http://wordpress.com/tag/ชีวิตเราเอาไงดี/ Feed of posts on WordPress.com tagged "ชีวิตเราเอาไงดี" Tue, 07 Oct 2008 06:19:09 +0000 http://wordpress.com/tags/ en http://teppei78.wordpress.com/?p=27 Mon, 12 May 2008 08:52:43 +0000 teppei78 http://teppei78.th.wordpress.com/2008/05/12/a-d-a-y-w-e-e-k-l-y/ วันเคลื่อน เดือนคล้อย ... แต่ชีวิตน้อยๆ ของเราก็ยังจมอยู่ที่เดิม "คนเราควรทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง

แล้วก้าวไปข้างหน้า แต่แ_งทำไม ผมไปไหนไม่ได้ซักที" มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำ แต่ก็ยังไม่ได้ทำ เคยคิดมั๊ยว่า ในหนึ่งวัน

เรามี 24 ชั่วโมงเท่าคนอื่นรึป่าวน่ะ คงจะเท่ากันอยู่แล้วล่ะ แต่ทำไมบางคนสามารถที่จะทำอะไรมากมายหลายอย่างได้ในหนึ่งวัน

แต่สำหรับเราวันหนึ่งมันเลยผ่านมา แล้วก็เลยผ่านไป เราใช้เวลาไม่คุ้มค่ารึป่าวน่ะ ต่อจากนี้ไปเราต้องมีวินัยกับตัวเองและบริหารเวลา

ให้เกิดประโยชน์กับตัวเองและผู้อื่น บ้างซะแล้วล่ะ... บางวันก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่บางวันมันก็ช่างเนิ่นนานกว่ามันจะพ้นจะผ่าน

เมื่อไหร่หนึ่งวันจะผ่านซักที...เฮ้อ วันนึงเรานั่งมองกองซีดีที่แถมมากับนิตยสาร DDT ที่เราอ่านประจำแต่น้อยครั้งมากที่จะหยิบมาฟัง

อาจเป็นเพราะเราไม่มีเครื่องเล่น ซีดีด้วยมั้ง แต่ถ้าอยากฟังต้องฟังจากคอมฯ... เดือนนี้น้องสาวกลับบ้านเลยไปยืมเครื่องเล่นซีดี

เค้ามา แล้วก็หยิบเอาซีดีที่เก็บไว้ตาม ตรอกซอกซอยของมุมห้องที่แสนจะกะทัดรัด มาฟังในยามที่กลับมาจากทำงาน มีหลายเพลงที่

เพราะมาก หลายเพลงที่แปลก แปลก!! ไม่คิดว่าจะแต่งเป็นเพลงได้ก้แต่งจนได้ อย่างโฆษณาที่ผู้ชายคนนึงปวดท้องแล้วไปขอซื้อ

ทิชชู่กะอาซิ้ม... ชื่อเพลงไม่ไหวแล้ว..ฮามาก และนี่ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่อยากทำแล้วก้ได้ทำแล้ว... หนทางหมื่นลี้ ยังมีก้าวแรกเลย เน้อ ค่อยๆ เป็น

ค่อยๆ ไป ล่ะกัน ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าน่ะ อาทิตย์นี้และอาทิตย์ที่ผ่านมา เราได้เจอกับเธอคนนั้นบ่อยครั้ง แต่ทำไมน่ะเราจะชอบช่วงเวลา

ที่เจอเค้าอยู่บนรถมากกว่า ก็แน่อ่ะดิ เพราะดูมันเป็นพื้นที่ส่วนตัวสำหรับเรา (แค่ได้พบเธอ...ระหว่างทาง) มีเรื่องที่ทำให้ดีใจมาก

อีกเรื่องคือ ร้านขายน้ำปั่นที่เราชอบกินมาก พี่เค้ากลับมาขายอีกครั้ง เพราะก่อนหน้าที่ไม่เห็นมาขายหลายเดือนแล้ว ถามคนแถวนั้นก็บอกว่า

เลิกขายไปแล้ว เราก็เสียใจไปอยู่พักนึง เพราะเค้าทำน้ำส้มปั่นอร่อยมาก ที่ชอบกินเพราะอยากจะเลิกกินน้ำอัดลม เลยต้องหาสิ่งทดแทน

แล้วก็ทดแทนได้จริงๆ วันนี้เลยซื้อมา สองถุงเลย ระหว่างที่เดินกลับห้อง เจอพี่สุดเท่! ที่ขายกระเพาะปลาแกจอดรถในซอย เค้ายังวัยรุ่น

อยู่เลยแต่ก็ยังทำมาหากินโดยขี่มอไซต์ และพ่วงหม้อกระเพาะปลาด้านข้าง ที่เรียกเค้าว่าพี่สุดเท่! เพราะเค้าเรียกเราว่า "น้องสุดหล่อ" ฮ่าฮ่า

แต่คำขอบคุณของพี่เค้าหลังจากที่เรา รับถุงกระเพาะปลามาแล้ว ทำให้เรารู้สึกว่าเราได้ช่วยเหลือคน คนนึง ให้มีชีวิตอยู่สู้ต่อไปยังไงยังงั้นเลย

เค้าบอกว่า "ขอบคุณมากน่ะคับ ที่เป็นกำลังใจให้ " ...สั้นๆ แต่กินใจเหลือเกิน ไม่นึกเลยว่ากระเพาะปลาหนึ่งถุงจะทำเอาเราซาบซึ้ง

ถึงเพียงนี้ กินกระเพาะปลาไปน้ำตาแห่ง ความปลื้มปิติก็พรั่งพรูออกมา เสมือนว่าเราได้เป็นหนึ่งในสมาชิกองกรณ์ u n i c e f .... ]]> http://teppei78.wordpress.com/?p=26 Mon, 12 May 2008 08:37:21 +0000 teppei78 http://teppei78.th.wordpress.com/2008/05/12/%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%99%e0%b8%8b%e0%b8%b7%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b8%99/ เมื่อวานซืนของเมื่อรืนนี้ เมื่อได้ยินได้ฟังแล้วก็จะคิดว่า เอ...เป็นวันอะไรน่ะ เป็นคำพูดที่วกวน
นิดนึงแต่แฝงไว้ด้วยนัยที่ดีมาก ได้มาจากรายการโทรทัศน์ "อัจฉริยะข้ามคืน" คำตอบมันอยู่คงที่ไม่ไปไหน คือ..."วันนี้"...
เมื่อวานซืนของเมื่อรืนนี้ ทำให้เรานึก กลับไปมองวันคืนเก่าๆ อดีตที่ผ่านมาว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง . . . . . แล้วอนาคตเราต่อไปจะเป็นเช่นไร
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนขึ้นกับการ กระทำของเราใน "วันนี้" คำพูดของหลายคนที่ว่าทำวันนี้ให้ดีที่สุด ...แล้วอนาคตจะดีเอง!
ท่าจะมีส่วนจริงไม่น้อย เพราะถ้าเริ่มมา ดีแล้ว ปลายทางก็น่าจะดีอ่ะเน้อ ... เมื่อวันก่อน ค้นหาของในตู้เสื้อผ้า ไปเจอโปสเตอร์แผ่นนึง
เป็นโปสเตอร์ใบโปรดเมื่อ 2 ปีก่อน พอดีย้ายห้องเลย เก็บไว้ไม่เป็นที่ ก้เลยลืมไปเลย... เป็นโปสเตอร์ของ นิตยสารในดวงใจที่สุดในชีวิต
เป็นความรู้สึกที่ดีใจอย่างสุดซึ้ง ที่ในโลกใบนี้มี นิตยสารที่ทำให้ชีวิตน้อยๆ ชีวีตนึงพึงจะปลาบปลื้ม ตื้นตันใจได้เพียงนี้ เป็น
โปสเตอร์ที่รวมหน้าปกนิตยสาร ประมาณ 55 เล่ม ในระยะเวลา 2 ปีกว่า ตั้งแต่ฉบับปฐมฤกษ์ จนมาถึงเล่มปัจจุบัน เป็นนิตยสารที่ชื่อน่ากินมาก

คือ " H a m b u r g e r " นั้นเอง จำไม่ได้ว่าตอนนั้นเรียนอยู่ปีไหน แต่เคยผ่านตากับนิตยสาร รายปักษ์หัวนี้แล้ว แต่ไม่ได้สนใจ
ซักเท่าไหร่ แต่มาสนใจซื้อเพราะใครคนนึง ขึ้นปก เค้าคนนั้นคือพี่ชายร่วมสาบานเราน่ะ อิ อิ Leo Put นั่นเอง พอได้อ่านคอลัมม์ต่าง ๆ
ทำให้รู้ชอบมากและทำให้รู้สึกรักในเวลาต่อมา ข้อดีอย่างนึงคือเป็นนิตยสารรายปักษ์ ทำให้เราไม่ต้องรอนาน วันที่1และ16 ก้ออกแล้ว
แต่เราเรียนที่ต่างจังหวัด อาจจะช้าไปซัก 2-3 วัน และมีร้านขายไม่กี่ร้าน บางครั้งไปไม่ทัน ขายหมดก่อนก็มี... ทุกครั้งที่นิตยสารจะออกวางแผง
เราจะมีความสุขมาก จะลุ้นว่า บุคคลที่เรา ชื่นชม ชื่นชอบจะได้ขึ้นปกรึป่าวน๊า? จะมีเรื่องของลีโอ พุฒรึป่าวน๊า? ทำให้เราติดนิสัยรักการอ่าน
ไปโดยปริยาย และยังทำให้รู้สึกว่า เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปเลย......I love H a m b u r g e r ...... อนิจจา...กาล เวลาและเหตุผลบางประการ ทำให้ H a m b u r g e r เ ปี๋ ย น ไ ป๊ .....
โอ้ว!! ไม่นะทำไมทำกับแฟน Hamฯ อย่างเราได้ลงคอ หน้าตาที่เปลี่ยนไป รูปเล่มที่เปลี่ยนไป ราคาที่เปลี่ยนไป จุดยืนที่เปลี่ยนไป ....
เราคนนึงที่เสียใจอย่างสุดซึ้ง จากหนังสือที่ เคยเป็น นิตยสารบันเทิงเชิง สาระ ... อิ่ม สบายท้อง มาวันนี้ รสชาติไม่อร่อยเหมือนเคย
แต่ยังไงคนเคยรักกันน่ะ "ยังไงก็รัก" เราเองก็ พยายามปรับตัวให้เข้ากับแนวทางที่เปลี่ยนไปให้ได้.... แต่ไปได้ไม่นานก็ต้องหยุด เพราะ บางครั้ง
ถ้าคนเราฝืนใจทำอะไรที่ ใจจำยอม วันหนึ่งจะรู้สึกไม่ดีกับตัวเอง ก้ตัดสินใจเลิกรากันไป ต่อมาไม่นาน HAM ก็ เ ปี๋ ย น ไ ป๊ อีกแล้ว
คราวนี้เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ หนักขึ้น กว่าเดิมอีก ทั้งรูปร่างหน้าตา และราคาที่สูงกว่าเดิม. . . ถ้าเปรียบเทียบเป็นหญิงสาว เมื่อก่อน
เธอคงสวยเป็นธรรมชาติ ใสๆ ซื่อๆ .... วันเวลาผ่านไป...ใจคนก็เปลี่ยนแปลง เธอคงหลงใหลในเมืองใหญ่ หน้าตาเลอะไปด้วยเครื่องสำอางค์
เสื้อผ้าอาภรณ์ เริ่ดหรู ไร้ซึ่งเค้าโครงแม่สาว H a m บ้านนอกคนเดิม . . . เจ้าจากพี่มา เจ้าลืมทุ่งนาฟ้ากว้าง เจ้าลืม
ฟากคลองสองฝั่ง ฝั่ง ลืมทั้งทุ่งทอง จวบจนบัดนี้ มิเห็นมีน้ำเจิ่งนอง ชื่อว่าแสนแสบคลอง เหมือนคนหมองต้องแสบแสน
. . . . . . . . . . . . . . . ส วั ส ดี . . . . . . . . . . . . . . . . ]]> http://teppei78.wordpress.com/?p=19 Sun, 11 May 2008 08:55:43 +0000 teppei78 http://teppei78.th.wordpress.com/2008/05/11/%e0%b8%96%e0%b8%b6-%e0%b8%87-%e0%b8%88-%e0%b8%b0-%e0%b9%80-%e0%b8%ab%e0%b9%88-%e0%b8%a2-%e0%b9%81-%e0%b8%95%e0%b9%88-%e0%b8%81%e0%b9%87-%e0%b8%aa%e0%b8%b9%e0%b9%89-%e0%b8%99%e0%b8%b0-%e0%b9%80/       ช่วงนี้ชีวิตราบเรียบเหมือนเส้นกราฟที่ตรงดิ่งเป็นแนวเดียว ไม่ค่อยมีสีสันซักเท่าไหร่ คิดอะไรก็ไม่ค่อยออก ขนาดว่า ไปพักผ่อนหย่อนใจ รึที่เค้าว่าไปชาร์ทแบตแล้วน่ะ แต่ เอ...รึว่ายังชาร์ทไม่พอ อีกซักทริปดีมั๊ยเนี๊ยะ หุหุ  บางทีสิ่งแวดล้อม ก็ช่วยให้คิดอะไรออก แต่สำหรับบางคนก็ไม่จำเป็น... แต่สำหรับตัวเองมีแค่ 2 วันเท่านั้น ที่คิดอะไรก็หัวตีบไปหมดเลย.... วันฝนตก กะ วันฝนไม่ตก เฮอๆ แป้กเลย(ปัญญาอ่อนไปซะแล้ว) คนที่เคยเจอหน้าค่าตากัน บ้างเป็นครั้งคราวก็ห่างหายไป ใจคอจะทิ้งกันไปแบบนี้เลยเหรอ.... เฮ้อ!! ทำใจไม่ได้       แต่อาทิตย์นี้เราก็เริ่มต้นอาทิตย์ที่ดี เพราะสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มาทำงานสายแล้ว ปรับปรุงตัวเองหลายครั้งแต่ก็สู้ คนนิสัยไม่ดีที่อยู่ตัวเองไม่ได้ซักที....เฮ้อ "ถึงจะเห่ย...แต่ก็สู้น่ะเฟ้ย"  พูดถึงเรื่องนี้ก็เป็นหนังสือการ์ตูน ที่ชอบอ่านมากตอน ที่เรียนมหา'ลัย  เพราะเนื่องด้วยตัวเองเป็นคนที่ชอบน้อยเนื้อต่ำใจอะไรบางอย่างแบบเด็กๆ รู้สึกว่าทำไมเราไม่มีอย่างคนนั้น ไม่เป็นอย่างคนนี้... เพราะเราไปมองแต่คนที่เค้ามีดีกว่า แต่เรากลับไม่มองคนที่เค้าด้อยกว่าเรา ถ้าเรากลับมามองตรงนั้นได้ ก้จะไม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอะไรตัวเองเลย พูดให้ตัวเองรู้สึกรู้สา แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลซักแค่ไหน...       ดูอย่างโนริทากะใน ถึงจะเห่ย...ฯ ดิ หล่อก็ไม่หล่อ แถมผอมแห้งแรงน้อย แต่ก็สู้ใครๆ สุดใจขาดดิ้นเหมือนกัน ชีวิตไม่สิ้นก้ต้องดิ้นจังหวะ ช่ะ ช่ะ ช่า กันไปอ่ะเน้อ เอ้า!เฮฮาเฮ ฮาเฮนั่นไง อ้าวฮาฮ่าให้ ใครต่อใคร อือ อือ ทั้งนั้น 555 เอ้า ฮิฮิฮิ ดูให้ดีเค้าลีลาศกัน ยักแย่ แย่ยัน ๆ เค้าลีลาศกัน เสียวสั่นอุรา.....ครั้งนี้รู้สึกว่าตัวเองสับสน เขียนวนไปเวียนมา ยังไงไม่รู้แฮะ....     วนๆเวียนๆลำพังคนเดียว กับตัวเราแค่นี้ คนเดียวแค่นี้
ปล่อยวันผ่านไปงั้นๆ แค่เป็น1คน ที่ยัง(ล่องลอย)เดินทาง เรื่อยไป
บางเวลาลืมตามีตัวคนเดียว ต่างจากคนทั้งหลาย ผู้คนทั้งหลาย
ยังวุ่นวายสับสนกับความคิด คล้ายกับมีอะไร ค้างคาในใจ เฝ้าถาม และคิดทบทวนว่าดีรึเปล่า กับชีวิตแบบนี้ที่เป็นสูข จะจริงแค่ไหนเพียงไร อยากรู้
กับสิ่งที่เราเรียกกันว่าความสุข ที่เกิดมาในใจ ยังอยู่ภายในใจ ยังคงเป็นจริงอย่างนี้ถึงเมื่อไหร่ ยังสับสนและยังไม่เข้าใจ มันจะเป็นยังไงแล้วแต่ ยังไม่แน่ใจ เราไม่โทษใคร
เป็นคำถามที่ยังไม่ต้องรู้ ในนาทีที่ใจฉันสุข เท่านี้ ไม่สนใคร (เพียงตัวเราเท่านี้ไม่สนใคร)      ("ข้าพเจ้ามิได้ชื่นชอบการร่ำสุรา แต่ข้าพเจ้าชื่นชมบรรยากาศ ในการร่ำสุรา") ]]>