>ทุกครั้งที่ผมรู้ว่าคุณแม่โกหกผม  มันยิ่งทำให้ผมรักคุณแม่มากขึ้นทุกวัน ... คุณล่ะครับ  วันนี้ได้โกหกใครเพราะรักหรือยัง ...</strong></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[ความมั่งคั่ง ความรัก ความสำเร็จ ]]></title>
<link>http://9mot.wordpress.com/?p=704</link>
<pubDate>Wed, 27 Feb 2008 04:03:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>9MOT</dc:creator>
<guid>http://9mot.wordpress.com/?p=704</guid>
<description><![CDATA[ผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากบ้านของเธอแ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>ผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากบ้านของเธอและได้เห็นชายชราที่มีเคราสีขาว 3 คน<br />
นั่งอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านของเธอ เธอไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เธอพูดกับเขาว่า<br />
"ฉันไม่คิดว่าฉันรู้จักพวกคุณแต่ท่าทางคุณต้องหิวแน่เลย<br />
โปรดเข้ามาในบ้านและทานอะไรซักหน่อยเถอะ"<br />
"สามีของเธออยู่ในบ้านไหม" เขาถาม<br />
"ไม่" เธอตอบ "เขาออกไปข้างนอก"</p>
<p>"ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็เขาไปข้างในไม่ได้ดอก"เขาตอบ<br />
ในตอนเย็น เมื่อสามีเธอกับมาบ้านเธอเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น<br />
"ไปบอกพวกเขาซิ ฉันกลับมาบ้านแล้วและเชิญเข้ามาในบ้านเถิด"<br />
เธอก็ออกไปและเชิญพวกชายชรานั้นให้เข้ามาในบ้าน<br />
"เราเข้าไปในบ้านพร้อมกันไม่ได้หรอก" เขาตอบ<br />
"ทำไมล่ะ" เธอถาม ชายชราคนหนึ่งอธิบายว่า<br />
"เขาชื่อ ความมั่งคั่ง" เขาพูดและชี้ไปยังเพื่อนของเขา<br />
และชี้ไปยังอีกคนหนึ่งว่า"เขาคือ ความสำเร็จ และฉันคือ ความรัก"<br />
เขากล่าวต่อไปว่า"บัดนี้ จงเข้าไปข้างในและปรึกษากับสามีของเธอว่า<br />
คนไหนในพวกเราที่คุณต้องการจะให้เข้าไปในบ้านของคุณ"<br />
เธอกลับเขามาข้างในและบอกกับสามีของเธอ<br />
สามีของเธอรู้สึกดีใจมาก<br />
"วิเศษจริง ๆ" เขากล่าว "เมื่อเป็นเช่นนี้เราจะเชิญความมั่งคั่ง เมื่อเขาอยู่กับเรา<br />
บ้านของเราจะเต็มไปด้วยความมั่งคั่ง"<br />
ฝ่ายภรรยาไม่เห็นด้วย"ที่รัก ทำไมเราไม่เชิญ ความสำเร็จ ล่ะ"<br />
ขณะนั้นลูกสะใภ้ได้ยินทั้งสองกำลังปรึกษาจากมุมหนึ่งของบ้าน<br />
เธอก็เข้ามาและแนะนำว่า "จะไม่ดีกว่าเหรอ  ถ้าเราเลือก ความรัก<br />
บ้านของเราจะเต็มไปด้วยความรักไง"<br />
"เราฟังสิ่งที่ลูกสะใภ้แนะนำเถอะ"สามีกล่าวกับภรรยา<br />
"ออกไปข้างนอกและเชิญความรักเขามาเป็นแขกของเราเถอะ"<br />
ภรรยาออกไปและถามชายชราทั้ง 3 ว่า "ใครคือความรักโปรดเข้ามาและเป็นแขก<br />
ของเราเถอะ"ความรักลุกขึ้นและเดินไปยังบ้าน<br />
ชายชราอีก 2 คนก็ลุกขึ้นและตามเขาไป<br />
ด้วยความประหลาดใจ ภรรยาถาม ความมั่งคั่งและความสำเร็จว่า<br />
"ฉันเชิญเพียงความรัก ทำไมคุณถึงเข้ามาด้วยล่ะ"<br />
ชายชราตอบพร้อมกันว่า "ถ้าคุณเชิญความมั่งคั่ง หรือความสำเร็จ<br />
คนใดคนหนึ่ง อีกสองคนก็จะอยู่ข้างนอก<br />
แต่เมื่อคุณเชิญความรักที่ใดที่เขาไป เราจะไปกับเขา<br />
ที่ใดมีความรักที่นั่นก็จะมีความมั่งคั่งและความสำเร็จ"</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
